CHAPTER 5

12 months later…… .

»»————> 𝑎𝑢𝑟𝑒𝑙𝑖𝑎 <————««

Aurelia and Xavier decided to take the shot of their marriage. They have been living like a normal couple for the past twelve months. Today is their first wedding anniversary. She’s been preparing for a nice dinner with him.

Dinner time has arrived and he hasn't come home yet. She kept waiting for him. She even dressed nicely so they can take a picture and show it online like they always do on their monthsary.

Tonight is different, he has never been late to their dinner. Naghintay sya ng naghintay, naupos na ang kandila sa lamesa at lumamig na ang mga pagkain ay wala pa rin ito. Bumuntong hininga na lang sya at ibinalik na sa fridge ang cake na siya ang nag-bake.

Paakyat na sana siya nang dumating ito, pagpasok nito ay agad siyang nilapitan at akmang hahalik kagaya ng palagi nitong ginagawa pag-uwi.

Nag-iwas sya ng ulo nang hahalik na sana ito. “Kumain kana,” walang gana niyang sabi bago pabalang na isinara ang pintuan ng pridyider.

“Why? What’s wrong?” nagtatakang tanong nito sa kanya. “What’s wrong? You forgot our dinner date,” her voice is full of tension. “How can you fucking forget our dinner?” She’s looking at his eyes seeking an answer. “Tell me, when? And why on earth? I thought we’ll give it a shot? Or you’re just shitting me?” Answer is the one she’s looking for with his voice. “Why the fuck?” she kept asking him.

“Look, I’m sorry. I just had a lot of work today.” Hinawakan nito ang braso ko pero tinabing ko iyon. “Kumain kana.” Walang buhay niyang sabi atsaka umalis paakyat sa kanilang kwarto.

Nakahiga na si Aurelia nang pumasok si Xavier sa kanilang kwarto. “Hey… I know you’re mad, I’ll make it up to you then. Tomorrow we’ll go shopping if you want.” Pang-aamo nito sa kanya. “Talaga?” Pagtatanong nya dito habang naka krus ang kanyang mga braso sa kanyang dibdib.

Nakita ni Aurelia kung paano nag-liwanag ang mukha nito. “Yes, baby. Tomorrow I’ll promise.” Tsaka ito naglakad ito papunta sa kanya. Niyakap sya nito bago tinapunan ng mga halik. “Sabi mo ‘yan ah?” Paninigurado nya. “Yes, baby, promise.” Hinalikan sya ulit nito sa mga labi.

“Mag-shower kana, ang baho mo na.” Pangloloko nya dito, ikinulong nito ang mukha sa kanyang leeg. Itinulak nya ito papalayo. “Come on, ‘wag kang tamad, Xavier.” Tumawa lang ito at tumayo papunta sa banyo.

Pagkakinabukasan ay maaga nag-ayos ng sarili si Aurelia. Susurpresahin nya ang asawa ngayong araw. Imbes na susunduin siya nito sa bahay ay pupuntahan nya ito sa trabaho.

Nang makarating sya sa kumpanya nito ay agad nya itong hinanap sa sekretarya nito. “Hi! Nasan si sir mo? Nasan si Xavier.” Pagtatanong nya dito. Tila namutla ito ng tanungin nya kung nasaan ang asawa.

“Nasan kako ang asawa? Nasaan ang sir mo?” mataray na pagtatanong nya dito. “Ah-eh ma’am…. Nasa condo po,” pag-aalangan nitong tugon.

Napataas sya ng kilay. Bakit nandoon ang asawa nya? Doon dati dinadala ni Xavier ang mga naging babae niya noong hindi pa sila kasal.

Hindi na nya pinag-salita ang sekretarya at umalis na agad sa opisina. Dali-dali siyang nag-punta sa condo. Hindi nya alam pero may galit at nginig sa kanyang katawan.

Pagkarating nya ay agad nyang pinindot ang 5th floor kung nasaan ang unit ng asawa. May spare key sya ng naturang condo. Nang makalabas sya sa elevator ay naging mabigat ang bawat hakbang nya.

Biglaan nyang binuksan ang pintuan ng condo, napa-awang ang kanyang bibig nang makita niya na may ibang labi na nakalapat sa labi ng kanyang asawa.

Malakas nyang isinara ang pintuan at inilang hakbang ang babae at ang kanyang asawa. “Is this why you’ve been home late? Huh!?!” Bumabagsak ang mga luha nya habang nagsasalita.

“How many months? How many months!?!” Pasigaw na tanong niya sa babae. Pagtukoy nya sa maumbok na tiyan nito. “Ilang buwan?!” Bumalatay ang kanyang kamay nang sampalin nya ito.

Lumingon sya kay Xavier. “Why? Why?” paulit-ulit nya na tanong dito. Akma syang lalapitan nito nang pigilan niya ito. “No! No! No! Don’t touch me! No!” Pagtataboy niya dito. “Are you the father?” Nanghihinang tanong niya dito.

“Oo, sya ang tatay ng dinadala ko,” matapang na sabi ng babae na may bahid pa ng pang-uuyam ang ekspresyon ng mukha nito. “And you’re proud? Huh?!” Matapang nyang balik tanong sa babae.

“Proud ka na nakabuntis sa’yo ay isang kasal na lalaki? Proud kang malandi ka?!” Pag-uulit nya ng tanong dito. “At ikaw?” Pagbaling nya sa asawa. “Sabi mo hindi mo ako mamadaliin pero nakabuntis ka ng ibang babae?!” Galit na tonong tanong nya.

Mabilis sya naglakad palabas pero na abutan siya nito at niyakap sa likod. “Let’s talk, please.” Pagmamakaawa nito. “Naawa ka ba sakin nung nagse-sex kayo? Inisip mo man lang ba ako? Yung nararamdaman ko?” Buhos ng luha at bugso ng damdamin ang nangingibabaw sa kanilang dalawa.

Nagpumiglas siya at nag-patianod na umalis. Mabilis niyang pinaandar ang kanyang sasakyan. Kung paano siya nakarating sa kanilang bahay ng hindi naaksidente ay hindi niya din alam.

Sa dami ng luha na bumabagsak sa kanyang mga mata ay hilam na hilam sya sa mga ito. Pagkapasok na pagkapasok nya ay agad nyang binato ng maliit na vase ang salamin ng picture nila noong sila ay ikinasal.

Hinila nya ito at tuluyang bumagsak sa sahig at tuluyang nawasak. Tinabing nya ang iba pa nilang mga pictures pati na rin ang kanilang mga paintings. “Fuck! Fuck you, fuck you for real! Fuck you!” Galit na paghagulgol nya.

Umakyat siya sa kanilang kwarto atsaka nag-impake ng mga gamit nya. Inihagis nya sa kama ang singsing nila nung kasal. Mabilis siyang umalis ng bahay. Ayaw niyang maabutan sya nito.

She takes the road to the airport to leave. She’s leaving him, permanently. I thought he would change, I guess I’m wrong. Takbo ng kanyang utak. Always a womanizer, will always be the same. Tsaka mabilis na pinatakbo ang sasakyan.