CHAPTER 5: HOSPITAL

Pagkapasok pa lang namin ni Alexander sa silid namin wala na kaming pinalampas na panahon at agad na akong naghubad sa kanyang harapan at sinunggaban siya ng halik na para bang sabik na sabik ako sa kanya.

Natawa naman siya nang sumampa agad ako sa kanyang kandungan nang maupo ito sa dulo ng kama habang hinahalikan ako nang bayolente.

"Hindi naman halatang namimiss mo ako, Isabella," he whispered while sucking my lips.

Nilayo ko muna ang labi ko sa kanya at tinaasan siya ng kilay. Nakipagtitigan ako sa chinito nitong mga mata.

"Isang linggo ka ba namang nawala. Sino'ng hindi?"

Namungay ang mga mata nito.

"Bakit parang kakaiba ka yata ngayon? Ilang beses namang nangyari na hindi ako madalas umuuwi rito. Minsan umabot pa nga ng isang buwan, hindi ako pumupunta rito pero marunong ka namang maghintay sa akin. You never complain about it. Nakikinig ka rin sa akin kapag pinagbawalan kitang lumabas." Hinimas niya ang bewang ko at sinimulang halikan ang balikat ko.

Tumindig ang balahibo ko sa labis na nadarama ng halik ni Alexander sa akin. Ilang beses akong lumunok saka ko ginalaw ang hita para idiin ang pagkababae ko sa umbok nito na natatakpan pa ng suot niyang pantalon.

"Nagbago na ang lahat, Alexander simula nu'ng pinangakuan mo ako na makipag-divorce ka sa asawa mo. From now on, hindi mo ako nakikitang naghihintay nalang palagi sa'yo."

He chuckled sexily in my ears.

"Baby, you're getting wild."

Wala na kaming pinalampas na oras ni Alexander at pinahiga niya ako sa ibabaw ng kama habang hinihimas ang dibdib ko. Tinulungan ko rin siyang hubarin ang lahat ng saplot ko at nagpaubaya na ako sa kanya sa araw na iyon na tila isa akong alipin sa kama.

"Ahh, Alexander!" halinghing ko sa pangalan nito nang bumilis ang bawat galaw niya sa ibabaw ko. Para akong mababaliw nang wala sa oras. Kulang na lang masisira ang kama sa bilis ng galaw niya sa ibabaw ko.

"You want this harder, Isabella?" He pushed more and deeper.

"Y-Yes! I want that, Alexander!"

Bawat labas pasok ng kanyang mahabang sandata. Nawawala ang ulirat ko sa sarap nito.

Hindi ko na iniisip na nakipag siping ako sa lalaking sinulat ko lang sa libro. Dahil ang nasa isipan ko sa mga oras na iyon. Kay Adrian ako nakikipag-sêx, hindi sa ibang tao. Iniisip kong hallucinations lang ang lahat ng ito dahil alam kong si Adrian ay hindi na ito ginagawa sa akin simula nu'ng umeksena sa amin si Vannesa.

Kung hindi ako nagkakamali, isang taon na akong tigang sa asawa ko dahil hindi na niya ako magawang hawakan, magawang halikan, at kahit sa pagtulog namin hindi kami magkasama sa iisang kwarto. Ganyan kalungkot ang buhay ko at alam ko sa sarili na mas nababaliw lang ako sa asawa ko dahil sa pag-ignore niya sa presensiya ko.

Nanatili si Alexander ng dalawang linggo sa bahay na iyon at masaya kaming magkasama. Pinaglulutuan niya ako at alaga niya ako sa bahay. Parang walang oras na hindi kami magkadikit sa isa't-isa. Ganyan ako kahibang sa mga oras na iyon dahil masaya ako sa nangyayari sa buhay ko. Hindi ko iniisip kung saan patungo itong mga nangyayari. Hindi ko alam kung sinasabayan ko pa ba ang pagiging Isabella o nadadala na ako sa papel niya bilang isang mistress sa orihinal na kwento.

Until such time. Alexander needed to leave me again when he received some news from his sister Michelle.

"Kuya, gising na si ate Serena. Hinahanap ka niya!"

"She's awake? How is she? May sinasabi ba si Sarena sa inyo?"

"Nothing kuya. Umiiyak lang siya pagkatapos hinahanap ka niya. Puntahan mo na siya ngayon."

Natigil ako sa pagkain sa harapan ni Alexander nang marinig ang usapan nila sa video call. Sumulyap si Alexander sa akin na para bang nanghingi ng permiso.

Tumango lang ako dahil iyon naman talaga ang plano. Kailangan niyang hiwalayan si Serena pag nagising na ito. Maybe, nagwawala na ang babaeng iyon kaya hinahanap na si Alexander. Hindi niya pa rin matanggap na hindi siya mahal ng kanyang asawa at hindi siya kayang piliin.

"Alright, I'll be there in an hour, Michelle."

"Alright, kuya...We will wait for you."

Nang mawala na ang tawag. Nagkatinginan kami ni Alexander. Umupo naman ako ng maayos sa upuan at uminom ng juice habang naghihintay sa sasabihin niya.

"I have to go to the hospital. Kailangan kong makita ang kalagayan ni Serena."

"Akala ko ba naka coma ang babaeng iyon? Ang bilis naman magising," medyo sarkastiko kong turan. Pinahaba ko rin ang kilay ko.

"We should be happy, right?Makakausap ko na si Serena tungkol sa divorce paper. Inayos na ng Attorny ko ang mga papelis. Ang kailangan nalan, ang pirma ni Serena."

Hindi ko mawari kung bakit bigla akong nakaramdam ng saya sa mga oras na iyon . Alam kong hindi ako dapat magsaya pero sa mga oras na iyon parang may nagtulak sa akin na maging panatag sa lahat.

"Sasama ako sa'yo sa hospital. Gusto kong makita kung pinirmahan ba ni Serena ang divorce paper niyo."

"Hindi pwede, Isabella. Paano kung nagwawala si Serena pag nakita ka niya? Baka lumala ang kondisyon niya."

"Why you're so afraid, Alexander? Doon rin naman ang punta. Kailangan niyang pirmahan ang divorce paper sa ayaw o sa gusto niya."

"Gusto kong makausap si Serena ng maayos, Isabella. Ayaw kong umeksena ka roon para hindi na lumalala ang sitwasyon. Dito ka lang." Alexander seems kinda frustrated.

Napakunot ang noo ko. At nawalan ng gana sa mga oras na iyon. Hinawakan niya bigla ang kamay ko at pagkatapos tinitigan ako nang mariin.

"I'll promise, kakausapin ko ng maayos si Serena. She's still in recovery. Baka kapag nakita ka niya doon, eskandalo lang ang mangyayari. I don't want that to happen. Alright?"

Huminga ako nang malalim dahil sa paraan nang titig ni Alexander sa akin mukhang buo na talaga ang desisyon niya na huwag akong sumama sa hospital.

Tumango lang ako at hinayaan siyang umalis sa mga oras na iyon. Pero kahit ano'ng gawin ko na maghintay nalang sa mansyon. Bigla kong naramdaman na gusto kong sumunod sa hospital para makita ang lahat.

I know, I looked desperate for following him around. Pero hindi niya ako masisi lalo na't nawala na ang trust issues ko.

Nagpahatid ako kay butler Rey para sundan namin si Alexander. Panay reklamo pa nga ito dahil baka raw mapapagalitan siya ni Alexander sa ginagawa namin pero wala na siyang magawa.

Pagkarating namin sa hospital. Pinauna ko muna sa pagpasok si Alexander sa loob ng hospital room ni Serena. Naghintay lang ako sa labas ng ilang minuto.

Maya-maya lang din pumunta ako sa pintuan at bahagyang binuksan ito para makita ko ang loob. Ngunit laking gulat ko nang makita ko si Alexander at Serena na naghahalikan sa ibabaw ng hospital bed. Hawak ni Serena sa batok si Alexander at hindi naman makagalaw ang lalaki sa halikan nilang dalawa.

Parang biglang nagngitngit ang paningin ko sa mga oras na iyon. Nangilid ang luha ko at hindi ko alam kung bakit biglang nasasaktan ako. Parang bumabalik sa akin ang lahat kung paano ako pagtaksilan ni Adrian.

"Alexander, I really miss you a lot."

"Serena!" Lumayo si Alexander sa halik pagkatapos napakunot ang kanyang noo. "Are you sure, you don't remember anything?"

Gustuhin ko mang pumasok pero sa mga oras na iyon natuod ang mga paa ko sa pintuan.

Maraming katanongan sa isipan ko kung bakit tila umakto si Serena, hindi siya galit kay Alexander kahit alam niya namang may kabit ang asawa niya, bagkos masaya pa nga itong nakita si Alexander sa harapan niya. Maaliwalas din ang mukha nito.

"Ang sabi ni Michelle sa akin na aksidente raw ako. I don't remember anyone except you. But I'm glad, I see you again. Pasensiya ka na kung pinag-alala kita," malambing na sabi ni Serena at hinawakan pa si Alexander sa braso.

"Doc, why can't she remember everything?" tanong ni Alexander doon sa kasama nilang doctor.

"May amnesia ang asawa niyo Mr.Blackwood. Hindi namin alam kung kailan babalik ang memorya niya dahil sa lakas ng impact ng pagkabangga niya dahilan ng pagka bagok ng kanyang ulo."

"Bakit naalala niya pa rin ako? Is that really possible?"

"Yes, iho. Kadalasan ang nakalimutan ng mga taong nagkaroon ng amnesia ay ang mga traumatic experience sa buhay niya, iyon ang hindi niya maalala. Medyo matagal-tagal pa ang proseso nito kaya alam niyong kailangan niyo siyang bantayan at iwasan ang mga masasamang ala-ala na nangyari sa kanya at baka ma trigger bigla ang kanyang utak at mag-cause ito ng permanenting Alzheimer's o tuluyang hindi na siya maka ala-ala. Hindi lang iyan, maari ding magkaroon ng anuerism o ikakamatay ito ng pasyente kapag ipipilit niyong ipaalala sa kanya ang lahat. Mas mabuting hintayin natin na siya ang maka ala-ala sa nangyari sa kanya. Iwasan din na bigyan siya ng problema habang nagpapagaling pa ito."

Biglang nanlambot ang mga tuhod ko sa narinig. Hindi maproseso ng isipan ko ang nangyayari kaya agad na akong umalis roon.

Malinaw na sa akin na hindi matutuloy ang divorce ni Serena at Alexander dahil nagkaroon ng amnesia ang asawa nito. Malamang hindi rin kayang hiwalayan ni Alexander basta-basta si Serena lalo na sa kondisyon nito. And that's makes me felt so anger for being a mistress. Wala akong karapatan magalit sa harapan ng lahat dahil isa lang akong sampid sa pagmamahalan ng dalawang bida sa kwento.