MasukGusto lang naman ni Adaline na maging maayos ang buhay. Ngunit dahil sa labis na kahirapan na kaniyang kinamulatan, kailangan niyang tanggapin ang reyalidad. Nakipagsapalaran ito sa syudad ngunit alam niya na walang tatanggap sa kaniya dahil hindi ito nakapagtapos ng pag-aaral. Dahil sa isang alok ng isang babaeng kagaya niya na nagmula rin sa hirap ay sinikmura niya itong tanggapin, alang-alang sa pamilyang pinangakuan niyang bibigyan niya ng magandang buhay. Labag man sa kalooban niya na gawin iyon ay wala na rin siyang ibang ginawa kundi mahalin ang trabaho; ang pasiyahin ang mga kalalakihan gamit ang kaniyang katawan. Dumating ang isang lalaking tinanggap siya sa kahit na gano'n ang kaniyang trabaho, itinuring normal kahit na maruming bagay ang tingin sa kaniya. Ngunit hindi sinasadyang nagdalang-tao ito at sigurado siya kung sino ang ama ng bata. Pero paano? Paano niya sasabihin sa taong iyon? Paano kung hindi maniwala ang lalaking iyon? Gagawin niya kaya ang panibagong kasalanan? o paninindigang mag-isa ang batang nasa sinapupunan?
Lihat lebih banyakThe sky over sector 4 had the color of old blood and rusty iron.
At least what we called heaven. In truth it was only the Subpage of the gigantic plasma dome, which we are of the toxic waste of the Outer world separated – and at the same time served as a massive glass branch for the slums. I knew the sweat from the forehead with the heist and pulled the clamp the modified energy cell. A quiet sum rewarded my effort. “Look, it actually works,” I muttered and knocked lovingly on the rusty Housing. For the elite in the glittering upper sectors of the city, this was just garbage. Valueless scrap, which through the enormous disposal shafts down to us fell. But in my world one survived only if one from what others throw away, create new things. From the disassembled housing of an Enforcer drone, a few copper cables and activated carbon I had a first class water filter assembled. A precious, glass-clear drop fell into the collecting vessel. I did my finger and let the water on the earth of my greatest treasure Drop it. In the corner of my hidden shelter, illuminated by a flickering UV Tubes, standing three hollow rocket sleeves. They served me as planting vessels. I had collected for months organic waste, fermented it and my own, nutrient-rich fertilizers processed. The wage of this hard work was difficult to green canals: two pralle, bright red tomatoes and a buffalo more powerful Onions. Real fresh food was unpaid in Sector 4. The consortium fed us only with synthetic nutrient blocks that tasted after moist cardboard. A hard, rhythmic knock on my heavy steel door ripped me out of my Thoughts. Three times, one time. I relaxed right away. It was Betty. I pushed the heavy bolt back and pulled the door open. Betty squeezed on me past the small room. She looked just as exhausted as I was, her face was from Motor oil smeared and her wild curls had her with a piece of cable to a unordented dut tied together. She was my best friend, my Trade partner on the junks and the only one in this fucking sector, that I trusted my life. “I tell you, Jada, the guards at the control points are nervous today,” she said breathless and threw a heavy linen bag on my workshop table. It cried metallic. “I could have three intact frequency relays from the garbage presser sector save. They bring us enough credits on the black market for a week heating energy. Her eyes migrated to my plants. She punched out an awesome pea. ' all the spirits... you really did. I thought the toxins in Groundwater would destroy the roots.” “Not if you double bridge the filter cartridges,” I said proudly and one of her onions. “Here, take them for tonight. And don't say I never do anything good to you.” Betty smiled and carefully put the onion in her pocket as if it were pure gold. “You’re a fucking genius, Jada. If the consortium knows what you're doing down here from their waste, they would put you in the upper sectors' laboratories are replaced.’ “Or putting me on the wall for illegal cultivation,” I replied dry. The smile disappeared from Betty's face. “That’s not funny. The Purifiers are today on the hunt. I've seen patrols that usually never get so deep in sector 4. Full armor. Living scanner. They are looking for someone.” Even before I could answer, the sirens worshipped. The noise cut through mark and leg. It was not a normal shift change Alarm. It was the shrill, penetrating circle that a raid of military Elite unit announced. My heartbeat hammered against my ribs. The walls of my shelter vibrated under moaning heavy boots that are on the metal webs outside my room marched. “They are in our block”, whispered Betty, and naked panic flickered in her eyes up. “You have to get out of here,” I cried. I grabbed her on her shoulders and pushed her into towards the back wall where I had solved a rusty cover. Behind it a narrow ventilation shaft. “Go through the shaft. He leads directly to the Waste incineration plants. They're not looking. Take the relays!” “What about you?” Betty was strung, but I pushed her energetically into the tunnel. “I don’t fit with you. I'll take the southern exit. We meet at the old cistern tonight. Run, Betty!” Once she disappeared in the shaft, I pulled the cover back in front of the hole. I didn't torch long, grabbed my tool backpack and mine electric shock – a self-creation from a broken plasma gun and Car batteries – and open the front door. The corridor lighted in the bright red of emergency lighting. Screams halled through the Metal labyrinth of slums. Ozone and burned plastic were in the air. I ran. Left. Right. I knew every angle of this plane. I was almost on the edge the dark zone where the scanners of the consortium no longer worked. Ten feet. Suddenly, a massive shape in black high-tech setup was released from the Shadows. A purifier. Even before I could lift my shocker, the hard shaft of his Guns in the stomach pit. The air escaped my lungs. I broke gorging the cold grid floor together. A heavy boot came on my wrist, forced me to release the gun. “Rebellin secured,” the soldier’s mechanical voice reconciled Helmet. Two more guards showed up. One grabbed me rough on the hair and pulled my head back. I spit blood on his shiny armor, but he laughed just quiet. He pulled a flat, metallic device out of his belt – the ID scanner. You would register me, condemn me for theft and in the mines send. A death sentence on rats. The cold sensor was pressed hard against my neck, exactly where my implanted chip sat. The device piepte. But it wasn't the green confirmation signal.The scanner hit a grellent, pulsating warning tone. The display flickered blood red. The soldier who kept me stared. The atmosphere in the corridor changed unbeatable. The superiority of the guards was pure, naked panic. “What... what is this?” the purifier rang, holding the scanner. His hand trembled so strong that he almost dropped the device. “Love it before!” the other, but his voice almost broke. “Identity: Jada. Status: Slum resident. But... here's an override directive directly of the Oberkommando.” The soldier swallowed audible. He looked down at me like I was a time bomb. “Genetic Compatibility for Omega sector confirmed. Level: Absolutely. Sector Omega.The name alone was a myth, a ghost story that we are At night in the slums told us to grieve. A place deep under the earth, no one ever returned. The place where the monsters of the consortium bred were. “Sit them,” the commander whispered while he slowly step ahead of me as if I had a fatal disease. “Put them. Bring her right away down to the Apex. I wanted to scream, to fight, to call Betty, but a czech sounded as a needle in my neck. The world swept into more toxic Darkness, and the last thing I heard was the fearful whispers of my kidnappers."One, two, three, smile!" Halos mapangiti ako nang makita ko na naman ang litrato naming lahat no'ng ikinasal ako. Lahat ay kumpleto, walang nakaligtaan kahit pa ang mga katrabaho ko noon ay inimbita ni Gab, pati ang naging amo ko sa kumpanya nila Gab dahil minsan akong magtrabaho roon. "Ma?" tawag ko kay mama at marahang naglakad papunta sa gawi niya. May project kasi sina Gab kaya isang buwan siya nawala, kaya si mama muna ang lumuwas para tumingin sa akin dahil pitong buwan na rin ang pangalawang pinagbunbuntis ko. Mabuti na lang at babae na dahil usapan namin ni Gab na hanggang dalawa lang kapag babae ang pinagbunbuntis ko ngayon. "Nagugutom ka na naman? Kakain mo lang ah," sabi nito saka binitawan ang walis at lumapit sa akin. "Gusto ko po ng sinigang mamaya," nguso ko dahilan para ma-iling ang ibang kasambahay. "Oo sige, magluluto ako mamayang hapunan." Ngumiti lang ako sa kaniya at saka sila iniwan sa sala. Dumiretso agad ako sa kwarto kung nasaan gumagawa si Jace ng ass
"Happy birthday papa," mahinang usal ko habang kinakaway-kaway ang braso ni Jace dahilan para matawa ito. Naalimpungatan tuloy si Gab kaya ako umusog sa kama at hinayaang gumapang si Jace papunta sa kaniya. Nakangiting sinalubong ito ni Gab at ang bahagyang paghalik nito sa leeg ng anak. "Anong oras ka uuwi mamaya?" tanong ko habang nilalabas ang mga gamit na kailangan niya para sa trabaho. Hindi ito sumagot dahil abala ito sa paglalaro kay Jace. Hinayaan ko na lang silang dalawa. Iniwan ko sila sa kwarto para naman paghandaan ng pagkain ang mag-ama, ugali na kasi ni Gab na tuwing umaga ay siya ang magpakain sa anak niya at bago man lang umalis ay maalagaan niya lamang. Nadatnan ko agad ang mga kasambahay na nag-aasikaso na rin, kaniya-kaniya sila ng gawain kaya mabilis natatapos, kaunti lang din naman ang gawain dito sa bahay dahil wala naman masiyadong kalat. "Nay? Hanggang tanghalian na po ba iyan?" tanong ko na nginitian niya. "Oo naman, lalo na't tanghali na rin naman. Papa
Halos hindi maalis ang aking ngiti nang makapasok kami sa mismong bahay, ni hindi ko rin kasi lubos maisip na ganito pala kalaki at halos kumpleto na ang mga kailangan namin, may tatlong kasambahay na ang dalawa ay kasambahay nila Gab at kakilala ang isa. "Ada? Sila ang mga Nana ko, 'yong isa pamangkin ni Nana Lita. Ah, Nana, kilala ninyo na po siya 'di ba?" pagpapakilala nito sa akin. Ngumiti ang dalawang matanda samantalang ang dalaga ay kumaway sa akin. "Aba'y oo naman. Kami pa ata ang unang nakaalam sa relasyon ninyo bago ang magulang mo," sabi nito na ikinatawa namin. Nagmano lang ako sa mga ito na mukhang mababait naman base na rin sa kuwento ni Gab sa akin. "Sila ang makakasama mo rito kapag nasa trabaho ako, si Nana Lita na ang nag-alaga sa akin kaya matutulungan niya tayo, 'di ba nang?" "Ikaw talagang bata ka, kahit sampung anak pa iyan, kaya namin."Halos magtawanan kami dahil sa pang-aasar na iyon ng mga kasambahay. Tinulungan na muna nila kami sa paglalagay ng mga ga
Ilang linggo na ang nagdaan at hindi pa rin ako makakilos, hindi na rin muna tumanggap ng project si Gab para naman mabantayan kami ng anak niya. Hindi rin kasi kami puwedeng umalis hangga't hindi ako magaling, inaayos din kasi ang mga papeles ko at ng bata para sa Maynila ay wala ng ibang problemahin pa. Pinagmamasdan ko lang si Gab na buhat-buhat ang bata habang marahang sinasayaw, madalas lang itong tumingin at ang bahagyang pagngiti nito sa akin. "Hindi niya pa ba kayang magsalita?" tanong ni Gab. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o iintindihin siya dahil sa pagkakaalam ko ay naging baby rin si Lucy. "Hindi mo ba nakitang sanggol si Lucy?" tanong ko na inilingan niya. "Medyo malaki na si Lucy no'ng nakita ko siya, kaya wala talaga akong alam sa mga sanggol, normal naman iyon 'di ba? At saka nandiyan naman sina mama kung sakaling hindi natin alam ang gagawin," ngiting asta nito dahilan para panandalian akong huminto sa dapat na pagtayo. Mama? Sa pagkakaalam ko mommy ang tawag
Nagsuot lang ako ng simpleng palda na siniguro kong hanggang tuhod ko. Isang sando na may kakapalan naman na naka tuck-in. Tinernuhan ko ito ng light brown flat shoes, at hinayaang nakalaylay ang buhok. Nang maayos na ay saka lang ako nagpasiyang lumabas ng kwarto at isa-isang pinatay ang ilaw. Holi
Agad kong inilapag ang walis at saka naghilamos ng mukha. Halos nakaramdam lang ako ng ginhawa sa mukha nang mabuhusan ko iyon ng tubig. Tanghaling tapat ngayon kaya napakainit, ang ibang floor kasi ay hindi bukas ang aircon dahil wala namang tao. Sobrang kaunti lang. Sobrang bilis ng p
Kagaya nga nang nangyari ay maaga akong pumasok sa tranaho, gano'n pa rin naman ang routine ng trabaho ko. Sandali pa akong natigil sa ginagawa nang makita ko si Jack sa gilid, nakatingin sa akin ay saka kumaway. Ang kulot nitong buhok ay umalon din dahilan para matawa ako. Kahit naman marami ang na
"Please, excuse me," bulong ko sa lalaking kanina pa hinihipu ang aking hita. Bumitaw naman agad siya kasabay nang paglapag niya ng kaniyang baraha. Muli kong pinagpagan ang aking suot dahil pakiramdam ko ay sa katawan ko natatapon ang mga abo sa kaniyang sigarilyo na kanina ko pa nalalanghap, pero












Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
Ulasan-ulasan