MasukHaney, I hate you
บทที่ 01
ล้อเครื่องบินลำใหญ่ขับเคลื่อนลงสู่พื้นสนามผู้คนมากมายต่างทะยอยลงจากเครื่อง ร่างบางลากกระเป๋าเดินทางของเธอมาตามทางโดยมีแม่และพ่อเลี้ยงของเธอเดินตามมา ทั้งสามคนมุ่งตรงไปยังรถแทคซี่ที่จอดอยู่
"ไปบ้านสวนชลบุรีจ๊ะ" คุณหญิงพิศมัยเอ่ยบอกคนขับแทคซี่ก่อนที่รถดังกล่าวจะเคลื่อนตัวออกไป ช่อเอื้องมองทิวทัศน์รอบนอกด้วยความคิดถึง กี่ปีแล้วนะที่เธอไม่ได้กลับมาที่นี่เลยตั้งแต่เรียนจบมหาลัย
(🇬🇧 =แทนภาษาอังกฤษ)
🇬🇧 "ช่อจะเอาอะไรมั้ยลูก" จอร์นสันหันมาถามหญิงสาวผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นลูกเลี้ยง หากแต่เขารักเหมือนลูกแท้ๆ เขาเคยปล่อยมีลูกแล้วแต่เขาไม่สามารถมีลูกได้ เขาจึงรักและเอ็นดูช่อเอื้องมากๆ
🇬🇧 "ไม่ค่ะพ่อ..เดี๋ยวช่อขอไปเข้าห้องน้ำแป๊ปนึงนะคะ"
🇬🇧 "โอเค"
ร่างบางเดินออกไปก่อนจะเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวจนเสร็จเรียบร้อย ใบหน้าจิ้มลิ้มมองตัวเองในกระจกเช็คความเรียบร้อยก่อนจะเดินออกไป พลันสายตาเธอก็เหลือบไปเห็นรถขายลูกชิ้นปิ้ง
~หญิงสาวและชายหนุ่มในชุดนักศึกษายืนกินลูกชิ้นปิ้งอย่างเอร็ดอร่อย ในมือเธอหิ้วถุงลูกชิ้นอยู่ในมือ หลังเลิกเรียนเธอและเขามักจะมายืนกินลูกชิ้นปิ้งอยู่เป็นประจำ
"วันนี้เรียนเหนื่อยมั้ย?" เสียงทุ้มเอ่ยถามพลางวางมือบนหัวเธอแล้วโยกไปมาเบาๆ
"อื้อ..อย่าสิ ผมเค้ายุ่งหมดแล้ว" หญิงสาวปัดมือหนาออกจากผมเธอเล็กน้อย ใบหน้าเนียนใสยู่ใส่ชายหนุ่มอย่างน่ารัก
"ก็ตัวเล็กอยากน่ารักทำไม..นี่แน่ะ" มือหนาบีบแก้มเธอไม่แรงมากนักแต่ก็ทำให้ใบหน้าเธอเหยเกได้เหมือนกัน ลูกชิ้นที่อมไว้ในปากเผลอหลุดออกมาเมื่อเขาบีบแก้มเธอขณะที่เธอกำลังกินลูกชิ้นอยู่
"อร๊ายยย!~ พี่หมีใหญ่!!" หญิงสาวหันไปแห้วใส่แฟนหนุ่มอย่างแง่งอน เมื่อเขาทำลูกชิ้นหล่นออกจากปากเธอ
"ทำไมหราาา..เรียกพี่ทำไม..หืม..ไอ้เตี้ยยย" ว่าจบร่างสูงก็วิ่งหนีอย่างรวดเร็ว
"พี่หมี!! มานี่เลยนะ แกล้งเค้าแล้วจะหนีง่ายๆหรอ" ร่างบางวิ่งตามชายหนุ่มไป จนเหนื่อย ก่อนที่เขาจะหยุดและเดินมาหาเธอที่ยืนหอบหายใจอยู่อย่างเหนื่อยหอบ
"ไงเตี้ย..แค่นี้เหนื่อยหรอ" เขายิ้มเย้ยแฟนสาว
"ไม่ต้องมาเรียกเลย เค้าเหนื่อยแล้วเนี่ย" เธอแสร้งนั่งลงเหนื่อยๆ จนชายหนุ่มเดินมาใกล้ๆ แล้วนั่งยองๆลงข้างๆ
"ทีทำอย่างอื่นไม่เห็นเหนื่อยเลย" ชายหนุ่มพูดแซวหญิงสาว คนที่ได้ฟังถึงกับใบหน้าแดงเรื่ออย่างเขินอาย
"ไอ้พี่หมี!!"
"ฮ่าๆๆ ตามให้ทันสิ ไอ้เตี้ยยย" ชายหนุ่มวิ่งหนีห่างออกไป ในขณะที่หญิงสาวก็วิ่งไล่ตามไม่ห่าง
"แฮ่กๆ หยุดนะ แฮ่กๆ" หญิงสาววิ่งตามไล่ตีกันไปมาอย่างสนุกสนาน ภายใต้ความหยอกล้อนั้นเต็มไปด้วยความสุข~
"ช่อ!.. เป็นอะไรลูก แม่เรียกตั้งนาน" หญิงสาวสะดุ้งด้วยความตกใจ สติเธอกลับมาอีกครั้งเมื่อแม่เธอเรียกเธอเสียงดัง
"อะ..เอ่อ..อะไรคะแม่ หนูตกใจหมด" เธอแสร้งบ่นกลบเกลื่อน ใจดวงน้อยๆเต้นไม่เป็นกระส่ำ
"เหม่ออะไรอยู่ลูก"
"เปล่าค่ะ..หนูไปซื้อลูกชิ้นแป๊ปนึงนะ แม่เอามั้ย" เธอหันไปถามผู้เป็นมารดา
"ไม่อ่ะ งั้นแม่ไปรอที่รถนะ"
"ค่ะ"
ช่อเอื้องเดินตรงไปยังรถเข็นที่ขายลูกชิ้นปิ้ง มันทำให้เธอหวนคิดถึงเรื่องราวในอดีต
"ป้าคะ หนูเอาอันนี้สามไม้ แล้วก็อันนี้ห้าไม้ค่ะ" นิ้วเรียวชี้ไปยังลูกชิ้นที่เธอเคยกินเป็นประจำสมัยเรียน
"อ่ะ ได้แล้วหนู" ป้าขายลูกชิ้นยื่นถุงลูกชิ้นให้หญิงสาว
"เท่าไหร่คะป้า"
"50 บาทจ้า"
เธอยื่นแบงค์ร้อยให้ป้าก่อนจะเดินไปขึ้นรถที่จอดรออยู่
"กินอะไรเนี่ย ของข้างทาง" คุณหญิงพิศมัยเอ็ดลูกสาวที่ชอบทำตัวติดดินเสียเหลือเกิน
"อร่อยนะคะแม่ ลองกินดูสิ" เธอยื่นถุงลูกชิ้นไปตรงหน้ามารดา
"ไม่ๆ แม่ไม่กินของพวกนี้หรอก" คุณหญิงพิศมัยเบ้หน้าอย่างนึกรังเกียจ
🇬🇧 "พ่อกินมั้ยคะ" เธอหันไปถามผู้เป็นพ่อ
🇬🇧 "โอ้วว~ ดีเหมือนกัน พ่อกำลังหิว" พ่อเธอหันมาหยิบลูกชิ้นไปกินหนึ่งไม้ ทั้งคู่กินอย่างเอร็ดอร่อย พลางพูดคุยหยอกล้อกั
นไปมา เห็นจะมีแต่แม่เธอทั้งที่นั่งทำหน้าไม่สบอารมณ์..
Honey, I Hate Youตอนพิเศษ ๕ในตอนเย็นหลังเลิกเรียนธีร์และช่อเอื้องก็ไปรับลูกชายตามปกติ เธอแวะซื้อลูกชุบของโปรดลูกไปให้ด้วย "ไต้ฝุ่น~" ช่อเอื้องโบกมือเรียกลูกชายที่กำลังเดินออกจากห้องเรียนหลังจากที่คุณครูปล่อยกลับบ้าน ไต้ฝุ่นเดินกอดหุ่นยนต์ตัวโปรดเข้ามาหาพ่อและแม่ช้าๆ ต่างจากทุกวันที่จะวิ่งมากอด "ฟ่อดด~ หอมจังเลย วันนี้ดื้อไหมครับ" ธีร์เอ่ยถามบุตรชายที่แววตาเศร้าหมองกว่าทุกวันด้วยความแปลกใจ"ฝุ่น เป็นอะไรหรือเปล่าลูก มีอะไรบอกป๊ากับมี๊ได้นะครับ" เธอถามบุตรชายที่เอาแต่เงียบ ไม่ร่าเริงเหมือนทุกวัน "เปล่าค้าบ" เขาปรับน้ำเสียงให้ร่าเริงก่อนจะหอมแก้มพ่อและแม่ฟ่อดใหญ่ "วันอาทิตย์นี้ป๊ากับมี๊จะพาฝุ่นไปเที่ยวสวนสนุกดีไหมครับ" ธีร์เอ่ยก่อนจะอุ้มลูกชายไว้ในอ้อมแขนแล้วพาขึ้นรถ "จริงหรอครับ" ไต้ฝุ่นฉีกยิ้มอย่างดีใจ "จริงสิ มี๊จองตั๋วไว้แล้วด้วยน๊าา" ช่อเอื้องโชว์ตั๋วที่มือสามใบให้เด็กชายดู "เย้! ผมรักมี๊ที่สุดเลยครับ" มือเล็กๆโอบรอบลำคอหญิงสาวพลางหอมแก้มซ้ำๆ "มี๊ก็รักฝุ่นครับ" ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกแวะที่ตลาดคนเดินใกล้หมู่บ้าน ช่วงเวลาเย็นคนเริ่มเยอะแล้ว ทั้งคู่ต่างจูงมือบุตรชายคนละข้าง "ป๊
Honey, I Hate Youตอนพิเศษ ๔สองปีต่อมา"อูบบ~ โอ้กก~~" ร่างบางโก่งคออาเจียนอย่างเอาเป็นเอาตาย เธอลุกขึ้นมาอ้วกตั้งแต่ตีห้า เป็นแบบนี้มาอาทิตย์หนึ่งแล้ว"ตัวเล็ก เป็นยังไงบ้าง" ธีร์เข้ามาถามภรรยาด้วยความห่วงใย เขาลูบหลังเธอเบาเมื่อเธอโก่งคออ้วกอีกครั้ง"เหนื่อยจัง เค้าคลื่นไส้มากเลย" เธอพิงขอบอ่างอย่างอ่อนเพลีย มือหนากุมมือเธอไว้อย่างให้กำลังใจ"ตัวเล็กเป็นแบบนี้มาหลายวันแล้วนะ อาการเหมือนคนท้องเลย" ทันทีที่พูดจบ ทั้งคู่ต่างหันหน้ามองกันอัติโนมัติ "ทะ..ท้องหรอ" ช่อเอื้องพึมพำรางกับละเมอ สิ่งที่เธอคาดหวังมาตลอดกำลังจะเป็นจริงแล้วใช่ไหม หยาดน้ำใสใสเอ่อคลอดวงตาคู่สวยก่อนจะไหลรินอาบแก้ม"พี่ว่าต้องใช่แน่ๆ ใช่แน่ๆ" ชายหนุ่มขว้าภรรยาสาวเข้ามากอดไว้แน่น พลางพรมจูบที่หน้าผากเธอซ้ำๆ "ขอบคุณพระเจ้า" "อึก~ เค้าดีใจเหลือเกิน" เธอกอดเอวหนาพลางร้องไห้ด้วยความปลื้มปริ่ม "เราไปตรวจกันนะ จะได้ชัวร์ว่าท้องจริงๆ" ชายหนุ่มเอ่ยบอกอย่างดีใจ ความสุขที่แท้จริงกำลังจะกลับมาอีกครั้ง ทั้งคู่เดินออกจากห้องตรวจในเวลาต่อมา ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างสุขล้น ในที่สุดเธอก็ท้องแล้วจริงๆ อายุครรภ์ได้เดือนกว่าแล้ว ณ บัดนี
Honey, I Hate Youตอนพิเศษ ๓หลังจากที่ธีร์และช่อเอื้องกลับมาจากสถานสงเคราะห์ เธอได้รับเด็กชายหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูกลับมาอุปการะด้วย และจะทำเรื่องให้ไต้ฝุ่นเป็นลูกบุญธรรมอย่างสมบูรณ์แบบ รถเก๋งเลี้ยวเข้าไปในรั้วบ้านก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกจากมือของชายหนุ่ม ช่อเอื้องอุ้มเด็กชายไว้แนบอกอย่างรักใคร่"นี่บ้านใหม่ของเรานะ ไต้ฝุ่นชอบไหมครับ" เธอหันมาถามเด็กชายที่เอาแต่ซบหน้าลงบนบ่าของเธอ ใบหน้าของเขาเศร้าหมอง"..........." "เข้าบ้านกันเถอะ แดดเริ่มร้อนแล้ว" ธีร์เดินนำภรรยาสาวเข้าไปในบ้าน ช่อเอื้องวางไต้ฝุ่นลง ก่อนจะจูงมือเขาไปยังห้องนั่งเล่น "พี่หมีคะ ให้ไต้ฝุ่นอยู่ห้องข้างๆเรานะคะ" เธอตั้งใจว่าจะจัดห้องให้เด็กชาย เธออยากดูแลเขาเหมือนลูก"ได้สิ" "ไต้ฝุ่นครับ...มาเป็นลูกแม่ได้ไหม" เธอเอ่ยถามเด็กชายที่นั่งนิ่งกอดหุ่นยนต์ตัวเก่าอย่างหวงแหน ราวกับว่ามันเป็นสิ่งเดียวที่เขามีอยู่ตอนนี้ ช่อเอื้องมองใบหน้าเด็กชายน้ำตาคลอ เธอถูกชะตากับเด็กคนนี้เหลือเกินเธออยากเลี้ยงดูเขาจริงๆ "..........." ไต้ฝุ่นมองหน้าเธอและธีร์สลับกันตาใสแป๋ว คำว่าแม่ที่เขาโหยหามาโดยตลอด "ครับ....แม่""ขอบคุณนะ" ช่อเอื้องขว้า
Honey, I Hate Youตอนพิเศษ ๒รถเก๋งแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าสถานสงเคราะห์บ้านเด็กกำพร้าแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ช่อเอื้องและธีร์ช่วยกันขนของทั้งขนมนมเนยและตุ๊กตามากมายที่ซื้อมาจากห้างเข้าไปให้เด็กๆ "สวัสดีค่ะ" ผู้ดูแลสถานสงเคราะห์เดินออกมาต้อนรับหนุ่มสาว ตามด้วยเด็กๆ ที่กรูกันเข้ามาดูแขกผู้มาเยี่ยมเยือน หวังจะได้ของกินและของเล่นดังเช่นทุกครั้งที่มีคนมาเยี่ยม เด็กตาดำๆมีราวๆ ยี่สิบกว่าคนได้ มีตั้งแต่กำลังหัดเดินไปจนถึงสิบกว่าขวบ ส่วนคนที่โตหน่อยก็แยกย้ายออกไปทำงานเลี้ยงชีพตน นานๆจะกลับมาบ้านพักนี้ที "สวัสดีค่ะ/ครับ" หมอหนุ่มหิ้วของลงมาก่อนจะวางไว้บนโต๊ะที่ศาลา เด็กๆเดินตามกันเป็นพรวนหวังจะได้สิ่งของนั้น "เข้าแถวรับของนะเด็กๆ" ช่อเอื้องแจกทั้งขนมและตุ๊กตาให้เด็กๆทีละคน ทุกคนถูกอบรมมารยาทมาอย่างดี บางคนได้ของแล้วก็ไปวิ่งเล่น บางคนก็วนเวียนแถวๆนี้ ช่อเอื้องและธีร์มองเด็กๆอย่างมีความสุข "ถ้ามารอบหน้า เราซื้อเสื้อผ้ามาแจกดีไหม" ชายหนุ่มหันไปบอกภรรยาสาวพลางยื่นขนมให้เด็กไปด้วย เขาเห็นว่าหลายคนใส่เสื้อผ้ามอมแมม บางคนก็ใส่เสื้อตัวใหญ่ของผู้ใหญ่ คงไม่ค่อยมีคนมาบริจาคแน่ๆเลย "ดีค่ะ เรามาบ่อยๆนะ" ช
Honey, I Hate Youตอนพิเศษ ๑หญิงสาวนั่งกุมที่ตรวจครรภ์ไว้แน่น ใจเต้นระทึกไม่เป็นจังหวะ เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นเต็มวงหน้า ช่อเอื้องเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง รอเวลาแค่สามนาทีมันช่างนานเหลือเกินสำหรับเธอก็อกๆๆ!เสียงเคาะประตูห้องน้ำดังกระชั้นชิดทำเอาหญิงสาวใจเต้นระรัวเร็วกว่าเดิม "ตัวเล็ก เป็นยังไงบ้าง ท้องไหม" หมอหนุ่มตะโกนถามภรรยาสาวจากด้านนอก เขาและเธอตรวจทุกๆสองเดือนและนี่ก็เป็นครั้งที่สองที่ตรวจ เพราะครั้งก่อนไม่ท้อง "แป็ปนึงสิ" มือบางค่อยๆคลายมือออกช้าๆ เธอหลับตาปี๋ไม่กล้ามองสิ่งที่อยู่ในมือ ก่อนจะค่อยๆแง้มตาดูหนึ่งข้างอย่างตื่นเต้น แต่ผลที่ปรากฏกลับทำให้เธอน้ำตารื่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ก็อกๆๆ!"ตัวเล็ก ผลออกยัง" เขาเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าเธอเงียบไป ก่อนที่ประตูห้องน้ำจะเปิดออกช้าๆ "อึก~ " เธอยื่นที่ตรวจครรภ์ให้ชายหนุ่มดูเอาเองเพราะเธอไม่อยากเอ่ย "ทำไมเป็นแบบนี้" ที่ตรวจครรภ์ล้วงลงพื้นเมื่อมือหนาปล่อยมันลงอย่างหมดแรง"ฮึก~ เค้าขอโทษ เค้ามีลูกไม่ได้ เค้ามีลูกไม่ได้แล้ว ฮึก~ " ช่อเอื้องปิดหน้าร้องไห้ออกมา เธอผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า นี่ก็ห้าเดือนผ่านมาแล้วเธอยังไม่มีวี่แววว่าจะท้องเสียท
Honey, I Hate Youบทที่ 43@หนึ่งปีผ่านไปในที่สุดวันที่รอคอยก็มาถึงหญิงสาวในชุดไทยสีชมพูอ่อน ใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางยี่ห้อดี เครื่องเพชรประดับประดาทั่วทั้งตัว ผมถูกเกล้าขึ้นปล่อยปอยผมด้านหน้าเล็กน้อยยิ่งขลับให้เธอดูมีเสน่ห์มากยิ่งขึ้น ช่อเอื้องและธีร์จะงานแต่งที่บ้านสวนของคุณยาย เชิญเพียงญาติและเพื่อนสนิทเท่านั้น ใกล้ได้เวลาแขกเหรื่อก็ทะยอยมากันจนครบ "เสร็จหรือยังครับ" ธีร์เปิดประตูเข้ามาดูหญิงสาวว่าเสร็จเรียบร้อยดีหรือไม่ ร่างสูงอยู่ในชุดสูทสีขาวนุ่งโจงกระเบนเข้าชุด ใบหน้าถูกแต่งแต้มเครื่องสำอางบางเบา ผมถูกเซ็ทขึ้นเป็นทรง "เสร็จแล้วค่ะ...วันนี้พี่หมีหล่อจัง" ช่อเอื้องเอ่ยปากชมชายหนุ่มเสียงหวาน ก็เขาหล่อจริงๆนี่ ช"ตัวเล็กก็สวยมากเลยรู้ไหม" เขาก็เอ่ยชมเธอเสียงนุ่ม เธอใส่อะไรก็สวยไปหมด "อ้าว เสร็จกันหรือยังแขกมากันครบแล้วนะ" คุณยายเดินเข้ามาตามหลานสาวเมื่อเห็นว่าใกล้ฤกษ์ใกล้ยามเต็มที "เสร็จแล้วค่ะ" "งั้นไปกัน ธีร์จูงเจ้าสาวลงไปนะ" คุณยายเอ่ยบอกก่อนจะเดินนำออกไป ช่อเอื้องบีบมือชายหนุ่มอย่างตื่นเต้น หัวใจเต้นระส่ำ"ตื่นเต้นหรอ" ธีร์จับมือเธอขึ้นมากุมเพื่อให้เธอคลายความตื่







