Chapter 6

“I know it’s not really proper for you to deal with this yet, especially since you’re still bata pa, but you won’t survive in this line of work if wala kang alam sa ganitong bagay,” seryosong sabi ni Ellie habang binubuksan ang laptop niya.

“Need mong matutunan ang mga bagay na you need to do, para hindi ka maging clueless. Kasi some of the other guys, gustong-gusto yung mga inosente pa. Once they sense na wala ka pang alam or your still a virgin, they will try to take advantage of you and ikaw ang magiging kawawa,” dagdag pa niya.

Pagkatapos naming bumisita kay mama kanina sa ospital ay nagpasya na din akong umuwi na.

Ngayon, matapos naming kumain ng hapunan at dahil agad na ding nakatulog si Fritz dahil sa pagod, heto kami ni Ellie sa may sala.

Ayoko kasing pag-usapan ang tungkol sa trabaho ko kapag nandiyan si Fritz, at naiintindihan naman iyon ni Ellie. Kaya kapag wala lang si Fritz, saka lang namin napag-uusapan ang mga ganitong bagay.

Hanggang ngayon ay kasama pa rin namin si Ellie dahil nalaman kong mag-isa lang pala siyang namumuhay at wala ni isang kapamilyang kasama.

Alam kong napakalungkot kapag mag-isa ka lang, at delikado pa iyon para sa kanya lalo na’t babae siya at nakatira pa kami sa lugar na laging may nagaganap na krimen.

Squatter area kasi itong lugar namin at wala ring pakialam ang kapitan sa amin, kaya napaka delikado talaga.

Dahil doon ay inaya ko siyang dito na lang muna tumira sa amin.

Noong una ay ayaw pa talaga niya at sinasabing may bahay naman siyang natutuluyan.

Pero dahil alam kong kung kani-kanino lang talaga siya nakikitira dahil hindi niya kayang magbayad kahit ng maliit na matitirhan, dahil na kwento niya iyon sa akin ay nagpumilit ako. Kaunti na lang daw kasi ang natitira niyang pera na sasapat lang para sa pagkain niya dahil may binabayaran pa siyang mga utang, kaya hindi niya talaga kayang magrenta ng bahay.

Kaya sa huli, dahil sa pangungulit ko ay napapayag ko rin siyang dito na lang tumira sa amin dahil kami lang naman dalawa ni Fritz dito.

Sariling bahay kasi ito ni mama, kaya kahit wala na kaming pera, hindi kami nagbabayad ng renta.

Pumayag si Ellie na dito muna siya pansamantalang manirahan habang hindi pa nakakauwi si Mama, dahil sinabi niyang nakakahiya raw sa akin dahil kakakilala lang namin kahapon.

Pinagsabihan pa nga niya ako na huwag basta-basta magtitiwala sa mga taong kakakilala ko pa lang dahil maaari raw akong mapahamak.

Pero alam ko namang hindi niya ako ipapahamak. Kahit kahapon ko lang siya nakilala, ramdam kong may mabuti siyang puso at hinding-hindi siya gagawa ng masama.

Para na rin kasi akong nagkaroon ng ate dahil sa kanya, lalo na’t mas matanda naman talaga siya sa akin.

Ipinakita niya sa akin ang laptop niya, at napalunok na lang ako nang makita ko ang isang malaswang video na naka-play doon.

Naikwento ko kasi sa kanya ang nangyari kagabi at ang pagiging clueless ko sa mga ganitong bagay, dahil wala pa talaga akong karanasan.

Nanginginig ang kamay kong kinuha ang laptop niya at pinanood ang video, dahil alam kong kailangan ko itong matutunan.

Kailangan ko nang maging mulat sa ganitong klaseng bagay, dahil alam kong ito lang ang paraan para kumita ako ng pera.

“I really feel bad talaga kasi I’m teaching you some bad things na hindi mo naman dapat ginagawa. Bakit kasi you look so matured, akala ko tuloy you’re already 20 na,” nakasimangot niyang sabi, kaya natawa na lang ako.

Naikwento niya kasi sa akin na dahil gusto na niya talaga umalis sa trabahong iyon, at noong nakita niya akong nangangailangan ng trabaho, ipinasok daw niya ako bilang kapalit niya dahil inakala niyang nasa 20 na ang edad ko

Marami nga ring nagsasabi sa akin na napaka-matured ng itsura ko at hindi ako mapagkakamalang 17 pa lang. Kaya hindi na rin ako nagtaka pa nung ganoon din ang inakala ni Ellie sa akin.

Inubos ko ang natitirang oras ko sa panonood lang ng mga iyon hanggang sa sumapit na ang alas-diyes ng gabi, oras na kailangan ko nang umalis para pumunta sa bar.

Buong oras na pinapanood ko iyon ay ilang na ilang ako, lalo na sa mga ungol na naririnig ko, pero tiniis ko lang.

Pero masasabi ko naman na may kaunti din akong natutunan at nalaman sa panonood kong iyon, pero hindi ko nga lang alam kung magagawa ko ba talaga ang mga iyon mamaya.

“Ellie, ikaw na muna ang bahala kay Fritz,” paalala ko kay Ellie.

Tumango naman siya.

“Don’t worry about him. Basta, huwag mong kakalimutan ang paalala ko ha. Don’t pick Mr. Costello again.”

Ngumiti ako sa kanya bago tuluyang umalis na ng bahay.

Habang nasa biyahe, muling nanumbalik ang kaba sa puso ko dahil heto na naman ako.

Alam kong kailangan ko ng ayusin ang gagawin ko mamaya para makakuha uli ng malaking tip na pandagdag sa perang pampapa-opera ni Mama.

Dahil hindi na si Mr. Costello ang pipiliin ko, hindi ko alam kung gaano kalaki ang perang ibibigay ng magiging master ko ngayon sa akin. At baka nga wala pa.

Kaya ang tanging magagawa ko na lang ay pagbutihin ang performance na gagawin ko.

Paulit-ulit kong inalala ang mga napanood ko kanina sa laptop ni Ellie hanggang sa matapos akong mag-ayos ng sarili ko at kailangan na naming pumunta ngayon sa last floor at pumili sa kwartong papasukin.

Nakisabay na ako sa mga babaeng kasama ko sa trabahong ito nang lumabas na sila mula sa dressing room at tumungo sa elevator. Kaming lima na lang ang huli na lumabas dahil may nauna nang lumabas kanina.

Nanatili lang akong tahimik habang nasa loob kami ng elevator, samantalang sila ay masayang nagkukuwentuhan.

Akala ko ay mananatili lang na hindi nila ako papansinin hanggang makarating kami sa last floor, pero biglang nagsalita ang isa sa kanila.

“Totoo ba yung sinabi ni Eunice na ikaw daw yung pumasok kagabi sa kwarto ni Mr. Costello?”

Napatingin ako sa nagsalita at nakita ko ang isang babaeng maikli ang buhok, may nguya-nguyang chewing gum, at ngayon ay diretso ang tingin sa akin. Kung tama ang pagkakaalam ko, siya yung babaeng may gusto kay Mr. Costello at Nea ang pangalan niya.

Dahil sa tanong niya, napatingin din sa akin ang iba at pinagmasdan ako nang may halong curiosity.

Sumulyap ako sa babaeng nakasandal sa dingding ng elevator, nakahalukipkip at tahimik lang ding nakatingin sa akin.

Siya yung babaeng katabi ko sa vanity table at yung nagsabi rin sa akin na piliin ko ang room 70.

Kung hindi ako nagkakamali, Eunice ang pangalan niya.

Kung ganoon, ikinuwento pala niya sa iba ang nangyari kagabi.

Dahan-dahan akong tumango bilang sagot sa tanong niya dahil alam naman na niya ang nangyari. Ang hindi ko lang maintindihan kung bakit kailangan pa niyang itanong iyon sa akin.

“Kung gano’n, totoo rin ba na hinalikan ka niya sa labi?” tanong pa niya muli kaya bigla akong natigilan.

Mas lalo tuloy akong pinagtinginan ng iba, at ramdam kong parang hinuhusgahan na nila ako base sa mga tingin nila.

“I think hindi naman totoo ’yon. Kilala natin si Mr. Costello at alam nating hindi siya humahalik sa labi. Marami na ang nag-try na halikan siya pero hindi nila magawa dahil agad niya silang tinutulak,” sabi ng isa pang babae na Rhea ang pangalan.

“Kung gano’n, bakit kalat-kalat daw yung lipstick niya sa labi nung nakita siya ni Eunice?” tanong ni Nea sa kanya.

Kumunot ang noo ko.

Base sa tono ng boses niya, parang naiinis siya sa akin sa iisipin na hinalikan ako sa labi ni Mr. Costello.

Siguro naiinis siya dahil may gusto siya sa kanya.

"Hindi naman ibig sabihin na kalat yung lipstick niya ay hinalikan na siya. Malay mo kumalat iyon dahil sa kakasubo sa ari ni Mr. Costello? Alam mo namang iyon ang palaging pinapagawa ni Mr. Costello sa atin," sabi naman ni Klay.

"Oo nga. Napakaimposibleng hinalikan siya sa labi," dagdag pa ni Rhea sa sinabi ni Klay, at tinignan ako mula ulo hanggang paa. "Saka, hindi naman siya ganun kagandahan para magkaroon ng interest sa kanya si Mr. Costello."

Nanahimik na lang ako dahil ayoko namang sabihin na hinalikan nga niya talaga ako, at baka kung ano pang gawin sa akin ni Nea.

"Kung ganun, mali yung sinabi mo, Eunice?" tanong ni Nea, at si Eunice naman ang pinagtuunan niya ng pansin.

Hindi siya sinagot ni Eunice, at nung nagbukas na ang elevator, nauna na siyang lumabas sa amin. Huminto siya sa harap ng isang room at tumingin muli kay Nea.

"Hinalikan man siya o hindi, wala ka na doon. Bakit hindi ka na lang pumunta ngayon sa kwarto ni Mr. Costello at subukang halikan siya uli para malaman mo kung nanghahalik na ba talaga siya o hindi pa?" mataray na sabi ni Eunice, saka na pumasok sa loob ng room iyon.

Natahimik naman si Nea, at walang ni isa sa amin na nagsalita sa apat na natira sa loob ng elevator.

"Oo nga, Nea. Ikaw na lang kaya ang pumunta ngayon sa kwarto ni Mr. Costello?" suhestiyon ni Klay sa kanya matapos ng mahabang katahimikan.

Hindi ko na sila pinansin pa at lumabas na din ako sa elevator.

Kailangan kong mamili ng room papasukin ko, at ayoko nang maging master pa si Mr. Costello, tulad ng sinabi ni Ellie.

Mas mabuti nga na si Nea na lang ang pumunta kay Mr. Costello ngayon.

Nakakalimang hakbang pa nga lang ako nang muli kong marinig na nagsalita si Nea.

"Hindi! Ayoko! Bahala kayo kung sino sa inyo ang papasok sa kwarto ni Mr. Costello, basta hindi ako!"

Muntik na akong matumba nang nabangga ako ni Nea habang tumakbo siya at pumasok sa isang kwarto. Dahil sa ginawa niya, tumakbo din yung dalawa pa at nag-uunahang pumili ng room na papasukin.

Nanlaki ang mga mata ko nang ma-realize ko kung ano ang nangyayari.

Nang makita kong nakapasok na si Klay sa isang kwarto at tanging ako na lang at si Rhea ang natitira. Agad na din akong tumakbo papunta sa natitirang room na alam kong safe.

Pero bago ko pa man mahawakan ang door knob, naunahan na ako ni Rhea at nakangising tumingin sa akin.

"Tutal, ikaw naman ang nagpaligaya kagabi sa kanya. Ikaw na lang din ngayon. Better luck next time," sabi niya.

Napatulala na lang ako nang tuluyan na din siyang pumasok sa loob, dahilan para maiwan akong mag-isa sa labas.

Namomroblema ako habang nakatitig sa room 69 at hindi alam kung anong gagawin.

Ano ba to!

Ano na ba ang dapat gawin ko?

Hindi naman niya ako sinaktan kagabi, pero paano kung saktan niya ako ngayon?

Lahat sila ay takot sa kanya dahil nananakit siya, kaya hindi posibleng saktan din niya ako.

Naalala ko tuloy yung mga sinabi niya sa akin kagabi, lalo na yung...

"...nangangain talaga ako kapag gutom pa ko."

Kahit wala ako masyadong alam sa ganung bagay, alam ko ang ibig sabihin niyang iyon.

Kinilabutan tuloy ako nang maalala iyon, kaya stress na hinilot ko ang noo ko.

Dapat talaga inunahan ko na silang mamili ng room na papasukin eh!

Ngayon, ako na naman tuloy ang nawalan.

Napabuntong-hininga na lang ako at dahan-dahang naglakad papalapit sa room 69.

"Hayaan mo na, Clara. Malaki naman ang tip na binibigay niya. Tiisin mo na lang," pag-papalakas ko sa loob ko.

Kinalma ko muna ang sarili ko bago inabot ang door knob gamit ang nanginginig kong kamay.

Binuksan ko ito at pumasok sa loob. Gaya kagabi, sumalubong sa akin ang pulang ilaw na nagbibigay ng madilim at nakakatakot na aura.

Nakita kong nandoon pa rin nakasabit ang mga kakaibang bagay sa dingding, at walang nagbago sa kahit isa doon.

Napadako ang tingin ko sa sofa, lalo na sa taong nakaupo roon na umiinom ng alak at matiim akong tinitingnan.

Nang magsalubong ang aming tingin, ngumisi siya ng nakakatakot sa akin na parang nasisiyahan na makita ako.

"I've been waiting for you, Lara."