Chapter 6

Biglang dumilim ang mukha ni Luis.

“Yinyin— I mean, Ysabel, bakit ang sarcastic mo magsalita? Si Trisha, matagal na nating kilala. Para na rin siyang bata na nakita nating lumaki.”

Tumayo si Trisha, bahagyang nakaalalay sa sofa, namumula ang mga mata niya.

“Hayaan mo na, siguro dapat umalis na lang ako.”

Kunwari pa, kita ko naman kung paano siya nagdadrama. Agad lumapit si Luis at hinawakan siya. 

“Gabi na, mag-isa ka lang, tapos injured ka pa. Saan ka pupunta?”

Yumuko lang si Trisha, at nanahimik. Then Luis turned to me, halatang may inis sa boses niya.

“Itong villa, pera ko ang pinambili. So I think may karapatan akong magdesisyon kung sino ang gagamit ng master bedroom. Wala kang right makialam.”

Napatawa ako, pero hindi sa tuwa kundi sa absurdity.

Noong kinasal kami, siya mismo nagsabi, lahat ng meron siya, meron din ako.

Ngayon? Wala akong karapatan sa kwarto?

Nakakapagod.

Sobrang nakakapagod.

Hindi ko na kinaya, tumalikod ako at dumiretso sa may pintuan para magpalit ng sapatos.

“Ano na naman ‘to?” iritadong tanong niya.

Tiningnan ko siya parang estranghero na lang.

“Since ikaw naman pala ang may-ari ng bahay, wala akong karapatan dito… so ako na ang aalis.”

Napatigil siya, matagal na since huli niya akong nakitang ganito.

Siguro nakalimutan na niya na bago ako naging “perfect wife,” matigas din ang ulo ko.

Lumapit siya, pilit nagpapakalma.

“Isang kwarto lang ‘yan, Ysabel. Bakit mo pinapalaki? Hindi mo ba kayang magparaya? Kilala na natin si Trisha for years.”

Hindi na ako sumagot.

Wala na akong energy makipag-argue.

Lumabas na lang ako.

“Maria Ysabel!”

Tatawagin pa sana niya ako pero biglang narinig namin ang iyak ni Trisha mula sa likod.

Napatingin siya.

Nakita niyang nakaupo na si Trisha sa sahig, umiiyak, parang kawawa at syempre siya ang pinili niyang puntahan.

Nag-drive ako papunta sa condo ko sa Alabang.

Pagpasok ko, saka lang ako nakahinga nang maayos.

Buti na lang talaga hindi ko pinakinggan si Luis noon na ibenta ‘tong unit.

Kung hindi wala akong uuwian ngayon. Oo, binilhan niya ako ng mga villa pero lahat ‘yon, under both our names.

Hindi ko pala talaga sila “pagmamay-ari.”

Ngayon ko lang na-realize sa limang taon naming mag-asawa wala ni isang mamahaling bagay na binigay niya ang tunay na para sa akin.

Simula pa lang niloloko na niya ako sa kasal na ‘to.

Biglang kumirot ang tiyan ko.

Saka ko lang naalala hindi pa ako kumakain.

Walang laman ang ref, matagal na ‘tong walang tao.

So nag-order na lang ako ng pagkain, GrabFood, mabilis lang.

Kailangan kong alagaan sarili ko, kailangan ko ng lakas. Kasi hindi ako papayag na wala akong makuha sa paghihiwalay namin.

Kung gusto ni Trisha ng basura sige, sa kanya na si Luis.

Pero yung nararapat sa akin?

Hindi ko ibibigay.

Pagkatapos kumain, tumunog ang phone ko.

Si Luis.

Hindi ko sinagot.

Binlock ko agad.

Then pati social media. Messenger, Viber, lahat.

Blocked.

After that, humiga ako.

At dahan-dahang nakatulog.

Samantala, nagulat siguro si Luis nang malaman niyang binlock ko siya.

Sa kabilang banda si Trisha, nakahiga na sa master bedroom.

Sa kwarto ko.

Suot pa ang pajamas ko at ang unan ko, basta na lang tinapon sa sahig.

Para bang siya ang tunay na may-ari ng bahay.

“Kuya Luis, okay ka lang?” malambing niyang tanong.

Napatingin si Luis sa paligid, at parang saka lang siya natauhan.

Alam niyang particular ako sa privacy, hindi ko pinapapasok ang housekeeper sa kwarto ko.

Ako mismo ang naglilinis at ngayon pinapasok niya si Trisha.

Hindi na siya nagtaka kung bakit ako nagalit.

“Trisha… bukas ipapahanda ko yung guest room. Doon ka na lang matulog.”

Gusto pa pala niya akong suyuin.

Hah! Kumagat si Trisha sa labi, halatang nagseselos pero tinatago.

“Sorry, kasalanan ko na naman kung bakit nagalit si Ate Ysabel. Magso-sorry ako pag bumalik siya.”

“Naawa lang din ako sa’yo, sobrang sipag mo magtrabaho para bigyan siya ng magandang buhay. Kung ako ‘yon, susundin ko lahat ng sasabihin mo. Pero siya, nagtatampo pa, umaalis pa, baka nasobrahan mo siya sa spoiled?”

Napaisip si Luis.

Yung mga barkada niya lahat ng asawa nila, sunod-sunuran.

Samantalang siya?

Pinapahalagahan niya ako.

Ayaw niya akong mapagod.

Laging iniintindi feelings ko.

Pero ako naglalayas? Siguro nga nasobrahan niya ako sa spoiled. Dapat siguro hayaan niya muna ako. Para marealize ko raw kung gaano kaganda ang buhay na binigay niya at kusa akong babalik at magso-sorry.

Kinabukasan.

Maaga akong gumising, kaya naman nag-ayos at nag-makeup ako ng saktuhan lang, yung taste ko lang at alam kong hindi masyadong masakit sa mata ng iba. 

Nagsuot ng corporate outfit, blazer, slacks, heels.

Five years.

Limang taon akong nawala sa career ko, kaya naman ngayon na bumabalik ako, ito, first day ko ulit at hindi ko hahayaang sirain nina Luis at Trisha ang araw ko.

Akala ko nga wala na akong chance makabalik dahil nakaset na sa isip ko na gusto kong iiwan ko ang kumpanya pero dahil sa ginagawa nila sakin ngayon, nagkaroon ako lalo ng dahilan para bumalik at kunin ang sakin. 

Traffic, as usual, EDSA vibes.

Kaya bago pa ako ma-late, bumaba na ako at naglakad.

Habang naglalakad may nakita akong matandang babae na biglang nahimatay sa daan.

Maraming nakapaligid, pero walang tumutulong.

“Miss, wag mo hawakan, baka ma-scam ka,” sabi ng isang ale.

Hindi ko pinansin, kasi paano nalang kung totoong nahimatay ang matandang babae na ito, maagapan ko pa. Lumapit ako at sinuri ko ang pulso niya.

Lumaki ako sa lolo kong herbalista, marunong ako ng traditional Filipino medicine. 

Kumuha ako sa dala kong maliit na case, silver needles.

Tinusok ko ang mga acupuncture points, yung nasa ilalim ng ilong, sa pagitan ng hinlalaki at hintuturo, at sa ibabaw ng paa 

Ilang minuto lang unti-unti siyang nagising.

Nagulat ang mga tao.

Ako naman tinulungan ko siyang umupo sa isang upuan sa labas ng isang coffee shop.

Parang Starbucks lang yung vibe. Maya-maya, luminaw ang paningin niya. Pagtingin niya sa akin biglang nagliwanag ang mata niya.

Hinawakan niya ang kamay ko.

“Salamat, hija… anong pangalan mo? Ilang taon ka na? Saan ka nakatira?”

Ngumiti ako ng bahagya.

Hindi ko pa alam na ang simpleng pagtulong na ‘to, magbabago pala ng buhay ko.