Kabanata 4

Nanigas ang katawan ni Alyanna. Tumingin siya sa kaniya nang hindi makapaniwala. “Ako? Binully si Cristina?”

Ngayon, naiintindihan na niya. Kaya siya sinadya ni Paolo ay dahil nagsumbong si Cristina tungkol sa nangyari bago ang operasyon.

“She’s the Chief. Dapat mo siyang igalang. Hindi mo siya dapat ipinahiya sa harap ng lahat.”

Kung magsalita si Paolo, para ba siyang walang lugar sa buhay ng lalaki? Mag-asawa silang naturingan, subalit ni katiting na pagtitiwala ay wala itong maibigay sa kanya.

Kahit man lang paggalang sana.

Pinipigilan ni Alyanna ang pait sa dibdib. Natawa siya nang mahina. “Nakalimutan mo na ba? Ako ang lead surgeon sa operasyong iyon. Wala ba akong karapatang magdesisyon kung sino ang mananatili sa loob?”

“Baka nakakalimutan mo rin,” ngumiti nang bahagya si Paolo na may halong panunuya, “May karapatan din akong palitan ang lead surgeon.”

Para bang binagsakan ng matigas na bagay ang puso ni Alyanna. Nanginginig niyang tinitigan ang asawa.

Kaya nitong kalabanin ang buong ospital basta si Cristina ang pinag-uusapan.

Pero wala na siyang pakialam.

Nakapag-apply na siya ng transfer.

Kung papalitan man siya nito o hindi, wala na siyang pakialam.

“Sa susunod, huwag ka nang—”

“Mr. Dela Vega, kung gusto mong palitan ako, edi go.”

Pinutol niya ang sasabihin nito.

Natigilan ang ngiti sa mukha ni Paolo, saka ito lumalim habang tinititigan siya.

Noon, sa harap ng iba tao lang tinatawag ni Alyanna si Paolo na Mr. Dela Vega.

Pero sa pribado, hindi niya ito tinatawag nang ganoon.

At hindi rin siya ganoon kalayo dito.

Pero ngayon…

“What did you call me? Pakiulit nga?”

“Mr. Dela Vega,” kalmadong sagot ni Alyanna. “Hindi ba iyan ang gusto mong itawag ko sa’yo?”

Nakunot ang noo nito.

Akmang magsasalita pa sana ito, nang biglang may nurse na tumakbo palabas. “Doctor Merced, nagkagulo ang pamilya ng pasyente at si Chief Gregorio!”

Bago pa makareact si Alyanna, ang lalaking nasa tabi niya ay agad na umalis nang walang pag-aalinlangan. Iniwan siya nito nang walang pag-aalinlangan at tanging likod lamang nito ang nakita niya.

Nang makita niyang nagmamadali ito dahil kay Cristina, hindi niya napigilang mapangiti nang mapait…

Kailan ba ito nag-alala nang ganito para sa kaniya?

Sa labas ng ward, nag-aaway ang pamilya ng pasyente at si Cristina dahil sa hindi malamang dahilan.

Nang dumating si Alyanna, narinig niya ang sigaw ni Cristina.

Sumiksik siya sa gitna ng mga tao upang i-assess ang nangyayari. Bumungad sa kaniya si Paolo na pinoprotektahan si Cristina. Sinangga nito ang kamay ng kamag-anak ng pasyente na akmang sasampal kay Cristina, habang si Cristina naman ay nakayakap sa dibdib nito na takot na takot at mukhang kaawa-awa.

Halatang natakot ang pamilya ng pasyente sa awra ni Paolo. “S-Sino ka ba?”

Itinulak ni Paolo ang pamilya ng pasyente. “Kung may problema kayo sa amin, hindi ba pwedeng pag-usapan natin nang maayos? Bakit kailangan n’yong manakit?”

“Tanungin mo siya!” itinuro ng isangfamily member ng pasyente si Cristina. Umuusok ito sa galit. “Bago lang naoperahan ang anak ko at nakaligtas siya. Pero itong babaeng ito, duduwal-duwal nang makita ang sugat ng anak ko. Sinong kapamilya ang matutuwa dun? Kung hindi pala kaya ng sikmura niyang makakita ng sugat o dugo, e bakit pa siya nag-doktor? Anong ginagawa niya sa isang ospital?”

“Hindi totoo iyan…” umiling si Cristina, namumula ang mga mata habang tumitingin kay Paolo. “Paolo, may nakain lang akong panis kaninang umaga kaya nasusuka ako. Hindi iyon dahil sa sugat pasyente.”

“Mm,” sagot nito. “Ako na ang bahala dito.”

Tumingin si Paolo sa pamilya ng pasyente. “Masama lang ang pakiramdam niya at hindi niya sinasadya. Ganito na lang. Let’s end this discussion and move on from this. As a token of apology, all your medical expenses willl be covered by the hospital. Wala na kayong babayaran ni singko.”

Pagkarinig nito, agad na kumalma ang pamilya ng pasyente at hindi na itinuloy ang reklamo. Salamat kay Paolo, natapos ang gulo.

“Pasensya na, Paolo. Nadamay ka pa,” sabi ni Cristina na may lungkot sa mga mata. “Hindi mo naman kailangang tulungan ako. Paano kung nasaktan ka?”

Ngumiti si Paolo nang bahagya. “It’s fine. As long as you’re okay.”

Umingay ang tuksuhan mula sa mga staff ng ospital.

“Chief Gregorio, boyfriend mo ba si Sir Paolo?”

Yumuko si Cristina. Halatang nahihiya ito ngunit nakangiti. “Huwag kayong ganyan. Nakakahiya kay Paolo. Huwag kayong mag-isip ng kung ano…”

“Hindi raw pero grabe ang ka-sweet-an. Huwag na kayong mag-deny. Halata naman na type n’yo ang isa’t-isa. Bagay na bagay din kayo!”

Sumang-ayon at nagkantiyawan pa ang iba.

Ang tingin ni Paolo ay dumaan sa gitna ng mga tao hanggang sa magtama ang paningin nila ni Alyanna.

Napuno ng pait ang puso ni Alyanna.

Kahit ibang tao ay sumasang-ayon na sina Paolo at Cristina ang nararapat sa isa’t-isa.

Ano pa ang papel niya sa lugar na iyon?