Mag-log inSHANAIA ISABELLETahimik ang loob ng emergency room. Tanging tunog lang ng mga gamit ng nurse at ang paminsan-minsang pagdaing ni Ethan ang maririnig.Nakasandal lang ako sa dingding habang walang emosyon na pinagmamasdan ang nurse na nililinis ang sugat sa braso ni Ethan."Tss... dahan-dahan naman!" reklamo niya."Pasensya na po, sir. Medyo malalim po kasi 'yung hiwa.""Kasalanan mo naman 'to eh!" inis niyang sambit sabay lingon sa akin.Napataas ako ng isang kilay. "Talaga?""Oo! Kung tinulungan mo sana ako kanina—""Ang kapal naman ng mukha mong isisi sa'kin." Putol ko. "Kasalanan ko bang hindi ka marunong tumanggi sa babae ha! Kung hindi ka babaero, wala tayong problema ngayon."Napabuntong-hininga siya. "Ano bang koneksiyon nun?""Hindi ka sana pinaghahanap ng ex ng ex mo."Tahimik na napailing si Ethan.Habang nag-uusap kami, napansin kong panay ang ngiti ng nurse."Sir, maswerte po kayo at hindi sobrang lalim ng sugat. Konting pahinga lang po, magiging okay na kayo.""Ganun ba?
ETHAN GREYUnang umaga bilang mag-asawa.Sikat ng araw ang marahang tumama sa mukha ko dahilan para magising ako. Ilang segundo akong nakatitig lang sa kisame ng presidential suite bago tuluyang bumangon.Tahimik. Napakatahimik. Hindi ko na kailangang lumingon para malaman na ako lang ang natulog sa kama. Expected ko na iyon.Mula nang iwan ko si Shanaia sa balcony kahapon at bumalik sa reception, hindi ko na siya nakita. Hindi rin siya bumalik sa suite buong gabi.At wala naman talaga akong pakialam...Siguro.Napailing ako sa sarili bago dumiretso sa banyo. Naghilamos, nagsipilyo, at inayos ang sarili. Balak ko sanang dumiretso sa mini kitchen para kumuha ng maiinom. Pero natigilan ako paglabas ko ng kuwarto.Nandoon siya. Tahimik na nakaupo sa sofa sa living area. Naka-cross arms. Naka-cross din ang mga paa sa ibabaw ng center table. Nakapikit. Parang walang anumang nangyari kahapon.Napatingin ako sa sofa. Don't tell me... Diyan siya natulog? Sa gano'ng posisyon?Dahan-dahan akong
ETHAN GREYPalakpakan. Halakhakan. Tunog ng mga baso na nagbabanggaan. Congratulations mula sa kaliwa at kanan.Matapos ang seremonya ng kasal, agad na nagtungo ang lahat sa engrandeng reception na ginanap sa ballroom ng Villa Sava Hotel.Kung gaano kasimple ang wedding ceremony sa tabing-dagat... Siya namang kabongga ng reception.Crystal chandeliers hung from the ceiling. Fresh flowers decorated every table. Soft classical music echoed throughout the hall.Business tycoons. Politicians. Foreign investors. Halos lahat ng mahahalagang tao ay naroon. Exactly what both families wanted.A wedding wasn't just a celebration. It was also business.I slowly scanned the crowded ballroom. Everyone was smiling. Everyone looked happy. Everyone... Except my wife.Shanaia hadn't touched her food. Hindi rin siya halos nagsasalita simula pa kanina. She simply sat beside me... As if she were only waiting for something to end. Then... Bigla siyang tumayo."Saan ka pupunta?" tanong ko habang sinusundan
SHANAIA ISABELLEToday's the day.The day everyone had been preparing for. The day everyone kept calling the happiest day of my life. Ironically...It was also the day I would lose the freedom I had spent years protecting.Everything happened too fast.Parang kahapon lang... Nakikipag-away pa ako kay mommy. Mariin ko pang tinatanggihan ang kasal na ito..Pilit kong kinukumbinsi ang sarili kong may iba pang paraan.And now... Nandito na ako. Suot ang isang wedding gown. A black one.Amoy hairspray at sariwang bulaklak ang buong silid. Mula sa labas ng hotel room, dinig ko ang mahihinang yabag ng mga taong abala sa paghahanda, ang mga staff na nagtatawag ng pangalan ng isa't isa, at ang paminsan-minsang tawanan ng mga bisitang unti-unti nang dumarating sa beach venue.Lahat sila... Masaya. Habang dito sa loob... Napakatahimik. Parang mismong oras ang tumigil para hintayin akong tuluyang mawala sa sarili kong buhay."Ate..." Mahina ang boses ni Shally mula sa likuran ko.Naroon siya, maing
SHANAIA ISABELLE Dalawang araw. Dalawang araw na lang bago ang kasal. Forty-eight hours. Forty-eight hours before I willingly hand over my freedom. Forty-eight hours before I become Mrs. Parker. At ang mas nakakatawa... Patuloy pa ring umiikot ang mundo na para bang walang malaking bagay na mangyayari. Parang ordinaryong araw lang. Parang wala akong isasakripisyong buhay. Huminga ako nang malalim habang nakatanaw sa bintana ng aking silid. Sa loob ng dalawang araw... Pare-pareho lang ang naging takbo ng buhay ko. Every morning, I drove Shally to school. Every afternoon, I picked her up. Every evening, I locked myself inside my room. At sa bawat araw na lumilipas... May nagtatanong tungkol sa kasal. Kung anong motif. Kung ilan ang bisita. Kung anong oras. Kung anong hotel. Kung anong wedding gown. At sa bawat tanong... I answered them with the shortest response possible. Hindi dahil wala akong maisagot. Kundi dahil wala na akong pakialam. Hinayaan ko na lang sina Mommy at ang
SHALLY MARIE Tahimik. Iyon ang unang bagay na napansin ko nang magmulat ako ng mga mata. Hindi ko alam kung anong oras na, pero kakaiba ang katahimikan ng buong mansiyon. Walang maririnig na boses ng mga kasambahay na nag-uusap habang naglilinis. Wala ring mahinang paghuni ni Mommy habang naghahanda ng almusal sa kusina—isang bagay na nakasanayan ko nang marinig tuwing umaga. Parang... lahat ay nagkukunwaring walang nangyari kagabi. Na para bang hindi sumabog ang lahat ng matagal nang kinikimkim ng ate ko. Napabuntong-hininga ako bago bumaling sa alarm clock sa bedside table. 6:03 A.M. Napabalikwas ako ng bangon. "Naku!" May exam kami sa first subject ngayong araw, at alas-siyete y medya ang simula ng klase. Plano ko pa namang mag-review muna sa library bago pumasok. Dali-dali akong pumasok sa banyo. Karaniwan, inaabot ako ng tatlumpung minuto sa paliligo. Pero ngayon, wala pang dalawampung minuto ay tapos na ako. Mabilis kong isinuot ang uniform ko, nagsuklay ng buhok, at i







