Chapter 5

Kinuha ko ang notebook. Siguro, kaya ko ito nakita dahil para malaman ko kung anong mga nakasulat dito. 

Hindi ko alam kung bakit nanginginig ang mga daliri ko habang binubuksan iyon, parang may kutob na ako na may mababasa akong hindi ko na kayang burahin sa alaala ko kahit kailan.

Pagbukas ko pa lang, parang may malamig na hangin na dumaan sa dibdib ko.

Sulat kamay ni Trisha, sobrang ganda ng penmanship niya, halata mong pinagisipan muna ang mga isusulat dito. Ang daming nakasulat sa kapal ng diary na ito, halata mong puno ng pag-ibig.

“100 Wish List with Kuya Luis.”

Napahinto ako.

Saglit akong natawa, isang maikling, mapait na tawa na ako lang ang nakarinig.

Kuya Luis.

Ganun pala siya sa kanya.

Hindi “Mr. Cruz.”

Hindi “Luis.”

Hindi katulad ko na buong pangalan ang ginagamit kapag seryoso, kundi isang tawag na puno ng lambing.

Isa-isa kong binasa.

At sa bawat linya, parang may mabigat na bagay na unti-unting dumidiin sa dibdib ko.

March 2. Birthday ko. Gusto kong pumunta kami ni Kuya Luis sa Arctic, makita ang aurora… at maghalikan ng sampung minuto.

Napakurap ako.

Sampung minuto.

Hindi ko maalala kung kailan niya ako huling hinalikan nang ganoon katagal.

May 20. Gusto kong magpa-fireworks siya sa Enchanted Kingdom, at mag-propose sa akin.

Proposal.

Napahawak ako sa dibdib ko.

Hindi ko manlang naranasan ang magproposed si Luis sakin, walang ganun. Walang kneeling, walang moment na pinili niya ako sa harap ng mundo.

Ang meron lang, isang papel, na ngayon alam kong peke.

July 14. Skydiving sa Dubai, naka-wedding dress ako, para hindi niya ako makalimutan…

Hindi makalimutan?

Hindi nga niya ako pinili.

Umabot ako sa dulo ng listahan.

Isang daang pangarap.

Isang daang alaala na gusto nilang buuin, at marahil isang daang bagay na ginawa na nila.

Habang ako, nasa bahay lang hinihintay lagi ang paguwi ni Luis galing sa business trip kuno. Kapag wala akong ginagawa, nag-aaral akong magluto, minsan naman pupunta ako ng OB-Gyne ko para magpacheckup kahit wala naman akong nararamdaman. At higit sa lahat, nagdarasal.

Unti-unting bumigat ang paningin ko.

Hindi ko namalayan, tumulo na pala ang luha ko.

Iningatan kong hindi magkaroon ng tunog ang pagluha ko, pero bawat patak parang may punit na bahagi ng puso ko ang sumasama.

Naalala ko, yung mga pagkakataong nakikita ko ang mga magkasintahan sa social media.

May mga bulaklak, surprises, bonggang mga proposal, lagi niyang sinasabi sakin nam hindi namin kailangan ng ganun kagarbong proposal, iba kami sa kanilang lahta, dahil mas okay daw ang simple, mas steady tingnan, at mas sincere.

Ako naman dahil mahal na mahal ko siya, naniwala ako.

Akala ko, ganun lang talaga siya.

Pero ngayon, alam ko na.

Hindi siya kulang sa pagmamahal.

Hindi siya kulang sa effort.

Hindi lang ako ang pinili niyang paglaanan.

Marahan kong isinara ang notebook.

Hindi ko kayang hawakan pa, parang bawat pahina nito sumisigaw ng katotohanan na matagal ko nang tinatanggihan.

Itinago ko ito sa compartment sa harapan ng sasakyan, tinago ko itong mabuti na parang kanina nung nakita ko ito. 

Pinunasan ko ang luha ko.

Huminga nang malalim.

Pinilit ayusin ang sarili ko.

Pag-upo niya sa driver’s seat, napansin niya agad ang mga mata ko. 

“Ysa? Anong nangyari? Umiyak ka ba?”

Ngumiti ako.

Sanay na akong ngumiti kahit hindi totoo dahil sa ginagawa niya sakin. 

“May pumasok lang na alikabok, kinamot ko napasobra yata ako.” pagsisinungaling ko kaya hindi na siya nagtanong at mas masakit dahil wala siyang pakielam. 

Malapit na kami sa bahay nina Tita Maricel.

Dalawang kanto na lang.

Pero bago pa kami makarating, tumunog ang phone niya.

“Sir, tumunog po yung smoke alarm sa bahay ninyo…”

Naramdaman ko agad ang pagbabago sa kanya, parang biglang naging alerto, parang may mas mahalagang bagay.

Nandun si Trisha, kaya ganyan siya sobrang nag-aalala. 

Bigla siyang huminto sa gilid ng kalsada.

Hindi man lang ako tiningnan nang maayos.

“Sorry, Ysabel, kailangan kong bumalik. Nandun si Trisha, baka kung mapaano siya, at kung okay na, susunod ako.”

Hindi ako sumagot.

Hindi ko na kaya.

Nararamdaman ko ang kamay niyang tinatanggal ang seatbelt ko.

Ang pintuan ko ang binuksan niya, ni hindi man lang ito bumaba para pagbuksan ako. 

Humampas sa mukha ko ang hangin sa labas.

At sa isang iglap, nasa kalsada na ako.

Umalis siya.

Hindi man lang lumingon.

Tahimik akong nakatayo sa gitna ng daan, parang si Jessie ng iwan siya ng amo niya sa Toy Story.

Parang hindi na mahalaga sa buhay niya, kaya basta na lang niya akong itinabi at iniwan. 

Mapait akong napangiti. 

Hindi pwedeng mag-smoke alarm basta-basta sa bahay namin.

Alam ko ‘yon, sinadya ni Trisha yun para bumalik si Luis sa bahay.

Doon ko tuluyang naintindihan, hindi pala kailangan ng malaking dahilan para iwan ka ng taong mahal mo. 

Kailangan lang may mas mahalaga na sayong iba. 

Huminga ako ng malalim at nilakasan ko ang loob kong tiningnan ang kalsadang nasa unahan ko. 

Pilit akong ngumiti, at marahang tinapik ang sariling balikat ko. Halos mapapikit pa ako ng maramdaman ko ang mainit na hangin.

Walang dumadaang taxi, wala ring tricycle.

Nagsimula na akong maglakad, napahawak ako sa tiyan ko at hinimas ito. 

“Dahan-dahan lang tayo, baby ko.” wala akong maramdaman, mas manhid ang puso ko kaysa paa ko.

Pagdating ko sa bahay nina Tita Maricel, narinig ko agad ang sigawan at iyakan.

“Ang sakit sakit—” sabi ni Tita Maricel habang umiiyak ito, ngunit ng makita niya ako ay awtomatikong tumigil ito, at inayos agad ang sarili. 

Narealize ko, hindi lang pala ako ang nasisira, almost perfect ang relasyon nilang mag-asawa, wala nga akong masabi dahil sobrang supportive nila sa isa’t-isa, at sobrang sweet nila parehas. Yun pala, tahimik sa labas.

Pero wasak sa loob.

At nang gabing iyon, ay umuwi agad ako. 

Mas malinaw na sa akin ang lahat, nadatnan ko silang kumakain sa sala, masaya at nagtatawanan pa, ang akala kong emergency kanina na dumating pa sa puntong iniwan niya ako sa gilid ng kalsada ay makikita ko ngayon na okay na okay at tila walang panganib na nangyari. 

Nang makita agad ako ni Luis ay lumapit siya sakin. 

“Ysa, sorry sa nangyari kanina kasi alam mo naman kung gaano kaimportante ang bahay na ito sakin, saatin. Kaya ganun na lang ako nagmadaling umuwi, kamusta nga pala ang birthday ni Tita Maricel?”

“Ayun, wasak siya sa mismong birthday niya kasi nagloko yata si Tito Brian.” hindi ako talaga sigurado kung anong dahilan ng pag-iyak niya kanina, gusto ko lang talaga siyang patamaan. 

Napansin ko ang pag-iba ng ekspresyon ng mukha niya, mula sa masayag Luis kanina habang katawanan si Trisha ay namumutla ngayon. 

“Bakit? Relate kaba?” putol ko sa katahimikan. “Joke.” tumawa ako ng peke at nag peace sign. 

“Ysabel, pwede ba tayong mag-usap? Pwede bang ibigay na lang natin ang kwarto natin kay Trisha? Since bata pa siya, dalaga pa, marami siyang gamit at mas bagay sana siya sa kwarto natin.”

Hindi ba talaga siya nag-iisip? Ibibigay niya sa babae niya ang kwarto namin, kung saan kami noon nagtatabi? Naghahalikan? Nagyayakapan? Nagsasabihan ng pangarap namin sa isa’t-isa?!

Hindi na ako nasaktan.

Napagod na ako.

Kaya ngumiti lang ako at tumingin ng diretso sakanya. 

“Kung naibigay mo na sa kanya ang kwarto… bakit hindi mo na rin ibigay ang sarili mo?”