สวมรอยครั้งที่ 09

สวมรอยครั้งที่ 09

Seiya part

"เล่าให้ฟังได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น"

ผมหลุบตาหลบสายตาที่กำลังจ้องมองเหมือนต้องการคาดคั้นผมอยู่ ดูเหมือนว่าผมจะเผลอแสดงทั้งด้านมืดและด้านที่อ่อนแอให้คนที่เกลียดผมเห็นซะแล้วสิ ผมถอนหายใจออกมาเมื่อนึกถึงสภาพตัวเองที่ฟิวขาด

มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาลูบใบหน้าตัวเองอย่างคนคิดหนักแต่สุดท้ายผมก็ตัดสินใจจะเล่าให้เขาฟัง

"พวกนั้นมันเข้ามาทำร้ายผมครับ ผมก็เลยป้องกันตัว" ผมบอกและผมรู้ดีว่าต่อให้ไม่ได้เงยหน้าไปมอง ผมก็รู้ว่าเขากำลังจ้องหน้าผมด้วยความสงสัยอยู่

"แต่ผมควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้เวลาที่ต่อสู้ เหมือนร่างกายมันจะสู้ไปเรื่อยๆ จนกว่าคู่ต่อสู้จะตาย หรือผมจะสลบไป" ผมเล่าให้เขาฟังต่อ มันเป็นความจริงที่ว่าผมไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ถ้าฟิวขาด อย่างตอนที่ผมต่อยกับพวกสายลับปลายแถวจนโดนพักงาน ถ้าไม่มีคนมาห้าม ผมก็คงต่อยพวกมันปางตายไปแล้ว

รวมถึงเมื่อตอนเย็นที่มีคนมาหาเรื่องผมก็ด้วย ผมต่อยและสู้กับพวกมัน ยิ่งเห็นว่าพวกมันเก่งผมยิ่งเหมือนคนที่เสียการควบคุม ผมสู้กับพวกมันด้วยความคิดเดียวที่อยู่ในหัวผมตอนนั้นคือ ผมต้องชนะ ต่อให้ตายขอแค่จัดการไอ้สามคนนี้ได้ แต่แล้วเสียงเรียกของพี่ชูก็ดึงสติให้ผมกลับมา

"เพราะงั้นตอนที่ได้สติก็เลยร้องไห้เหรอ"

พี่ชูพูดขึ้นมาหลังจากที่ผมเงียบไปนาน ผมพยักหน้าเพื่อเป็นคำตอบ

"ครับ เพราะผมสัญญากับคนคนหนึ่งไว้ว่าจะสู้แค่ป้องกันตัว จะไม่สู้แบบตายกันไปข้างหนึ่งแล้ว"

ทุกครั้งที่ได้สติผมก็จะนึกถึงคำสัญญาที่ให้ไว้กับท้องฟ้า และจากนั้นน้ำตาของความรู้สึกผิดมันก็จะไหลออกมาเอง ผมได้แต่ขอโทษที่รักษาสัญญาไม่ได้ แล้วก็เอาแต่ร้องขอโทษเขาในใจ ที่ปล่อยให้อารมณ์โกรธมันอยู่เหนือการควบคุมของผมอีกแล้ว และผมก็ควบคุมความเสียใจของตัวเองไม่ได้ จนจบที่ร้องไห้จนสลบไปเหมือนกับวันนี้

"ใครเหรอ"

พี่ชูถาม ผมรู้ว่าเขาคงถามเพื่อให้บรรยากาศเราไม่เงียบ แต่ผมก็บอกไม่ได้ เพราะถ้าบอกก็ไม่ต่างจากการเฉลยว่าตัวเองคือท้องฟ้าตัวปลอมเลย

"ไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร พักผ่อนเถอะ" เพราะเห็นผมนิ่งเงียบไม่ตอบเขาจึงเลือกที่จะลุกขึ้นยืนเตรียมออกจากห้อง

"ขอบคุณนะครับ ที่ทำแผลให้" ผมเงยหน้ามาเพื่อขอบคุณเขา ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองหรือเปล่า แต่สายตาของเขาดูอ่อนลงกว่าทุกครั้ง

"อื้ม"เขาขานรับในลำคอก่อนจะเดินออกไปแต่ก่อนจะปิดประตูก็หันหน้ามาหาผมอีกรอบ "จะกินข้าวข้างล่างหรือกินบนนี้" พี่ชูถามผม

"บนนี้ดีกว่าครับ"

"เดี๋ยวบอกแม่บ้านให้"

"ขอบคุณครับ"

แล้วประตูก็ปิดลง ผมลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหยิบยาควบคุมอารมณ์ที่หมอประจำตัวเคยให้มากินทั้งที่ไม่ได้กินมานานแล้ว อาจจะเป็นเพราะผมหลอกตัวเองมาตลอดว่าตัวเองหายแล้วถึงได้ไม่กินมัน แต่เหตุการณ์วันนี้ทำให้ผมรู้ว่า โรคบกพร่องทางอารมณ์ของผมมันไม่เคยหายเลย

ผมกินยาเสร็จก็เตรียมจะกลับมานอนพักผ่อนสักหน่อยแต่คนรับใช้ก็ดันเอาอาหารขึ้นมาให้เสียก่อน ผมบอกขอบคุณเธอ ก่อนจะจัดการกินไปแค่เล็กน้อย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"เชิญครับ"

ตอนแรกผมคิดว่าจะเป็นคนรับใช้มาเก็บจานข้าว แต่ดันเป็นชินที่เดินเข้ามาพร้อมชุดยูนิฟอร์มนักเรียนไม่ต่างจากผมที่ยังไม่ได้อาบน้ำเปลี่ยนชุดเลย

"อ้าวกินข้าวอยู่เหรอ" ชินที่เดินถือสมุดกับกระเป๋าดินสอเริ่มหยุดอยู่ข้างโต๊ะทำงานที่ตอนนี้ผมใช้เป็นโต๊ะกินข้าวไปแล้ว

"อิ่มพอดี มีอะไรเหรอ" ผมเลื่อนถาดข้าวให้ออกห่างตัวก่อนจะเงยหน้ามาถามเขา

"ช่วยสอนการบ้านหน่อย" ชินว่าพร้อมกับนั่งลงที่เก้าอี้ผม

"โชนล่ะ"

"โชนอธิบายเข้าใจยาก ชอบบ่นด้วย"

"ก็ได้ มาสิ"

ผมว่าก่อนจะขยับเก้าอี้ให้เขามานั่งใกล้ๆ ตัวเอง

"ว่าแต่ไปโดนอะไรมา ใครแกล้งนักเรียนโรงเรียนเราเหรอ แต่ตอนเลิกเรียนยังไม่มีเลยนี่" ชินดึงหน้าผมไปใกล้แล้วจับพลิกไปพลิกมาเหมือนสำรวจหาว่าผมมีแผลตรงไหนบนใบหน้าบ้าง

"เปล่าๆ นักเลงข้างถนน" ผมบอกปัดไปเพราะไม่อยากให้ชินต้องคิดมาก

"เจ็บมั้ย"

"จิ๊บๆ ที่อิตาลีเจอบ่อยกว่านี้อีก"

"แล้วตอนเย็นไปไหนมาเหรอ ที่ไม่ยอมกลับด้วยกัน"

"ไปหาคนรู้จัก" พอชินถามเรื่องนี้ผมก็เลยนึกถึงสิ่งที่คุยกับพี่คัทเตอร์ในร้านกาแฟได้

พี่คัทเตอร์บอกว่าแม่นมรู้ว่าพี่คัทเตอร์แค้นบริษัทของพี่ชู เลยจ้างพี่คัทเตอร์ให้ฆ่าชินทิ้ง และจะเอาตัวปลอมมาสวมรอยในอีกไม่กี่วัน และบอกให้ผมระวังตัวด้วย ไอ้ไมค์กับแม่นมก็วางแผนที่จะฆ่าผมเหมือนกัน

ผมขอร้องให้พี่คัทเตอร์ไม่ทำ โดยแลกกับถ้าหาคนร้ายเจอ จับคนร้ายเข้าคุกได้ ผมจะไม่เกี่ยวข้องกับคนตระกูลนี้อีก ซึ่งผมก็รับปาก เพราะเดิมทีก็ตั้งใจจะไม่เกี่ยวข้องกันอีก ถ้าเรื่องของท้องฟ้าจบ ผมก็คงไม่มายุ่งกับครอบครัวนี้อีกแล้ว และผมเชื่อว่าพี่คัทเตอร์จะรักษาสัญญา

"ชิน" ผมเรียกคนที่ตั้งใจลอกการบ้านผมอยู่ทั้งที่ตอนแรกบอกจะให้สอนแท้ๆ

"หื้ม" เขาขานรับทั้งที่ยังจดจ่ออยู่การลอกวิชาคณิตศาสตร์

"ช่วงนี้ระวังตัวเองด้วยนะ ห้ามไปไหนคนเดียว" ผมเตือนเขาด้วยความเป็นห่วงเพราะไม่รู้จะพูดอย่างไงให้เขาเข้าใจ

"ทำไม" ชินเงยหน้ามาถาม

"เปล่า แค่เป็นห่วง"

ผมบอกก่อนจะทำการสอนการบ้านเขาในบางข้อที่เขาไม่เข้าใจ ผมไม่รู้ว่าทำไมแม่นมที่เลี้ยงดูชินกับโชนตั้งแต่เด็กถึงได้คิดแผนที่จะฆ่าเด็กคนนี้ได้

แต่ผมจะปกป้องเขาไม่ให้เขาต้องเผชิญชะตากรรมเดียวกันกับท้องฟ้าเด็ดขาด และตอนนี้ผมมั่นใจแล้วว่าแม่นมนี่แหละคือคนร้ายที่ทำร้ายท้องฟ้า เพียงแต่ผมยังไม่มีหลักฐานกับเหตุจูงใจของเธอ แต่อีกไม่นานผมจะจับเธอเข้าคุกให้ได้ ด้วยน้ำมือของผมเอง

"แล้วทำไมแม่นมถึงมาดูแลพวกนายเหรอ"

"คุณป้าเนตรดาวบอกว่าเอ็นดูพวกเราเหมือนลูกเพราะคุณป้าไม่มีลูก"

แล้วไอ้ไมค์ล่ะ?

"คุณป้าลงทุนลาออกจากวงการมาดูแลพวกเราเลยนะ"

"วงการ?"

"ใช่เมื่อก่อนป้าเนตรดาวเคยเป็นดารา"

แม่นมเคยเป็นนักแสดง

ผมจัดการรีบเปิดคอมหลังจากที่ชินกลับไปแล้ว ผมพิมพ์ชื่อเนตรดาวตามด้วยคำว่าดารา ก็มีข้อมูลและรูปภาพของคุณแม่นมเมื่อสมัยตอนยังเป็นสาวขึ้นมา เธอมีผลงานละคร ภาพยนตร์เยอะมากในยุคนั้น ผมเลื่อนลงมาเรื่อยๆ ก็เห็นข่าวที่ว่าเธอกลับมาทำงานในวงการบันเทิงอีกครั้ง ข่าวมันตั้งแต่เมื่อสิบเจ็ดปีก่อน ผมกดเข้าไปดูเนื้อหาของข่าว

ในข่าวระบุว่าเธอในวัยสามสิบกลับมาแสดงละครอีกครั้งหลังจากที่หายไปอยู่ต่างประเทศนานสองปี ผมไล่สายตาอ่านเนื้อข่าวอย่างละเอียดก็พบว่าช่วงที่เธอหายไปเป็นช่วงเวลาปีที่ผมและไมค์เกิด แสดงว่าเธอเป็นแม่ของไอ้ไมค์คู่อริผมไม่ผิดแน่ และช่วงเวลาที่เธอกลับมาทำงานก็เป็นช่วงเวลาคาบเกี่ยวกันที่ฝาแฝดชินและโชนเกิด รวมไปถึงท้องฟ้าด้วย ผมหยิบกระดาษขึ้นมาเขียนเรียงไทม์ไลน์ตามที่คิดและกดออกไปอ่านข่าวอื่นๆ ต่อ

พอเลื่อนลงมาก็เป็นข่าวในช่วงระยะเวลาสิบเจ็ดปีก่อนเช่นเดียวกันในเนื้อหาข่าวระบุว่าเธอจะเล่นละครเรื่อง ตะวันวันไร้แสงเป็นเรื่องสุดท้าย เพราะหลังจากที่น้องสาวเพียงคนเดียวเสียชีวิต เธอก็ขออำลาวงการเพื่อไปดูแลหลานชายฝาแฝดแทนน้องสาวซึ่งฝาแฝดที่ว่าก็คือโชนและชินนั่นเอง นอกจากนั้นพอไปกดดูกระทู้เมาส์ดาราก็มีคนเขียนเกี่ยวกับเรื่องที่เธอเป็นชู้กับสามีน้องสาวตัวเองซึ่งก็คือเจ้าของบ้านหลังนี้ ผู้เป็นพ่อของสองแฝด และพี่เฌอกับพี่ชูด้วย

ผมแคปหน้าจอกระทู้นั้นไว้ในเครื่องแต่ก่อนจะกดออกผมก็ดันไปเห็นคอมเม้น คอมเม้นหนึ่ง ที่บอกว่าคุณเนตรดาวอาจเป็นคนฆ่าคุณเนตรนภาน้องสาวของตัวเอง แต่ก็มีแต่คนด่าความคิดเห็นนี้ ว่าบ้าดูละครมากเกินไป บ้างก็ว่าขอให้โดนฟ้อง และบางคนก็บอกว่าเป็นไปไม่ได้เพราะสองพี่น้องรักกันดี

แต่ถ้าเราตัดความเป็นไปไม่ได้ออกมันก็จะเหลือแต่ความเป็นไปได้ไม่ใช่เหรอ

มีคนแต่งตัวคล้ายจอมโจรไนท์บลูออกฆ่าคนในตอนกลางคืน....

ผมหันไปมองข่าวบนหน้าจอทีวี เมื่อรายงานข่าวว่าจอมโจรไนท์บลูฆ่าคน ทำเอาผมคิ้วขมวดเพราะปกติจอมโจรไนท์บลูมันไม่ฆ่าคน

ภาพหน้าจอฉายภาพของคนที่แต่งตัวเหมือนจอมโจรไนท์บลูกำลังใช้มีดแทงคนและวิ่งหนี ผมมองคลิปนั้นซ้ำๆ

ตัวปลอม

แค่มองก็รู้แล้วเพราะจอมโจรไนท์บลูมันตัวบางและเตี้ยกว่านี้ ดูก็รู้ว่าเป็นการแต่งตัวให้เหมือน แล้วสร้างเรื่องโยนความผิดให้จอมโจรไนท์บลู แต่ผมเชื่อว่าลูอิสและหัวหน้าต้องดูออกแน่

บ่ายวันเสาร์ผมนัดเจอลูอิสอีกครั้งเพื่อคุยเรื่องความคืบหน้าของทั้งเรื่องท้องฟ้าและเรื่องจอมโจรไนท์บลู ผมเดินเข้ามาในร้านกาแฟร้านเดิมที่นัดคุยกับพี่คัทเตอร์เมื่อวานก่อน ผมเดินไปสั่งขนมและชาโปรดของตัวเองและของลูอิสก่อนจะไปนั่งรอที่โต๊ะมุมสุดของร้าน นั่งมองนาฬิกาข้อมือตัวเองอยู่นานก็ไม่มีวี่แววว่าเพื่อนสนิทจะมาเลย ตอนแรกผมตั้งใจจะโทรไปหา เผื่อมันลืม แต่ยังไม่ทันจะได้หยิบโทรศัพท์ร่างสูงของคนที่ผมรอก็เดินเข้ามาในร้านพอดี ผมโบกมือให้มัน ลูอิสใส่ชุดเสื้อฮู้ดสีดำ กางเกงสีดำแล้วนำหมวกเสื้อฮู้ดมาคุมหัวไว้ เหมือนกลัวว่าใครจะเห็นตัวเอง

"เห็นข่าวไนท์บลูหรือยัง" ลูอิสถามผมเสียงเบาพร้อมกับนั่งลงที่โต๊ะฝั่งตรงข้ามของผม

"เห็นแล้ว ดูก็รู้ว่าตัวปลอม"

"ใช่ ดูเหมือนว่านี่จะเป็นตัวปลอม ส่วนตัวจริงก็อยู่อิตาลีนั่นแหละ" ลูอิสว่าตอบกลับคำถามของผมและพูดเสริมต่อ

"คนร้ายตั้งใจที่จะโยนความผิดให้ไนท์บลูสินะ"

"ใช่ แต่ไนท์บลูตัวจริง มันหายเงียบไปเลย"

"แปลก"

"ใช่ มันเงียบไปเลย หรือมันกำลังวางแผนอะไร"

ผมพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของลูอิส มันแปลกที่จู่ๆ ตัวจริงก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ตั้งแต่วันที่ผมเกือบจับตัวมันได้ จนตอนนี้ก็ไม่มีวี่แววว่ามันจะโผล่มาอีกเลย กลับกันดันมีตัวปลอมโผล่ออกมาและแต่งตัวใส่หน้ากากเหมือนกับจอมโจรไนท์บลูทุกอย่าง ต่างกันตรงที่ตัวปลอมมันฆ่าคน แต่ตัวจริงมันแค่ขโมยเพชร อัญมณีแล้วโยนทิ้ง

"ส่วนเรื่องท้องฟ้า ฉันเจอสิ่งที่แกอาจจะช็อก" ไม่ว่าเปล่าลูอิสยังหยิบรูปสองใบจากกระเป๋าเสื้อฮู้ดขึ้นมาดู มันทำหน้าเหมือนกำลังลังเลว่าจะเอาให้ผมดูดีไหม

"อะไร" ผมถามเมื่อมันไม่ยอมส่งรูปนั้นมาให้ผมดูสักที และสุดท้ายมันก็ยอมยื่นรูปมาวางไว้ตรงหน้าของผม

"ดูเอาเอง"

ผมหยิบรูปสองใบขึ้นมาดูสลับกันไปมาก่อนที่คิ้วของผมตอนนี้คงจะผูกเป็นปมอีกเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ตั้งแต่เริ่มก้าวขามาสืบเรื่องนี้ ภาพของผู้ชายสองคนที่กำลังยิ้มและจับมือกันราวกับคู่รัก ผู้ชายคนแรกเป็นเด็กม.ปลายที่ผมคุ้นหน้าดี ท้องฟ้าในชุดนักเรียนกำลังยืนยิ้มให้กับคนที่อยู่ในชุดไปรเวท คนที่ผมคุ้นหน้าไม่ต่างกัน เพราะมันคือคู่อริคนเดียวของผม

"ไอ้ไมค์กับท้องฟ้า เป็นไปได้ไง" ผมพูดชื่อของคนทั้งคู่ออกมาอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

"ไม่รู้สิ"

ลูอิสส่ายหน้าให้ผมเป็นเชิงบอกว่าไม่รู้เหมือนกัน และเล่าต่อว่ามันให้ลูกน้องของมันเอารูปท้องฟ้าไปถามพิพิธภัณฑ์ที่ท้องฟ้าเคยไปบ่อยๆ เขาบอกว่าท้องฟ้ามักจะมากับผู้ชายอีกคน แล้วก่อนที่จะโดนทำร้ายประมาณสามวันก็มาที่นี่ท้องฟ้ามักจะยืนดูรูปทุกรูปอย่างพิจารณาราวกับต้องการที่จะเรียนรู้และเข้าใจในสิ่งที่ศิลปินต้องการถ่ายทอดออกมาผ่านรูปภาพ และสักพักผู้ชายอีกคนก็จะเดินเข้ามาคุยด้วยอย่างสนิทสนม และคนคนนั้นก็คือไมค์ คนดูแลพิพิธภัณฑ์เห็นว่าเป็นคู่ที่น่ารักดีเลยแอบถ่ายเก็บไว้

คนร้ายก็ยังจับไม่ได้แบบคาหนังคาเขา ยังจะมีเรื่องใหม่เข้ามาอีก ในหัวผมมีแต่คำว่านี่มันอะไรกันเนี่ย ท้องฟ้ากับไมค์ไปรู้จักกันได้ยังไง จะว่าไอ้ไมค์เข้าหาท้องฟ้าเพื่อลอบกัดผมก็คงไม่ใช่ เพราะท้องฟ้าไม่เคยพูดถึงไอ้ไมค์เลย เวลาผมบ่นเรื่องไอ้ไมค์ให้ฟังท้องฟ้าก็แค่ฟังเฉยๆ เท่านั้น

หรือสองคนนี้จะแอบคบกันลับหลังผม

แล้วถ้างั้นมันตั้งแต่เมื่อไหร่ นี่ผมพลาดอะไรไป หรือช่วงที่ผมไปทำภารกิจต่างประเทศจนไม่ได้มาดูแลท้องฟ้าเหรอ แต่แม่ของลูอิสก็ไม่เห็นจะเล่าให้ผมฟังว่าไอ้ไมค์มาวุ่นวาย คุณน้าบอกว่าก็เห็นท้องฟ้าตื่นเช้าไปโรงเรียน แล้วก็กลับมา ก่อนกลับก็แวะซื้อขนมหวานร้านประจำมากินทุกครั้ง แถมยังกลับบ้านตรงเวลาอีก 

ไม่มีทางที่สองคนนี้จะแอบคบกันได้เลย แต่รอยยิ้มของคนทั้งคู่ในรูปกลับทำให้คำว่าเป็นไปไม่ได้ของผมมันสั่นคลอน ก็เพราะรอยยิ้มของน้องชายร่วมสาบานของผม เขาดูมีความสุขจริงๆ ตอนที่อยู่กับคู่อริของผม ในเมื่อท้องฟ้าตอบไม่ได้ ผมก็คงต้องไปคาดคั้นจากอริตัวเอง

Rrrrrr

โทรศัพท์เครื่องหรูสั่นเรียกสติให้ผมที่กำลังมองรูปท้องฟ้ากับไมค์แล้วจมกับความคิดของตัวเองให้หันไปหยิบมันขึ้นมา เป็นโจเซฟ เลขาคนสนิทของพ่อท้องฟ้าที่โทรมา ผมกดรับสายอย่างไม่ลังเล

"สวัสดีครับคุณเลขา"

ผมกรอกสายไปหาปลายสายก่อนที่คุณเลขาจะพูดด้วยน้ำเสียงแต่งตื่นทำเอาใบหน้าของผมซีดเผือดจนต้องหันไปมองเพื่อนสนิทตัวเอง

"พี่เฌอโดนไนท์บลูทำร้าย!?"

เราทั้งคู่มองกันอย่างไม่อยากจะเชื่อกับคำบอกเล่า คุณเลขาบอกโรงพยาบาลและสถานที่เกิดเหตุให้กับผม ผมรีบบอกให้ลูอิสไปสถานที่เกิดเหตุ และผมก็รีบไปที่โรงพยาบาลทันที

ผมและลูอิสคิดเหมือนกันว่าคนที่ทำร้ายพี่เฌอน่าจะเป็นจอมโจรไนท์บลูตัวปลอมไม่ผิดแน่ แต่ทำไมครั้งนี้มันถึงเลือกที่จะทำร้ายตอนกลางวันแทนที่จะเป็นตอนกลางคืน หรือคุณป้าเนตรดาวจะสั่งให้คนปลอมตัวเป็นจอมโจรไนท์บลูเพื่อทำร้ายพี่เฌอ ถ้าเป็นแบบนั้นแสดงว่าเป้าหมายของคุณป้าเนตรดาวไม่ใช่แค่ชินอย่างที่พี่คัทเตอร์บอก

แต่เป็นปริญรัตนพงษ์ทั้งตระกูลเลยต่างหาก