CHAPTER SIX

ESMERALDA

"Eat," he said pointing the food on my plate pero malamig ko lang siyang tiningnan, I'm still mad for what he did last night.

"Ayoko," matigas kong sinabi pero umakto lang siyang walang narinig, at kinuha niya ang baso na may lamang tubig sa gilid ng plato niya at sinimsim dito at ibinalik din kagaad sa pinagkunan at tiningnan ako.

He shifted from his seat, he leaned backward and rest his back on the back of the chair at prenteng ipinagdaop ang dalawang kamay at ang magkabilang siko naman ay itinuon sa arm rests.

"Don't make it hard for you, Esmeralda," he said with a plenty of patience through his calm voice.

"Once once I hold that spoon and fork for you, I will surely stab it on your throat, do you want that?" he added with a smile without any hint of glimpse of thinking twice.

Napalunok ako at ayaw ko man napilitan na lang akong kunin ang pares ng kubyertos at bahagya pang nanginig ang kamay ko kita niya ang agam-agam ko ganoon din ang takot ko sa kanya.

Pero muka pa siyang nasiyahan sa nakita. "Good girl, kailangan pa palang tatakutin ka." Hilaw pa siyang natawa pero halata namang nagpipigil lang sa akin.

Hindi na ako sumagot pa at kumain na lang ako ng tahimik at hindi na lang ako nagsalita pa. Muli na rin siyang nagpatuloy sa pagkain pero kita ko sa gilid ng kanang mata ko ang panaka-naka pa niyang pasulyap sa akin dahilan para hindi ako lalo maging komportable.

But still, I didn't bother myself to talk to him again because everything I say will be used against me, at para saan pa hindi rin naman niya ako pakikinggan so I will kill him through silent treatment, iyon ay kung uubra.

"I ordered the maids to put all of your things inside the empty closet beside mine," he informed me but still, I shut up myself.

I wanted to smash his face but I didn't dare to, napansin niya naman ang pananahimik ko kaya pinuna niya na.

"Wala kang planong magsalita?" tanong niya at pinaningkitan ako. Kinuha niya ang isang tasa naman ng kape, sumimsim dito nang hindi niya iniaalis ang tingin sa akin.

"Ano namang sasabihin ko?" tabang kong tanong batid ang pagsagot at suminghal, tumigil ako sa pagkain sandali, tiningnan siya, binaba ang bawak kong kubyertos.

"Kahit ano naman sabihin ko, hindi mo rin naman pakikinggan, hindi ba? So what for? Pati ba naman paglalagay mo ng damit ko sa damitan mo ay ipagpapasalamat ko pa?" sarkastikong tanong ko na ikinatiim bagang niya.

Pero hindi ako natakot magsalita sa puntong ito tutal gusto niya naman marinig ang boses ko kaya sige, pagbibigyan ko siya sa gusto niya.

"Pero sige, salamat po ha, Mr. Sullivan." Ipinagdaop ko pa ang dalawa kong palad sa harap niya na kunwari natutuwa ang mukha ko at nagbalat kayong masaya.

"Nag-abala pa po talaga kayo na utusan sila sana po hindi na lang," pang-asar ko pang sinabi na lalong ikinadilim ng mukha niya dahil nakuha niya ang ibig ko sabihin.

Kung ako talaga ang masusunod... hinding-hindi ako magtatagal dito, pero siyempre dahil isa siyang obsessed lunatic, hinding-hindi niya ako hahayaan na umalis.

Pero imbis na mapikon siya, natawa lang siyang ibinalik ang tasa sa may lamesa at prenteng umayos pa muli ng pagkakaupo.

"You are welcome," he said with a sarcastic smirk too that's why my fake smile suddenly vanished.

And the table flipped just like that before I could react, dahil imbis siya ang maasar ko, ako ngayon ang naaasar lalo nang sabihin niya ang mga sumunod.

"Natural lang na ilipat ko na ang mga gamit mo dahil akin ka na at dito ka na rin nakatira and you're not allowed to go back to your old house with your so called father," he said in a period like no one can change his mind.

I am not comfortable the way he said it, that is not what I want, it sends me goosebumps.

And he leaned forward to come closer to me to see my face closely when he put his elbow on the corner side of the table na bahagya pa na ikinaiwas ng mukha ko pero bago pa ako ganap na maka-iwas, hinawakan niya na ang panga ko at pilit na iniharap ang mukha ko sa kanya.

"Haharap ka kapag kinakausap kita," seryoso at may katigasan niyang sinabi at magmula panga hawak niya ang kalahati ng mukha ko, pinisil pa ang pisngi ko na ikinainda ko.

"M-Masakit," inda ko at hirap pa bumigkas.

Pero hindi niya ako pinansin sa halip, hinigpitan pa niya lalo kaya muli ako napainda at napangiwi.

"Do you understand, Esmeralda?" And his eyebrows raised waiting for me to answer him while his eyes fixed on me.

But I did chuckle without any hint of happiness, that makes his eyebrows furrowed na may pagtataka ba't ako tumatawa.

And I just let the hate consume me, and the way I looked at him is just full of anger and resfusal, yet I'm still intimidated but I should fight for myself because no one can do that for me.

"No, I don't," I said toughly and bravely which took him by surprise, he didn't expect me to answer him opposite of what he wanted to hear.

"Hinding-hindi ko kailan man.... maiintindihan," dagdag ko pa habang diretsong nakatingin sa mga mata niya.

"Kung bakit wala naman sa iyong ginawa si Papa, o kahit sa negosyo mo pero nagawa mo sa kanya ito at kinuha mo pa sa kanya ang nagiisang ang anak niya," paglalabas hinanakit ko.

Kahit ako hindi ko alam saan ako kumukuha ng tapang sa mga oras na ito, pero hindi ko sinasabing hindi ako natatakot.

Sadyang hindi ko lang talaga nakagawian ang hindi ko pagsasabi ng nararamdaman ko lalo na't galit na galit ako sa taong ito.

"Kahit anong pagpipilit mo, hinding-hindi ko makakaya tanggapin na sa isang tulad mo lang ako mapupunta." Umiling pa ako puno ng uyam habang sinasabi ito sa harapan pa ng mukha niya kaya kitang-kita ko... nangalit siya.

Gayon pa man ay nanatili lang siyang seryoso kahit kitang-kita ko ang pagdidilim ng mukha niya at humigpit pa ang hawak niya sa panga ko na ikinaigik ko man pero hindi ko na ininda pa at nagawa ko pa siyang hamunin.

"Sige lang saktan mo ako." Ngumisi pa ako kahit hirap magsalita sinikap ko sabihin ang gusto kong sabihin.

"Kapag naman ako nap*tay mo kahit sinong babae pa diyan ang ipalit mo hinding-hindi ka rin nila gugustuhin, bakit?" Pagak pa nga akong natawa at inilapit ko pa ang mukha ko sa kanya.

"Dahil masama kang tao."