로그인Parang magkakasakit pa ata ako sa sobrang stress. Sa pag-o-overthink ko, dumating na ako sa pag-iisip na paano kung alam pala nya lahat?Na hinihintay lang nya ang pag-amin ko?The idea gnawed at me. Mas lalong nanikip ang dibdib ko. Baka ito na ata ang tamang panahon para sabihin sa kanya lahat.Ayaw ko ng patagalin 'to.Kung tatanggapin man nya ako, ipaparamdam ko lalo sa kanya na hindi ako katulad ng mga taong nag-iisip ng kung ano tungkol sa akin.Na malayo ako sa babaeng sinasabi nila dahil lang sa isang video na hindi ko naman alam na kinunan noong panahon na iyon.Na ako ang Alina na walang nakagalaw maliban sa kanya. Na sa kanya ko lang sinuko ang matagal ko ng iningatan na pagkababae ko.Bumangon ako sa pagkakahiga at muling naupo sa gilid ng kama. I inhaled deeply, gathering the courage to finally speak up.Napatuwid ako ng upo nang bumukas ang pintuan. Muntik pa akong mapaigtad sa gulat nang namatay ang ilaw. Alam kong sya ang gumawa nun dahil nakita ko ang pagpindot nya sa
Pinalagpas ko muna ng ilang minuto. Nanatili ako at nakipag-plastikan sa sitwasyon. Nang sa tingin ko ay pwede ng umalis, nilapit ko ang aking bibig sa tainga ni Riel upang bumulong."I think I'll head upstairs now. I'm tired."It wasn't entirely a lie. I was exhausted, but that wasn't the reason I wanted to leave. I just needed to breathe.Ang makasama sa isang sulok ang dalawang kaharap ay nagbibigay sa akin ng hindi kaginhawaan. It felt like waiting for a bomb to go off.Every second in their presence was suffocating, like the walls of the room were slowly closing in on me.I couldn't take it anymore.Nilingon ako ni Riel. Puno ng malasakit at pag-aalala ang mata nya na nakatingin sa akin."You should've just gone up to rest," he said, guilt lacing his tone. "I shouldn't have kept you here.""I'm fine," I lied, forcing a small smile.Tulad kanina, saglit nya akong tinitigan sa mukha, bago tumango at hayaan akong tumayo sa kinauupuan. Humalik pa 'yan sya sa pisngi ko, hindi inalinta
Kuyom ang aking mga kamao, nagpatianod ako sa paggiya sa akin ni Riel papunta sa kanilang dalawa ni Penny. Si Penny na nakita kong tahimik na nanonood sa papalapit naming pigura.Bahagya pa napailing ang babae, habang may ngiti na sa labi nang nasa harapan na nila kami ni Riel. Nilipat nya ang tingin sa kasamang si David nang alalayan ako paupo ni Riel. Muli na naman syang umiling sa hindi malamang dahilan.David's gaze flickered between Riel's hand on my back and the way he instinctively reached for my arm when I adjusted my position.Napalunok ako sa ideyang kaharap ko na ngayon ang dalawang kontrabida sa buhay ko, habang nasa tabi ko lang ang inaasahan kong magiging kakampi ko sa kahaharaping delubyo.Humigpit ang hawak ko sa aking sweater nang magkatinginan kami saglit ni Penny. Kahit gustong-gusto ko ng umalis, pinili kong magpaka-normal sa harap nila.Kailangan kong mapanatili ang ganitong ekspresyong para hindi mabigyan ng ideya si Riel sa lahat ng ito.And speaking of Riel, ki
Naii-stress na talaga ako. Walang sinabi ang problema ko sa school, sa kung anong pwedeng gawin ni David sa buhay ko.I squeezed my eyes shut, letting out a slow, shaky breath.Kita ko sa aking repleksyon sa salamin ng bintana ng taxi'ng ito kung gaano ako kaproblemado ngayon.Ni hindi ko halos makilala ang sarili.I looked exhausted and drained. My eyes were red, gawa ata ng hanging sumalubong sa akin kanina sa gate. Kahit ang labi ko ay nagiging dry na rin.I tore my gaze away and sighed.May kung anong bumubulong sa akin na huwag na muna umuwi, pero pilit ko iyon winaksi. Kumpara sa labas, pakiramdam ko, mas ligtas ako sa mansyon.Doon na kasi ang bago kong tinuturing na tahanan, bukod sa bahay namin sa probinsya nina Mama.Isang tingin ko pa lang kay Riel, ramdam ko na ang kaligtasang matagal ng pinagkait sa akin. Ang palaisipan na pu-pwedeng kunin sa akin iyon ni David, para na akong sinasaksak sa puso ng paulit-ulit.I forced myself to move when the driver parked the taxi in fro
"Kaya pala parang familiar ka sa akin. Right!"Nabigla ako sa biglaan nyang pagtayo. Nilatag nya ang hawak na papel sa lamesa at mabilis akong tinungo. Tumayo naman ako upang humarap sa kanya."You're always in the news!"Mula sa strikta at masungit na mukha, naging tuwang-tuwa ang mukha nya ngayon. Halos umabot na sa tainga ang labi sa kakangiti sa akin."Late na, but still, welcome to our university, Mrs. Valderama."Napatanga ako at halos matuko na sa kinatatayuan nang bigla nya akong yakapin. Napagtanto ata nya ang kinilos kaya tumikhim sya at bumalik sa pagiging seryoso ang mukha nya."T-thank you po," awkward akong ngumiti sa kanya.Pareho na kaming umupo ulit sa kaniya-kaniyang pwesto kanina. Isang beses nya akong nginitian bago tumikhim ulit."Okay, Mrs. Valderama. Personally, I want to grant your request, but because we have rules here, gusto ko maging fair sa mga kasama mo."Tahimik akong tumango sa kanya, naghihintay sa sunod pa nyang sasabihin."The only way this will even
Wala namang masyadong nangyari. Walang Riel sa mansyon nang dumating ako. Nag-overtime na naman siguro sa trabaho. Nagising na lang ako kinabukasan na katabi ko na sya.Katulad kahapon, tulog pa rin sya. Mahimbing na mahimbing. Halatang late na naman sya umuwi kagabi. Hindi ko na sya ginising. Humalik lang ako sa pisngi nya bago bumaba.Pinaghanda ko ulit sya ng almusal. This time, wala ng nasunog sa gawa kong pancake. Pagkatapos ko sa kusina ay muli na naman ako umakyat sa kwarto para magbihis.Tulog pa sya kaya tuloy-tuloy lang ang kilos ko. Nang tapos na ako at handa na umalis, humalik ulit ako sa pisngi nya at pabulong na nagpaalam.Sa university ang punta ko ngayon. Napagdesisyonan kong kausapin ang professor ko tungkol sa thesis ko. Magpapalipat na lang ako ng kompanya. Alam kong hindi na pwede, pero susubukan ko pa rin."Come in."Dinig kong sabi ni Ma'am Ocampo mula sa loob ng kanyang opisina. Kinakabahan ma'y binuksan ko pa rin ang pintuan at nagawang pumasok sa loob.She was
Problemado tuloy akong natulog. Kinabukasan sa school ay parang wala ako sa sarili habang abala sa pagli-lecture ang instructor namin. Kahit ang katabi ko sa upuan na si Mia ay napansin ang pagiging tuliro ko.“Hoy, Chloe. Kanina pa tayo tapos sa math, pero mukhang nandoon pa rin ang utak mo sa mga
Isang nakakabinging katahimikan ang nangibabaw, lalo na sa gawi ni Ate. Ang tanging naririnig lang ay ang mahinang ugong ng makina ng SUV sa likuran namin at ang sarili kong tibok ng puso na parang nagwawala na sa sobrang excitement. Nang sulyapan ko ang gawi ni Ate ay nakita kong llaglag ang pang
Huh? Anong cry pinagsasabi ng isang ’to? "Bakit naman ako iiyak?” balik kong tanong. Masakit lang ang paa ko kaya nandito ako,” paliwanag ko. Magsasalita pa sana siya pero hindi na niya itinuloy. Sa halip ay bumuga siya ng hangin bago ako titigan na naman sa mukha. "Get in the car. Ihahatid n
Pumasok ako sa restroom para lang makahinga nang maluwag. Pagtingin ko sa salamin, napansin kong namumula ang magkabilang pisngi ko. Hindi ko alam kung dahil ba sa paraan ng pagpapakilala sa akin ni Alistair kay Monica o dahil sa presensya mismo ni Monica kanina. Pero tingin ko ay dahil nga kay M







