Chapter 2: A Name in the Photograph

Magdamag akong hindi nakatulog.

Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga nangyari kagabi. Ang kontrata ng kasal, ang mga sinabi ni Papa, at higit sa lahat, ang pagkakabanggit niya sa pangalan ng aking ina.

Hindi ko maintindihan kung bakit kailangang idamay si Mama sa isang kasunduang pangnegosyo. Mas lalong hindi ko maintindihan kung bakit tila napakaraming bagay ang ayaw nilang sabihin sa akin.

Hindi na ako umiyak. Naubos na ang mga luha ko kagabi. Ang natitira na lamang ay ang galit at mga tanong na wala pang kasagutan.

Kinuha ko ang lumang litrato mula sa ibabaw ng mesa at muling pinagmasdan.

Tatlong tao ang nakatayo sa harap ng Asterion Tower. Si Papa, si Marcus Vance, at ang babaeng hindi ko pa rin makilala.

Muli akong napatingin sa kuwintas nito.

Ang pilak na palawit na hugis kalahating buwan.

Hindi ko makakalimutan ang disenyong iyon. Ilang beses ko na itong nakita sa isang kahong nakatago kasama ng mga lumang personal na gamit sa bahay. Hindi ko alam kung kanino iyon orihinal na pag-aari, ngunit malinaw sa akin na hindi basta-basta ang halaga nito para sa pamilya namin.

Bakit nasa leeg ng babaeng iyon ang kaparehong kuwintas?

At bakit kasama siya nina Papa at Marcus Vance sa litrato?

Ktok. Ktok.

Napalingon ako sa p***o nang marinig ang dalawang mahinang katok.

Hindi pa ako nakasasagot nang bumukas iyon. Pumasok si Victoria, ang aking madrasta, na nakasuot ng itim na blazer at maayos ang pagkakatali ng buhok. May dala siyang tasa ng kape habang kalmadong sinusuri ang kabuuan ng aking silid.

"Gising ka na pala, Arabella."

Hindi ako sumagot.

Lumapit siya sa dressing table at inilapag ang tasa ng kape sa tabi ng ilang gamit ko.

"Sinabi ng papa mo na maghanda ka mamayang tanghali. Darating si Alexander Vance para pag-usapan ang mga huling detalye ng kasunduan."

"Hindi ko naman tinatanong kung kailan siya darating."

Natigil siya sa pag-aayos ng mga gamit sa mesa.

"Ano'ng ibig mong sabihin?"

Dahan-dahan akong humarap sa kaniya at itinaas ang hawak kong litrato.

"Kilala mo ba ang babaeng ito?"

Sandali niyang tiningnan ang larawan. Hindi ko inalis ang tingin sa kaniya, umaasang may mapapansin akong pagbabago sa kaniyang mukha.

Ngunit nanatili siyang kalmado.

"Matagal na ang litratong iyan," sagot niya. "Maraming taong nakilala ang pamilya natin sa loob ng maraming taon. Hindi ko na maalala ang lahat."

"Pero kilala mo ang kuwintas na suot niya?"

Bahagya siyang napatingin sa palawit sa larawan.

"Maraming kahawig na alahas sa mundo, Arabella."

"Hindi ito basta kahawig. Nakita ko na ang kaparehong kuwintas sa bahay na ito."

Hindi siya agad sumagot.

"Kaya gusto kong malaman kung kanino iyon," dagdag ko. "At kung bakit kasama ang babaeng ito nina Papa at Marcus Vance."

Kinuha niya ang tasa ng kape at marahang hinipan ang ibabaw nito.

"Mas mabuting huwag mong pagtuunan ng pansin ang mga bagay na matagal nang nakaraan."

"Madali mong sabihin dahil hindi ikaw ang kailangang magpakasal sa isang lalaking hindi mo kilala."

Ibinaba niya ang tasa.

"Alam mo ba kung ano ang nangyari sa Asterion Tower?"

Napakunot ang noo ko.

"Ang pagkakaalam ko, nagkaroon ng malagim na aksidente roon noong ginagawa pa lang ang gusali."

"At hanggang doon na lang ba ang alam mo?"

"Kung may iba ka pang gustong sabihin, sabihin mo na."

Sandaling tumahimik si Victoria. Sa pagkakataong iyon, napansin kong hindi na siya gaanong nakatingin sa akin. Sa halip, nakatuon ang kaniyang mga mata sa litrato.

"Wala kang alam sa mga nangyari noon, Arabella."

"Kung ganoon, bakit walang gustong magkuwento sa akin?"

"May mga katotohanang hindi madaling tanggapin."

"At may mga taong mas pinipiling itago ang mga iyon."

Dahan-dahan niyang ibinalik ang tingin sa akin.

"Mag-ingat ka sa mga taong nagtatanong tungkol sa nakaraan. Hindi lahat ng naghahanap ng katotohanan ay may mabuting dahilan."

Napahigpit ang hawak ko sa litrato.

"Kasama ka ba sa mga taong iyon, Victoria?"

Hindi siya sumagot agad. Sa halip, inilapag niya ang tasa at lumapit sa akin.

"Arabella, huwag mong isipin na simpleng kasunduan sa negosyo lamang ang nangyayari ngayon."

"Kung hindi negosyo, ano?"

"May mga taong matagal nang naghihintay na may managot sa mga nangyari noon. At sa tingin ko, hindi aksidente na ikaw ang napili para mapabilang sa pamilyang Vance."

Napatitig ako sa kaniya.

"Ano'ng ibig mong sabihin?"

“Naghahanap sila ng taong pagbabayarin sa mga kasalanang matagal nang itinatago ng pamilya Laurent." Bahagya niyang ibinaba ang boses. "At ikaw ang inilagay nila sa gitna ng lahat.”

Napahawak ako sa gilid ng mesa.

"Si Alexander ba ang may pakana nito?"

"Siya ang dapat mong tanungin."

"Pero bakit ako? Ano ang kinalaman ko sa nangyari sa Asterion Tower?"

"Kung gusto mong malaman, huwag kang basta maniwala sa lahat ng sasabihin niya."

Muli akong napatingin sa litrato.

"Alam mo ba kung sino ang babaeng ito?"

Hindi siya agad sumagot. Ilang segundo muna niyang pinagmasdan ang larawan bago muling humarap sa akin.

"May mga pangalan na mas mabuting hindi mo muna malaman."

"At paano kung gusto ko silang malaman?"

"Kung gayon, siguraduhin mong handa ka sa mga posibleng matuklasan mo."

Muli niyang kinuha ang kaniyang tasa.

"Darating si Alexander mamayang tanghali. Maghanda ka. At Arabella..."

Natigil siya sa may pintuan.

"Huwag mong isipin na lahat ng tumutulong sa iyo ay may mabuting intensiyon.”

Hindi na siya naghintay ng sagot. Lumabas siya ng silid at marahang isinara ang p***o.

Naiwan akong nakatayo, hawak pa rin ang litrato.

Hindi ko alam kung bakit ganoon na lamang ang pag-iingat ni Victoria sa pagsagot sa mga tanong ko. Hindi rin malinaw kung sinusubukan niya akong iligtas o lalo lamang akong takutin.

Pero may isang bagay akong natitiyak.

May alam siya.

At hindi niya iyon basta ibibigay sa akin.

Ibinaba ko ang litrato sa ibabaw ng mesa at kinuha ang cellphone ko. Binuksan ko ang huling tawag kagabi mula kay Alexander Vance.

"Mas magandang pag-usapan natin iyan bukas."

Naalala ko ang malamig niyang boses.

Kung siya ang may sagot sa mga tanong ko, sisiguraduhin kong hindi ako aalis sa harap niya nang walang nalalaman.

Hindi ko alam kung ano ang tunay niyang pakay. Hindi ko rin alam kung bakit ako ang napili sa halip na ibang babae.

Ngunit hindi ako papayag na maging sunud-sunuran lamang sa isang kasunduang hindi ko naman pinili.

Muli kong tiningnan ang litrato bago ito maingat na inilagay sa loob ng drawer.

Mamayang tanghali, makakaharap ko na ang lalaking maaaring may hawak sa mga sagot na matagal ko nang hinahanap.

At sa pagkakataong iyon, hindi na ako basta makikinig sa mga sasabihin niya.

May mga tanong akong kailangang masagot.

At sisiguraduhin kong hindi siya makakaiwas sa mga iyon.