CHAPTER 5

CRISTIANNA’S POV

Nagising ako sa isang malamig na kwarto. Dinig ko pa ang ugong ng aircon pati na rin ang mahihinang bulungan sa paligid.

Kumunot ang noo ko dahil sa pagsakit ng ulo ko noong tinangka kong dumilat. Puti agad ang sumalubong sa akin.

Jusko, nasa langit na yata ako. Hindi pa pwede, huy. Sana makababa pa ako.

Ngunit habang lumilinaw ang paningin ko, doon ko napagtanto na nasa loob lamang ako ng isang ospital. Nilibot ko ang paningin ko at nakita ko ang doctor na may kausap na lalake. Nakatalikod ito sa akin kaya hindi ko alam kung sino man ito.

Sinubukan kong pumikit ulit para masigurong hindi ako nananaginip. Ngunit nang maramdaman ko ang mainit na palad na nakahipo sa noo ko ay napamulat ako.

At doon ay napatili ako nang makita ko ang lalakeng pinaka-hindi ko inaasahan. Mabilis akong bumangon, dahilan kung bakit nagkauntugan ang noo namin.

“ARAY!”

“FUCK!”

We exclaimed in unison as we touched our foreheads. Nagkatitigan kami, parehong gulat.

“A-ATTORNEY?!” sigaw ko.

Hindi naman siya halatang gulat, mas inis pa nga.

“Bakit bumangon ka bigla? Ang sakit, ah,” asik niya. Nakita kong namumula ang noo niya kaya na-guilty ako.

“S-sorry po. Nagulat lang talaga ako na nakita ko kayo,” ngiwi ko habang iniinda rin ang noo ko.

“Yeah, nagulat din ako na sa dinami-daming tao na muntik kong masagasaan ay ikaw pa,” sarkastiko niya namang turan at sumiring pa.

Bahagya akong napanguso. Grabe, ang sungit niya na ngayon. Badtrip yata.

Pero ano? Muntik niya na akng masagasaan?

“Yeah, you heard it right. Muntik na kitang masagasaan kanina,” agap niya na animo’y nabasa ang nasa isip ko. His eyes raked over my figure. “What are you doing, wandering outside, in the middle of noon? Wala ka man lang proteksyon sa araw.”

Napaiwas ako ng tingin sa hiya. Sinabi ko sa kanya noon na babayaran ko siya sa oras na magkatrabaho ako. Paano ko sasabihin sa kanya na hanggang ngayon ay hindi ko siya mababayaran dahil hindi na ako nakakuha ng trabaho pagkatapos ng nangyari?

Hindi ko kailangan ng konsiderasyon niya. At mas lalong hindi ko kailangan ng awa niya. Kung magagalit siya sa akin, mas maiintindihan ko pa iyon.

“G-gumagala lang,” sagot ko.

Tumaas ang kilay niya. “Don’t you dare lie to me, Ms. Rowanda. Chineck-up ka ng doctor at sinabing nag-pass out ka dahil sa stress at gutom.”

Shit. Lagot na.

Palihim na kumuyom ang kamao ko.

“Kaya nga ako nasa labas… naghahanap ako ng restaurant na kakainan…” palusot ko pa. Hindi ko siya matingnan dahil hindi niya inaalis sa akin ang mga mapanuring mata niya.

Hindi ako komportable sa ilalim ng mga tinging iyon, pero may pakiramdam din sa kaloob-looban ako na ligtas ako at maayos ang lahat hangga’t nakatingin at nakabantay siya sa akin.

Nakita ko ang pagtango niya sa gilid ng paningin ko. Nang akala kong pakakawalan niya na ako ay itinaas niya ang isang papel. Tiningnan ko ito at bahagyang nanlaki ang mga mata ko.

Ang biodata ko! Nasa kamay niya ang biodata kong lukot-lukot na!

Sinubukan kong agawin iyon sa kanya ngunit mabilis niya itong nailayo.

“Care to explain this, Ms. Rowanda?” he taunted.

My nose flared in irritation. “Bakit mo pinapakialaman ang gamit ko?”

“Hindi ko pinakialaman ang gamit mo. Nakita ko lang ito na nandito sa sahig kanina.”

“Ibigay mo na ‘yan sa akin. Alam mo naman siguro kung bakit may ganyan ako,” pagsuko ko.

“No,” he chuckled lowly. “I want you to say it yourself.”

Napamaang ako. “For what? Hindi ka naman siguro tanga, Attorney.”

He shrugged casually. “I don’t know.”

Humalukipkip ako at sumandal sa headboard ng hospital bed.

“Ibigay mo na lang ‘yan sa akin, please, Attorney. Iyan na lang ang natitira kong biodata,” I mumbled weakly.

His teasing face softened a bit. Slowly, he gave me the crumbled paper. Kumirot ang dibdib ko.

“Ms. Rowanda…” he called me softly. “You’ve never found a job?”

Umiling ako, pinipigilang huwag lumuha sa harap niya.

“Masyadong nakaapekto ang naging kaso ko noon kahit na not guilty naman ako,” sagot ko. “It’s been two months. B-baon na kami sa utang…”

Tinakpan ko ang mukha ko nang magsimulang lumandas ang mga luha ko. Malakas akong humikbi.

“A-ang hirap-hirap… pagod na pagod na ako…” I cried, sobbing loudly. Ayokong umiyak sa harap niya dahil hindi naman kami close para pagkuwentuhan ko siya ng mga ganap sa buhay ko, pero gayong nakita ko ang lambot sa mukha niya ay parang gusto ko na lang umiyak nang umiyak sa harap niya.

“Cristianna…” I felt his light hand on my shoulder, caressing it.

I sniffed, wiping my tears away. “M-mabuti pa ilabas mo na ako rito, Attorney. Wala akong pambayad—”

“No.”

Tiningala ko siya. The softness on his face a while ago was now replaced with something stoic and full of determination.

“Pero—”

“Do you want a job?” tanong niya.

Agad na nanlaki ang mga mata ko at mabilis tumango.

“Yes! Yes, Attorney!”

“I will give you a job that pays well. Is sixty thousand monthly enough for you?”

What the hell… sixty thousand?!

“P-po?!”

His eyes narrowed. “Just say yes or no, Ms. Rowanda. Mamaya ko na sasagutin ang mga tanong mo,” strikto niyang sabi. “Is sixty thousand monthly enough for you?”

“Opo! Syempre naman po! Mababayaran ko na ang utang namin nyan!” nagagalak kong sagot, mabilis ang tibok ng puso ko dahil sa excitement.

“Then work for me.” He held his chin up. “Be my secretary for two years and I will make sure your life will change for the better. Sa oras na tumapak ka sa opisina ko ay bibigyan na kita agad ng thirty thousand as your starting f*e. Iba pa ang buwanan. Bukod doon, babayaran ko na rin lahat ng utang ng pamilya mo. Give me the list and I wil pay them all. In that case, ang sasahurin mo ay mapupunta lamang sa pamilya mo.”

Napatakip ako sa bibig ko. Halos gusto kong maiyak sa tuwa. Parang gusto kong tumalon-talon sa kama o kaya ay yakapin siya.

“K-kapag ganyan ang sahod ko, Attorney, mababayaran ko na kayo—”

“That is a different matter, Ms. Rowanda,” he cut me off again.

“Po?” Napakurap ako.

“Once you work for me, you don’t need to pay for my service. Hindi mo na ako kailangang bayaran bilang abogado mo…” He swiftly stepped closer to me. “In one condition.”

“Anong kondisyon?” naiintriga kong tanong.

His lips curled up a bit. “Will you say yes if I tell you?”

“K-kung legal ‘yan…”

He then let out a cold chuckle. “Oh, this is legal. A very legal condition.”

Lumunok ako. May kung ano sa sinabi niya ang nagpatindig ng balahibo ko.

“Sabihin mo na sa akin. Ano ang kondisyon?” udyok ko.

“Marry me.”

Ano raw?

Mabilis akong napakurap. Napaawang ang bibig ko habang pino-process ang sinabi niya.

Marry him? Like marry na kasal? Siya pakakasalan ko?

“Marry me, Cristianna. Be my contract wife for two years, and I assure you, you will get everything you want in life. Just be mine. Be mine for two years.”