CHAPTER 6

CRISTIANNA’S POV

Napatitig ako kay Attorney Bouchard na may para bang may placard sa noo niya na nagsasabing “Baliw ako. Huwag tularan.”

Ang dami niyang sinabi pero ang naintindihan ko lang ay ang pagpapakasal ko kanya sa loob ng dalawang taon sa pamamagitan ng kontrata.

Gusto kong matawa. Hindi ko alam kung tinatarantado niya ba ako o seryoso siya. Parang napaka-out of touch naman ng contract marriage dahil batid kong sa libro lamang nangyayari iyon.

Tinitigan ko siya ngunit puno lamang ng determinasyon at kasiguraduhan ang mga mata niya.

“Attorney…” Muntik pa akong masamid sa sarili kong laway. “T-teka lang… Hindi ka ba nagbibiro?”

“I don’t joke on serious matter, Ms. Rowanda. Hindi ko hilig ang mag-aksaya ng oras,” malamig niyang sagot na nagpatindig ng balahibo ko.

“Ah… hehe…” Hilaw akong ngumiti sa kanya at napakamot na lamang ng batok.

“I’m waiting for your answer, Ms. Rowanda,” he sneered. “Would you agree to being my contract wife? Dalawang taon lang naman. Pagkatapos noon ay mag-a-annull din tayo at magpapakalayo-layo.”

“Hindi ko kasi maintindihan, Attorney… Bakit kailangan mo pang maghanap ng asawa sa kontrata? Imposible namang wala kang mahanap na lovelife mo ‘yung for real talaga.”

Inirapan niya lamang ako. “I don’t want to be married, Ms. Rowanda, if that’s what you want to know. Wala iyan sa bokabularyo ko,” pasinghal niyang sagot. “Gusto ko lang tuparin ang wish ng mga magulang kong maikasal ako.”

“Pero contract marriage lang po ito—”

“Believe me, Ms. Rowanda. I know what I’m doing. I just need your answer. Oo at hindi lang,” mabilis niyang putol sa akin, nauubusan na ng pasensya.

Napabuntong-hininga ako. Malaking bagay ang pagpapakasal at hindi dapat minamadali lang. Sagrado ito. Iyan ang turo sa akin ng mama ko.

Pero kung ganitong ito ang nakikita kong paraan para maiahon sa laylayan ang pamilya ko, hindi naman siguro masamang huwag na maging sagrado, ‘no? After all, hindi naman ito totoong kasal. Sa papel lang.

Inisip ko ang mga benepisyong matatanggap ko sa oras na maging sekretarya niya ako at maging asawa at the same time. Instant yaman kami siguro. Mababayaran na rin ang mga utang namin at hindi na kailangang magkanda-kuba-kuba ang likod ni mama sa pagtatrabaho at pagtanggap ng labado tuwing weekends.

“You still have to think, Ms. Rowanda. Hindi naman agaran ito,” agap ni Attorney Bouchard kaya bahagya akong nakahinga nang maluwag.

“Pag-iisipan ko po muna, Attorney…” sagot ko.

Tumango siya at kinuha ang wallet niya. Binasa ko ang brand.

Gucci.

Iyong simpleng wallet na ‘yun ay sapat na para mabayaran ang utang namin. Baka nga may sobra pa.

“Here’s my calling card.” Inabot niya sa akin ang maliit na kapirasong papel at kinuha ko naman iyon. “Call me if you’ve already decided so I can work with the papers.”

Tumango na lamang ako habang nakatitig sa card, pinagmamasdan ang bawat stroke ng letrang nakaukit doon na bumubuo sa pangalan niya.

Atty. Rocky Bouchard.

Pucha, apelyido pa lang mamahalin na.

“Take a rest first. Aasikasuhin ko lang ang hospital bill mo,” aniya at umalis na nang hindi man lang ako nakasagot.

Napatulala na lang ako sa pintong nilabasan niya at napahiga pabalik, saklop ang calling card niya sa dibdib ko. Tumitig na lang ako sa kisame na para bang makukuha ko roon ang sagot na gusto ko.

Wala akong alam sa mga kasal-kasal na iyan. No boyfriend since birth nga ako tapos bigla akong lulusob sa kasalan sa abogado ko? Tapos sa kontrata pa? Aba, baka maging masokista pa ako nyan sa huli.

Sa puso ko, ayokong magpakasal kay Attorney Bouchard. Oo, mabuti siyang tao pero hindi ko maaatim na matali sa isang tao na hindi ko lubusang kilala at hindi ko mahal.

Ngunit sa ngayon ay matimbang ang isip ko. Sinasabi nito na sa oras na hindi ko tanggapin ang offer ni Attorney ay patuloy na magdidildil ng asin ang mga kapatid ko at hindi matatapos ang mga tindera sa pagsugod sa bahay para maningil ng utang.

Nang bumalik si Attorney, hinintay niya lang na i-discharge ako ng doctor bago kami umalis. Pero bago iyon ay dumaan muna kami sa supermarket para raw mag-grocery para sa bahay.

“Hindi naman kailangan, Attorney… masyado ka ng maraming nagawa sa akin, nakakahiya na…” nakangiwi kong tanggi, pilit siyang hinihila paalis sa supermarket.

He just looked at me blankly. “Papasok ka sa loob o bubuhatin kita papasok?”

Nanlaki ang mga mata ko at napabitaw sa braso niya saka dali-daling pumasok sa loob ng supermarket. Dinig ko ang malalim niyang paghalakhak na naghatid ng kiliti sa sikmura ko.

Agad niya akong dinala sa aisle ng mga gulay at prutas habang siya pa ang may dala ng shopping cart. Sinubukan kong kunin iyon sa kanya ngunit umiling lang siya at nginuso ang iba’t ibang prutas.

“Get those apples. Pati iyan kunin mo… tapos iyan din… no, huwag ‘yan… get two containers… ayan, okay na…”

Napanganga na lang ako sa shopping cart na halos kalahatiin na ng mga prutas na pinagbibili niya. Pagkatapos noon ay kumuha lang kami ng mga gulay pang-sahog sa kung ano mang gusto naming lutuin.

Nahihiya na lang akong sumunod sa kanya habang naglalakad kami papunta sa frozen food and meat aisle. May naghatid na ng panibagong shopping cart sa amin dahil ang isa ay naka-ready na sa counter.

“Ikaw naman ngayon ang kumuha ng mga pagkaing magugustuhan ng kapatid mo,” utos niya. “Come on, being shy is not an option, Ms. Rowanda.”

I sighed in defeat and got as little frozen foods as I could. Hiyang-hiya na ako!

Ngunit dahil iyon ay napasimangot siya.

“Hindi ka talaga matututo, ‘no?” iiling-iling niyang wika saka binuksan ang mga ref para kumuha ng tocino, hotdog, ham, nuggest, kikiam, fishball at kung ano-ano pang easy to cook foods! Kumuha na rin siya ng mga karne gaya ng baboy at baka.

Lumipas ang ilang minutong paglilibot-libot na puno lamang ng bangayan namin ni Attorney at tatlong shopping cart! Jusko po! Nakakalula!

Hiyang-hiya na ako habang nagbabayad sa counter habang pinagmamasdan ang machine na basahin ang price. Patuloy pa itong nadagdagan nang nadagdagan hanggang sa natapos na. At nang tingnan ko ang screen ay halos lumuwa ang mga mata ko.

P10,458.95!

Jusko, ginoo… Ito na ba ‘yun? Ito na ba ang magiging asawa ko sa oras na pumayag ako sa gusto niya? Ito ba ang sinasabi niyang magbabago ang buhay ko “for the better”?

Habang nasa kotse na kami pabalik sa bahay, panay ang tingin ko sa rearview mirror upang makita ang mga box ng pinamili namin na nasa compartment at backseat.

I heard him chuckle. “I hope you know what I’m talking about now,” he said coolly.

“Trust me, Attorney, I do know now.”

“Then I hope you consider my offer. It’s just a one-time thing. May mga kondisyon lang akong ilalatag para mag-work ang arrangement na ito pero hindi ibigsabihin noon ay mawawalan ka na ng kalayaan.”

Namayani ang katahimikan sa pagitan namin hanggang sa huminto na kami sa pamilyar na kanto ng bahay namin.

“Just think, Ms. Rowanda. Think and consider. My phone will always wait for your yes.”