CHAPTER 4: MISS YOU

Nagsuot ako ng isang backless white dress na ang haba hanggang above the knee. Gusto kong malinis tingnan sa pagpunta ko ng hospital. Nagpahatid lang ako kay butler Rey. Nagtaka pa nga ito kung bakit ako lalabas ng mansyon lalo na't pinagbabawalan ako ni Alexander na lumabas.

"Gusto ko lang makita si Alexander. May problema ka ba kung pupunta ako roon?" medyo irita kong tanong dahil halata namang ayaw din niya akong papuntahin kay Alexander.

"Wala po, Ma'am. Baka lang po kasi pagalitan ako ni boss Alexander kapag pinalabas ko kayo ng mansyon. Ayaw pa naman nu'n na umaalis kayo hangga't hindi niya sinasabi."

"Hindi ako bilanggo para manatili nalang sa mansyon na iyon. Aanhin ko ang malaking bahay na bigay ni Alexander sa akin kung hindi ko naman siya nakakasama roon."

Hindi ko sinadyang mainis ng husto. Feeling ko kasi naka preso lang ako roon at walang ibang gawin kundi hintayin si Alexander. Ang panget pala ng kwentong sinulat ko para kay Isabella. Wala siyang kakayahang gawin lahat ng gusto niya, dahil mahigpit masiyado si Alexander.

Ngayong ako na ang nasa katauhan niya. Magbabago na iyon simula ngayon. I can have my freedom and I can do what I want. And no one can stop me.

Pagkarating ko ng hospital, kung saan ako hininto ni Butler Rey. Nagpasama ako sa kanya sa loob upang sabay naming puntahan si Alexander. Alam kasi ni Rey kung saan ang hospital room ni Serena.

Nang makarating kami sa isang p***o. Napansin kong maraming bulaklak ang naka display sa labas na tila ba pinaglalamayan ang hospital room na iyon ni Serena.

Napakunot ang noo ko nang makita kong may lumabas sa pintuan. Dalawang matanda, babae at lalaki at kasunod nu'n si Alexander at isang dalagang babae.

"Kuya, huwag ka munang umalis. Ate Serena needs you here," sabi nung dalagang babae.

Tumigil na muna ako sa kalagitnaan ng hallway para pagmasdan ang apat na tao sa labas ng hospital room ni Serena. Iniisip ko sa mga oras na iyon kung sino ang mga kasama ni Alexander.

"Michelle, I can't. . . Isang linggo na akong nagbabantay sa kanya. Kailangan kong asikasuhin ang negosyo ko. . . Nandito naman ang pamilya ni Serena. Sila na ang bahala sa asawa ko."

"You don't love ate Serena that much kuya. May iba ka yatang pinagkaabalahan bukod sa trabaho mo," masungit na sabi ng kausap.

Tumingin si Alexander doon sa dalawang matanda pagkatapos nagbuntong hininga.

"Walang problema sa akin, iho kung aalis ka muna. Basta bumalik ka mamayang gabi. Baka biglang magising si Serena at hahanapin ka."

"Yes, Dad and Mom. Babalik ako mamayang gabi."

Agad na akong nagpatuloy sa paglalakad palapit sa kanila upang putulin ang kanilang seryosong usapan.

"Alexander! How's your wife?"

Mababakas ang gulat sa mga mata ni Alexander nang balingan niya ako. Ngunit na palitan iyon ng seryosong tingin.

"Who is she kuya?" maarteng tanong ni Michelle sabay turo sa akin. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. Her eyebrows arc.

Ngumiti naman ako sa kapatid ni Alexander. Pagkatapos tumabi ako sa lalaki. Pansin kong naka kunot noo ang tingin ng dalawang matanda sa akin na sa pagkakaalam ko, sila ang magulang ni Serena.

"She's a friend of mine. Kaibigan din siya ni Serena. . ." pakilala ni Alexander sa akin. Pagkatapos bigla siyang humarap sa gawi ko at nilapit ang bibig sa tenga ko. "What are you doing here, Isabella?"

Ramdam kong may diin ang boses ni Alexander sa paraan nang pagtatanong niya, tila ba problemado ito kasi nakikita niya ako ngayon.

Bago pa ako makasagot. Sumingit bigla si Michelle.

"Sorry to say this. Bawal munang tumanggap ng bisita si ate Serena sa ngayon. She's still in coma."

Binalingan ko si Michelle saka nginitian ang dalaga. Tumango ako.

"Nandito lang naman ako para makibalita sa nangyari sa kanya. I'm sorry to hear of what happened. Sana magising na siya."

"We hope so...Anyway ngayon ko lang nalaman na may kaibigan pala si ate Serena. Wala kasi siyang kinikwento sa akin. She always told me, wala siyang kaibigan before."

Nagulat ako ng bahagya saka tumawa ng pilit nang maalala kong ginawa kong loner si Serena sa orihinal na kwento. Dahil sa totoong buhay ko, wala rin naman akong kaibigan na matatawag na totoo. Lahat sila, puro ka plastikan lang ang alam. Kagaya nalang ni Vannesa, siya nalang ang nag-iisa kong kaibigan. Sinulot pa ang asawa kong si Adrian. Kaya hindi na talaga ako naniniwala sa kaibigan na tunay. I felt like everyone around me is fake.

"Really? Walang kinikwento si Serena tungkol sa akin? Ako ang pinakamatalik niyang kaibigan. Siguro dahil hindi na kami masiyadong nagkikita for the past years kaya medyo nakalimutan na niya ako." Pinalungkot ko ang boses ko. "I really felt bad of what just happened to her. Nabalitaan kong na bangga raw siya ng kotse. Is she drunk while driving?"

"Basically the doctore said. She's totally fine. Hindi siya lasing habang nagmamaneho. Pero wala raw yata ito sa sarili habang nagda-drive kasi malakas niyang pinaharurot ang kotse sa high way dahilan ng pagkabangga niya." Si Michelle pa rin ang sumagot.

Kahit paano, nagustuhan ko na rin itong si Michelle. Akala ko masungit ang batang ito pero mukhang magaan naman kausap.

"Michelle, aalis na ako... mom, dad. I have to go. . . Uhm, Miss...Do you want to go with me?" Putol ni Alexander sa usapan namin sabay alok sa akin na umalis na kami.

Napa-awang ang labi ko dahil kung tratuhin niya ako ngayon, parang hindi niya ako kilala. Mukhang ayaw din niya akong kausap ang kapatid niya.

Nakaramdam ako ng pagngitngit sa damdamin. Bigla akong na irita dahil halatang takot si Alexander na mahuli kami na may relasyon dalawa.

"Yeah, sure. Sasabay nalang ako palabas. Babalik na lang siguro ako rito kapag maayos na ang kalagayan ni Serena," nakangiti kong sabi. Tinago ko ang namumuomg galit sa kalooban.

"Alright, let's go then. Mauna ka na, Miss." Minuwestra ni Alexander ang daanan.

Nagpaalam na ako sa dalawang matanda at doon kay Michelle bago ako naglakad pabalik sa dinaraaanan ko kanina.

Nakita ko si Butler Rey na nakasunod lang sa amin bilang normal na civilian. Si Alexander naman nasa likuran ko lang din nakasunod. Tahimik lang kaming dalawa.

Mahigpit kong hinawakan ang strap ng bag ko habang hinihintay kong makarating kami sa parking lot kung saan hindi masiyadong matao. Tahimik pa rin ako at pinilit na maging kalmado.

Nang makarating kami sa parking lot. Nagulat ako nang hinila ni Alexander ang pulso ko at sinandal ako sa dingding at saka niya kinabig ang batok ko para halikan.

"I miss you, Isabella. . ." bulong nito at inangkin nang tuluyan ang labi ko.

Dahil masama ang loob ko. Mabilis ko naman siyang tinulak at masama ang tingin na pinukol ko sa kanya.

"Miss? Really? Tinawag mo akong Miss sa harapan ng kapatid mo at sa magulang ni Serena? Akala ko pa naman sinabi mo na sa kanila na nakikipaghiwalay ka na sa asawa mo!?" giit kong sabi.

Namungay ang mata ni Alexander saka nagbuntong hininga. Dahan-dahan naman siyang lumayo sa akin at namulsa. Binalingan niya ako ng blangkong tingin.

"What are you doing here? I told you, bawal kang umalis ng bahay hangga't hindi ko sinasabi," he frustratedly said.

"Ikaw pa ngayon ang galit? Hindi ako preso para ikulong mo lang roon, Alexander. I've been waiting for you. Isang linggo akong naghintay na bumalik ka sa bahay pero hindi nangyari. . . Tapos iyon ang madatnan ko rito? Mukhang magkasundo pa rin kayo ng pamilya ni Serena."

Sunod-sunod ang paghinga ko nang malalim dahil nag-alburuto ang damdamin ko. Hindi ko dapat maramdaman ang ganito pero alam kong nagseselos ako. Pakiramdam ko pinagkaitan ulit ako ng tadhana.

Ayaw ko lang maagaw si Alexander sa akin kagaya nu'ng naramdaman ko kay Adrian na kinuha ni Vanessa sa kanya. No wonder, why I felt this way.

"I told you, Serena and I, we're still married. Hindi ganoon kadali sabihin sa kanila ang tungkol sa atin lalo na't may nangyari sa asawa ko."

Asawa? Bakit nakaramdam ako ng inis sa tinawag niya sa babaeng iyon.

"Kung ganoon kailan mo balak sabihin sa lahat na magdi-divorce na kayo ni Serena?"

"If she wakes up, Isabella. . . Hindi magagawa ang divorce hangga't naka coma ang asawa ko. Don't worry, ikaw ang mahal ko. Hindi si Serena. Nakakasiguro ako na hindi ka na magtatago oras na magising si Serena. Let's just wait for the right time."

Napakunot ang noo ko nang sinubukan abutin ni Alexander ang kamay ko. Malakas nalang akong nagbuntong hininga. Tila isang ihip ang nagbago sa damdamin ko at napanatag ako lalo na nu'ng hawakan ako ni Alexander.

"Did you miss me!?" malambing niyang tanong saka hinawakan ang bewang ko upang dumikit ako sa kanya.

Napakagat labi ako at ngumuso nang titigan ko ang napakagwapo niyang mukha. Kahit saang angulo tingnan kamukha niya talaga ang asawa kong si Adrian.

"Yeah, I miss you. That's why I'm here."

He chuckled. He suddenly kisses me on my lips.

"Pa-uwi na ako sa bahay natin. Doon ako matutulog ngayong gabi para makasama ka. Are you happy now?" He grinned.

Sumighap ako saka tumango. Hindi ipagkaila na nasisiyahan ako sa mga nangyayari sa buhay ko ngayon. Hindi ko akalain na kaya kong maniwala na sa akin lang si Alexander.