Chapter 4: An Unusual Proposal

Nang tuluyang umalis si Alexander sa aming mansiyon, naiwan sa akin ang kopya ng kasunduang pinirmahan ko at ang maraming tanong na hindi niya sinagot.

Akala ko ay sapat na ang pagpirma ko para matapos ang unang bahagi ng usapan. Ngunit kinabukasan, napagtanto kong marami pa pala akong kailangang harapin.

Maaga pa lamang ay may kumatok na sa p***o ng aking silid.

"Ma'am Arabella, may ipinadala po para sa inyo."

Pagbukas ko ng p***o, iniabot sa akin ng isang kasambahay ang itim na sobre. Walang nakasulat na pangalan ng nagpadala, ngunit agad kong nakilala ang gintong tatak ng Vance Holdings sa gilid nito.

"Salamat," maikli kong sagot.

Pagkasara ng p***o, agad kong binuksan ang sobre.

Sa loob nito ay isang karagdagang dokumento mula sa legal team ni Alexander. Nakasaad doon ang mga detalyadong tuntunin na kailangang sundin habang isinasagawa ang aming kasunduan.

Una, kailangan kong manirahan sa mansiyon ng mga Vance.

Ikalawa, inaasahan akong dumalo sa mga piling pampubliko at pormal na pagtitipon kasama si Alexander bilang kaniyang magiging asawa.

Ikatlo, hindi ako maaaring kumuha, magbasa, o gumamit ng mga kumpidensiyal na dokumento ng Vance Holdings nang walang pahintulot niya.

Ikaapat, kailangan kong sumunod sa mga napagkasunduang patakaran habang nananatili sa kaniyang tirahan.

Napahinga ako nang malalim.

Hindi lang pala simpleng paglipat ng tirahan ang hinihingi niya. Gusto niyang kontrolado rin ang mga kilos ko habang nasa ilalim ako ng bubong niya.

Muli kong binasa ang mga kondisyon. Sa pagkakataong ito, mas mabagal kong sinuri ang bawat pangungusap. Tiningnan ko kung may mga probisyong maaaring magbigay sa kaniya ng karapatang magdesisyon para sa akin o maglimita sa mga personal kong gawain.

Napansin kong malawak ang kapangyarihang ibinibigay ng kasunduan kay Alexander pagdating sa mga dokumento at pribadong lugar ng kumpanya. Ngunit wala namang nakasaad na kailangan kong isuko ang sarili kong mga ari-arian o personal na karapatan.

Maingat kong itinupi ang dokumento.

Kung may mga bagay siyang ayaw ipakita sa akin, mas lalo akong magkakaroon ng dahilan para alamin kung bakit.

Hindi ako papasok sa mansiyon niya nang basta umaasa lamang sa mga pangako at salita.

Ilang oras pa ang lumipas nang marinig ko ang katok sa p***o.

"Ma'am Arabella?"

"Pasok po."

Bumukas ang p***o at pumasok si Manang Teresa. Siya ang isa sa mga katiwala sa aming mansiyon at matagal nang nagtatrabaho sa pamilya Laurent. May dala siyang malaking garment bag.

"May bilin po si Sir Alexander na ihanda na raw po ninyo ang mga gamit ninyo. Naghihintay na rin po ang sasakyan sa labas."

Napatingin ako sa bag.

"Ngayon na?"

"Opo, Ma'am. Ngayong araw na raw po kayo lilipat sa mansiyon ng mga Vance."

Hindi ko na kinailangang magtanong kung bakit ganoon kabilis ang lahat. Mukhang matagal nang napagdesisyunan ni Alexander ang mga susunod na hakbang.

"Salamat, Manang. Ako na pong bahala rito."

Tumango siya at lumabas ng silid.

Ilang sandali akong nanatiling nakaupo sa gilid ng kama bago tuluyang tumayo. Humarap ako sa malaking salamin at pinagmasdan ang sarili.

Halatang kulang ako sa tulog. May bahagyang pagod sa aking mga mata, ngunit hindi ko hahayaang iyon ang maging dahilan para umatras ako.

Binuksan ko ang aparador at nagsimulang mag-impake.

Hindi ko dinala ang lahat ng gamit ko. Pinili ko lamang ang mga damit at personal na bagay na kakailanganin ko sa mga susunod na araw.

Bago ko isara ang maleta, kinuha ko ang lumang litrato noong 2009 at ang cellphone na naglalaman ng mensaheng natanggap ko kagabi. Maingat kong inilagay ang mga ito sa isang maliit na lalagyan at isinama sa aking mga gamit.

Hindi ko maaaring iwan ang mga tanging piraso ng ebidensiyang mayroon ako.

Kung may kaugnayan ang pamilya Vance sa pagkamatay ni Mama, kailangan kong malaman iyon mula sa loob mismo ng kanilang mundo.

Pagkababa ko sa sala, nadatnan ko si Papa na nakaupo sa sofa habang umiinom ng kape. Nakatayo naman si Victoria malapit sa bintana, nakatingin sa sasakyang naghihintay sa labas.

"Handa ka na pala," sabi ni Papa nang mapansin ako.

"Matagal na akong handa."

Inilapag niya ang tasa sa maliit na mesa.

"Mag-ingat ka roon, Arabella. Huwag mong gagawin ang anumang makapapahiya sa pamilyang Laurent. Maraming bagay ang nakasalalay sa kasunduang ito."

Napahinto ako sa pag-aayos ng hawak kong maleta.

"May iba pa ba kayong iniisip bukod sa pangalan ng kumpanya?"

Hindi siya agad sumagot.

"Alam mo naman kung gaano kahalaga ang Laurent Group."

"Alam ko. Iyan ang lagi ninyong ipinapaalala sa akin."

Tiningnan ko siya nang diretso.

"Pero sana, kahit minsan, naisip ninyo rin kung ano ang mangyayari sa akin."

Hindi siya kumibo. Muli niyang kinuha ang tasa ng kape, tila ba mas pinili niyang tapusin ang usapan sa ganoong paraan.

Napatingin naman ako kay Victoria.

Hindi siya nagsasalita, ngunit napansin kong nakatutok ang kaniyang mga mata sa hawak kong maleta. Saglit siyang tumingin sa akin bago bahagyang ngumiti.

"Mag-ingat ka, Arabella."

Simple lamang ang sinabi niya, ngunit hindi ko malaman kung dapat ba akong magpasalamat o magduda.

"Salamat," sagot ko.

Hindi na ako nagtagal.

Lumabas ako ng mansiyon at sumakay sa itim na sasakyang naghihintay sa tapat ng aming gate.

Tahimik ang biyahe.

Sa bintana, pinanood ko ang mga kalsadang unti-unting lumalayo sa aking paningin. Habang papalayo kami sa tahanan ng mga Laurent, mas lalo kong nararamdaman na nagsisimula na ang isang yugto ng buhay na hindi ko naman pinili.

Makalipas ang ilang sandali, pumasok kami sa isang pribadong kalsada patungo sa isang malawak na lupain sa tuktok ng burol.

Sa dulo nito ay isang napakalaking mansiyon.

Matataas ang mga pader sa paligid nito at may mga security camera sa iba't ibang bahagi ng bakuran. Maayos ang hardin, malinis ang mga daanan, at bawat sulok ay tila pinag-isipang mabuti.

Napakaganda ng lugar.

Ngunit hindi ko maiwasang mapansin ang dami ng mga bantay sa paligid.

Hindi ito basta tahanan ng isang mayamang pamilya.

Isa itong lugar na mahigpit na binabantayan.

Huminto ang sasakyan sa harap ng malaking hagdanan. Pagbukas ng p***o, agad akong bumaba habang hawak ang maliit kong bag.

At doon ko siya nakita.

Nakatayo si Alexander sa harap ng pangunahing pintuan. Nakasuot siya ng itim na polo at pormal na pantalon, nakapamulsa ang isang kamay habang naghihintay sa aking pagdating.

"Welcome to your new cage, Arabella."

Hindi ko nagustuhan ang paraan ng pagbati niya.

Itinaas ko ang aking baba at hinarap siya.

"Kung kulungan ito, Mr. Vance, sana man lang ay may sapat kang dahilan kung bakit mo ako dinala rito."

Bahagyang umangat ang kaniyang kilay.

"At ano sa tingin mo ang dahilan?"

"Ikaw ang dapat kong tanungin."

Ilang sandali niya akong pinagmasdan bago bahagyang ngumiti.

"Marami ka talagang tanong."

"At marami ka ring hindi sinasagot."

"Mas mabuting matuto kang maghintay."

"Mas mabuting matuto kang sumagot."

Sandaling natahimik siya. Hindi ko alam kung naaliw ba siya sa sinabi ko o naiinis, ngunit mabilis ding bumalik sa dati ang kaniyang ekspresyon.

"Dalhin ninyo ang mga gamit niya sa loob," utos niya sa mga tauhang naghihintay sa may pintuan.

Pagkatapos ay tumalikod siya at nagsimulang maglakad papasok.

"Sundan mo ako, Arabella. May ilang bagay tayong kailangang pag-usapan bago matapos ang araw."

Sinundan ko siya papasok sa mansiyon.

Pagbukas ng malaking pintuan, bumungad sa akin ang malawak na sala na may matataas na kisame at mamahaling kasangkapan. Tahimik ang paligid, maliban sa mga yabag namin sa marmol na sahig.

Habang naglalakad, napansin ko ang isang malaking larawan na nakasabit sa dingding. Isang pamilyang nakatayo sa harap ng isang gusali.

Hindi ko pa lubos na nakikita ang detalye dahil mabilis kaming dumaan, ngunit sapat na ang isang sulyap para mapansin ko ang pamilyar na pangalan sa maliit na plaka sa ibaba nito.

VANCE FAMILY.

Hindi ako huminto. Itinago ko na lamang sa isip ang lokasyon ng larawan.

Hindi ko alam kung ano pa ang matutuklasan ko sa loob ng mansiyong ito. Ngunit malinaw sa akin na hindi lamang ito magiging lugar na titirhan ko.

Dito magsisimula ang paghahanap ko sa mga sagot.

At habang sinusundan ko si Alexander patungo sa loob ng kaniyang tahanan, isang bagay ang paulit-ulit kong ipinangako sa sarili ko.

Hindi ako narito para maging sunud-sunuran sa kaniya.

Nasa loob na ako ng teritoryo ng mga Vance. Panahon na para malaman kung anong mga lihim ang pilit nilang itinatago.