Chapter 1: The Man Who Offered Marriage

Arabella's POV

Nakatayo ako sa gitna ng malawak na silid-aklatan ng aming mansiyon, hawak ang isang makapal na brown envelope. Ilang sandali ko na itong tinititigan, ngunit hindi ko pa rin magawang buksan.

Sa labas ng malalaking bintana, walang tigil ang pagbuhos ng ulan. Paminsan-minsang dumadagundong ang langit, ngunit mas malakas pa rin ang kaba na nararamdaman ko habang binabaligtad ang sobre sa aking mga kamay.

Walang ibang nakasulat sa harapan nito kundi isang pangalan.

Alexander Vance.

Napahinga ako nang malalim.

Kilala ko ang pangalang iyon. Halos lahat ng taong kabilang sa mundo ng negosyo at mataas na lipunan ay pamilyar sa CEO ng Vance Holdings. Isa siya sa mga pinakamakapangyarihang negosyante sa bansa, kilala sa pagiging tuso sa mga kasunduan at walang pag-aatubiling kalabanin ang sinumang humarang sa mga plano niya.

Hindi siya basta-bastang nakikipagkasundo. At higit sa lahat, hindi siya gumagawa ng hakbang nang walang dahilan.

Kaya hindi ko maiwasang magtanong.

Bakit ako?

Dahan-dahan kong tinanggal ang selyo ng sobre at inilabas ang laman nito. Tatlong bagay ang nasa loob: isang pormal na kontrata, isang lumang litrato, at isang itim na calling card na may gintong pangalan ni Alexander Vance.

Unang nahawakan ng mga kamay ko ang kontrata.

Napakunot ang noo ko nang mabasa ang nakasulat sa unang pahina.

Marriage Agreement.

Kasal?

Hindi ako makapaniwalang iyon ang laman ng dokumentong ipinadala sa akin. Lalo akong nagtaka nang makita ang pangalan ko sa tabi ng pangalan ni Alexander.

Ibinalik ko muna ang papel sa mesa at kinuha ang lumang litrato.

Kupas na ang kulay nito at may ilang tupi sa mga gilid. Tatlong tao ang makikita sa larawan na nakatayo sa harap ng Asterion Tower habang ginagawa pa lamang ang gusali. Kabilang doon si Papa at ang yumaong ama ni Alexander na si Marcus Vance.

Ang ikatlong tao ay isang babae.

Hindi ko maaninag nang maayos ang mukha niya dahil malabo na ang bahagi ng litrato. Ngunit nang mapunta ang tingin ko sa leeg niya, bigla akong natigilan.

May suot siyang pilak na palawit na hugis kalahating buwan.

Pamilyar iyon.

Hindi ko man maalala kung saan ko eksaktong nakita, sigurado akong minsan ko nang napansin ang kaparehong kuwintas sa loob ng aming bahay. Nakatabi iyon sa mga personal na gamit na matagal nang ipinagbawal ni Papa na galawin.

Bakit kasama ang babaeng iyon sa litrato nina Papa at Marcus Vance?

At ano ang koneksiyon niya sa kasunduang ito?

Hindi ko naituloy ang pag-iisip nang biglang bumukas ang p***o.

Pumasok si Papa habang may hawak na kristal na baso ng whisky. Hindi man lang siya nag-abalang kumatok. Dumiretso siya sa mahogany desk at saglit na tiningnan ang mga dokumentong nakalatag doon.

"Nabasa mo na?" tanong niya.

"Ano po ba talaga ito, Papa?" Itinaas ko ang kontrata. "Bakit may kasunduan sa kasal sa pangalan namin ni Alexander Vance?"

Umupo siya sa likod ng mesa at marahang inilapag ang baso.

"Kailangan ng Laurent Group ang alyansang ito, Arabella."

"Alyansa?" Napatawa ako nang mapait. "Kasal ang tawag dito, hindi alyansa."

"Nagkaroon tayo ng malalaking problema sa mga investment sa ibang bansa. Maraming kailangang bayaran, at hindi na sapat ang kasalukuyang pondo ng kumpanya. Si Alexander lang ang may kakayahang magbigay ng suportang kailangan natin."

Napahigpit ang hawak ko sa papel.

"Kaya ako ang ipambabayad mo?"

"Mag-ingat ka sa pananalita mo."

"Kung hindi iyon ang ginagawa mo, ano ang tawag dito?" Mariin kong inilapag ang kontrata sa mesa. "Bakit kailangan kong pakasalan ang isang lalaking hindi ko naman kilala nang personal para lang maisalba ang kumpanya mo?"

"May mga bagay na hindi mo kailangang maintindihan."

"Pero buhay ko ang pinag-uusapan natin, Papa!"

Tumayo siya at inayos ang manggas ng kaniyang polo.

"Hindi lang ikaw ang apektado kapag bumagsak ang Laurent Group. Maraming empleyado ang mawawalan ng trabaho. Maraming kontrata ang mawawalan ng saysay. Hindi ito tungkol sa gusto mo."

"At hindi rin ba tungkol sa akin kung sino ang pakakasalan ko?"

Sandaling natahimik ang silid.

Tiningnan niya ako nang diretso bago muling nagsalita.

"Matagal na itong napag-usapan. Bago pa man mamatay ang nanay mo."

Nawala ang mga salitang nasa dulo na sana ng dila ko.

Si Mama.

Labingpitong taon na ang nakalipas mula nang mamatay si Evelyn Laurent. Aksidente sa daan ang opisyal na dahilan ng kaniyang pagkamatay. Ngunit sa tuwing sinusubukan kong alamin ang mga detalye, palaging nagbabago ang pakikitungo ni Papa. Minsan ay nagagalit siya. Minsan naman ay tuluyan niyang iniiwasan ang usapan.

At ngayon, bigla niyang idinadawit ang pangalan ni Mama sa kasunduang ito.

"Ano ang ibig mong sabihin?" mahinang tanong ko.

"Wala kang kailangang malaman tungkol doon."

"May kinalaman ba si Mama sa kasal na ito?"

"Arabella, huwag mo nang palalalain ang sitwasyon."

"Kung wala siyang kinalaman, bakit mo siya binanggit?"

Hindi siya sumagot agad. Kinuha lamang niya ang baso at uminom bago muling tumingin sa akin.

"Pirmahan mo ang kontrata. Darating si Alexander bukas para personal na kunin ang sagot mo."

"At kung tumanggi ako?"

Bahagyang tumigas ang kaniyang panga.

"Kung gayon, harapin mo ang magiging resulta ng pagbagsak ng Laurent Group."

Hindi na siya naghintay ng sagot. Tumalikod siya at tuluyang lumabas ng silid-aklatan. Ilang sandali pa, narinig ko ang malakas na pagsara ng p***o.

Naiwan akong nakatayo sa harap ng mesa.

Hindi ko alam kung alin ang mas masakit: ang malaman na handa akong ipagpalit ng sarili kong ama o ang marinig na may kinalaman ang kasunduang ito sa pagkamatay ng aking ina.

Sa buong buhay ko, tila wala akong karapatang magdesisyon para sa sarili ko. Kapag may kailangang ayusin sa pamilya, inaasahan akong sumunod. Kapag may bagay akong gustong itanong, kailangan kong manahimik.

Ngunit hindi na ngayon.

Napalingon ako sa cellphone na nakapatong sa mesa nang umilaw ang screen nito.

May bagong mensahe mula sa hindi kilalang numero.

Huwag kang papayag sa kasunduan, Arabella. Ang lalaking pinapakasalan mo ang magtutulak sa iyo sa hukay na kinabagsakan ng iyong ina.

Ilang beses kong binasa ang mensahe.

Hindi ko kilala ang nagpadala, pero alam niyang may kaugnayan ang kasunduang ito sa pagkamatay ni Mama. Paano niya nalaman iyon? At bakit niya ako binabalaan tungkol kay Alexander?

Mabilis akong lumapit sa bintana.

Sa kabila ng malakas na ulan, napansin ko ang isang itim na mamahaling kotse sa tapat ng aming gate. Nagsimula itong umandar at tuluyang lumayo bago ko pa makita kung sino ang nasa loob.

Napaatras ako mula sa bintana.

May nakakaalam sa nangyayari sa bahay na ito. At maaaring mas marami siyang alam kaysa sa akin.

Muli kong binalikan ang mga dokumento sa mesa. Kinuha ko ang lumang litrato at pinagmasdan ang mukha ni Papa at ni Marcus Vance. Pagkatapos, ibinalik ko ang tingin sa babaeng may suot na pilak na kuwintas.

Kung may kaugnayan ang litrato sa kasunduan, at may kinalaman si Mama sa lahat ng ito, kailangan kong malaman ang katotohanan.

Hindi ko maaaring basta tanggihan ang kasal nang hindi muna nauunawaan kung bakit ako ang napili. Maaaring mapanganib si Alexander, ngunit siya rin ang taong may direktang kaugnayan sa mga pangalang nasa litrato.

Kinuha ko ang itim na calling card na nasa tabi ng kontrata. Ilang sandali ko itong tinitigan bago dinampot ang cellphone ko at tinawagan ang numerong nakasulat doon.

Isang ring lamang ang lumipas bago may sumagot.

"Alexander Vance," malamig na pagpapakilala ng isang lalaki sa kabilang linya.

Napatigil ako sandali.

"Arabella Laurent ito."

"Alam ko."

Napakunot ang noo ko. "Alam mo?"

"Matagal ko nang hinihintay ang tawag mo."

Lalong humigpit ang hawak ko sa cellphone.

"Bakit ako ang pinili mo?"

Sandaling katahimikan ang namagitan sa amin bago siya sumagot.

"Mas magandang pag-usapan natin iyan bukas."

"Hindi ako pumapayag sa kasal na hindi ko naman naiintindihan."

"Kung ganoon, marami tayong dapat pag-usapan."

Bago pa ako makapagsalita, tuluyan nang naputol ang tawag.

Napatingin ako sa cellphone ko. Hindi ko alam kung ano ang mas nakakainis: ang paraan ng pagsagot niya o ang tila ba alam na niya kung ano ang itatanong ko.

Inilapag ko ang telepono at muling kinuha ang kontrata.

Hindi pa ako pumapayag sa kasal. Hindi rin ako nagtitiwala kay Alexander Vance. Ngunit kung ang pagpasok sa mundong ginagalawan niya ang magbibigay sa akin ng pagkakataong matuklasan ang mga lihim na matagal nang itinatago ng dalawang pamilya, hindi ako basta tatalikod.

Hindi ako papasok sa kasunduang ito bilang isang babaeng walang alam.

Kung gusto nila akong gawing piyesa sa laro nila, sisiguraduhin kong matututuhan ko ang bawat galaw sa loob nito.

At kapag nalaman ko na ang katotohanan tungkol sa aking ina, hindi na ako papayag na ibang tao ang magdidikta kung ano ang dapat kong gawin.

Sa pagkakataong ito, ako naman ang magpapasya kung paano magtatapos ang larong sinimulan nila.