Chapter 9

NAPANGIWI ako nang dampian ng daliri ni Emie ang bumukang sugat ko sa gilid ng labi ko.

''Masakit ba?''

''Parang gusto ko lang pumatay ng mga walang utang na loob,'' wika ko habang matalim na nakatingin sa mga kapatid ko na nakaalalay sa mga asawa nila.

Dinala kami sa presinto. Ilang beses na roong labas-pasok si Emie kaya parang feel at home na feel at home na ito. Ako, first time ko.

Iniiwasan kong magkaroon ng anumang civil or criminal record dahil malaki ang magiging epekto niyon sa trabaho ko lalo na ngayon na kailangan kong maghanap ng panibagong mapapasukan.

''Ikulong niyo sila!'' wika ni Neri na sinabayan pa ng iyak at pagngiwi ang pagturo nito sa kinauupuan namin ni Emie.

''Dapat habangbuhay ang ipataw sa kanilang parusa!'' segunda ni Liza.

''Ang OA, ha!'' asik ni Emie. ''Mukhang ang alam niyo lang talaga ay maghintay sa pagdating ng grasya at mangapitbahay para makipagtsismisan. May batas tayo rito. Huwag kayong advance mag-isip!''

Pasimple kong kinalabit si Emie, pero wala itong balak magpaawat.

''Sir, kasalanan ko ang nangyaring gulo. Nadamay lang ang kaibigan ko.''

''Naniniwala ako na hindi ka talaga gagawa ng matino.''

Pinigil ko ang pagtawa nang mapangiwi si Emie, hindi dahil sa sakit ng mga tinamong pasa at sugat nito kundi sa insulto ng pulis.

''Pero, itinuturo rin siya ng mga biktima.''

''Biktima?'' Nagpanting ang mga tainga ko. ''Biktima rin ako rito? Tatlo sila. Mag-isa lang ako. Kung hindi dumating si Emie, napatay na nila ako.''

''Hindi iyan totoo!'' depensa ni Neri. ''Ikaw ang unang nanugod!''

''Hindi nga? Hindi ba may record ka na sa dalawang barangay nang pag-aamok ng gulo?''

Biglang napipilan ang babae na napatingin pa sa asawa.

''Sir...'' Hinarap ko ang officer, ''Nangyari ang insidente sa loob mismo ng silid ko. Private space ko iyon. So, lalabas na trespassing sila kahit pa magkakasama kami sa iisang bahay.''

''Kuwarto na namin iyon!'' wika ni Ponce. ''Ibinigay na iyon sa amin ni Papa!''

''Ibinigay sa inyo kung kailan wala ako? Sir...'' Ibinalik ko ulit ang tingin sa pulis, ''May alam din naman po ako sa batas. Kaya sigurado akong may nilabag sila in terms of my privacy and safety.''

''Pamilya kayo...''

''Hindi pamilya ang turing nila sa akin,'' pagputol ko na sa pagsasalita ng pulis. Kailangan ko nang ilabas ang lahat ng mga hinaing ko dahil alam kong hindi na rin naman ako makakabalik pa sa bahay. ''Ang totoong pamilya ay hindi mapanakit. Hindi mapang-abuso. Ang isang pamilya, nagtutulungan. Hindi nagtutulakan lalo na ang magpahirap sa mahina. Kung sakaling makukulong ako dahil sa pagtatanggol ko sa sarili ko...'' Itinaas ko ang mga braso ko, ''Sige. Lagyan niyo na po ako ng posas at ikulong.''

Hindi nakaimik ang pulis.

''Magaling ka talagang umarte!'' asik ni Liza. ''Alam na alam ng mga kapitbahay natin ang totoong ugali mo!''

''Ang alam lang nila ay kung ano ang mga ipinagkukuwento niyo. At siyempre dahil magkakaklase kayo sa tsismisan, for sure kayo rin lang ang magkakampihan.''

''Masyado nang tumatagal ang usapan,'' wika ng pulis. ''Anong desisyon ninyo?' tanong nito sa tatlong babae. ''Itutuloy pa ba ninyo ang pagsampa ng reklamo?''

Napansin ko ang pasimpleng pagkalabit ng mga batugan kong kapatid sa mga asawa nila bilang pahiwatig na umuwi na lang sila.

''Hindi na po, sir.''

Napailing ako na napangisi sa halos pabulong na tugon ni Neri na tila ba napilitan lang ito.

''Mabuti naman. Sige na. Magsiuwi na kayo.''

Nag-iwan pa sa amin ng matalim na tingin sina Neri at Liza bago sumunod ang mga ito palabas ng police station.

''Ang papanget na nga nila, masama pa ugali!'' asik ni Emie habang hatid-tanaw ang grupo. ''Bakit ba sila pa ang naging pamilya mo?''

''Ilang beses ko na ring naitanong iyan.''

''Saan ka ngayon pupunta? Siguradong hindi ka na makakauwi sa bahay ninyo dahil baka tuluyan ka na talaga ng mga hudas na iyon!''

''Mas inaalala ko ang mga gamit ko dahil nandoon ang lahat ng mga documents ko. Kailangan ko ang mga iyon lalo na para sa paghahanap ng bagong trabaho.''

''Bumalik ka bukas. Magpapasama tayo sa mga kaibigan kong tanod.''

Napatingin ako kay Emie. ''Kailan ka pa nagkaroon ng mga kaibigang tanod?''

''Hindi pa gaanong matagal.''

''Tsk!'' Napailing ako habang nakatingin kay Emie. ''Sumuko na rin sila sa katigasan ng ulo mo. Kaya pala kapag napapadaan ako sa outpost ng barangay ay wala ka sa loob ng selda.''

'Grabe ka naman! Hindi naman ako araw-araw na nakukulong!''

''At kailan lang?''

''Twice a week.''

''Umayos ka nga!'' asik ko kay Emie. ''Nangako ka sa akin na iiwas ka na sa gulo!''

''Kung umiwas ako, hindi sana kita na-rescue.''

Napipilan ako. Tama si Emie. Dehado na ako sa laban kanina. At mabuti na lang ay dumating ito.

''Hindi ka pa nga nagpapasalamat sa akin.''

''Salamat.''

''Umiwas ka na lang muna sa inyo. Kung puwede, umalis ka muna sa lugar natin. Hindi natin alam ang puwedeng gawin sa 'yo ni Tito Delfin kapag nalaman niya ang nangyari.''

''Saan naman ako pupunta?''

''Doon sa dati mong katrabaho na tinuluyan mo kagabi.''

Hindi ako sigurado kung patutuluyin ulit ako ni Josh sa bahay nito. At isa pa, nahihiya rin ako rito lalo na't nagkasama at nagkakilala lang naman kami dahil sa inuman.