CHAPTER 2: MISTRESS

"What for? Bakit gusto mo akong pakasalan, Alexander?" gulat kong tanong.

"This is my promise ring to you. Kapag naayos ko ang meroon sa amin ni Serena. Ikaw ang papakasalan ko, Isabella."

Isusuot na sana ni Alexander ang singsing sa kamay ko pero na windag kaming dalawa sa pamilyar na sigaw ng isang babae.

"Alexander?"

Napalingon kami sa babaeng biglang pumasok sa marangyang restaurant. Magulo ang buhok niya, namumugto ang mga mata, at halatang ilang oras nang umiiyak. Dalawang guard ang sumusubok na pigilan siya, pero patuloy siyang pumipiglas habang pilit na lumalapit sa mesa namin.

"Bitawan ninyo ako! Asawa ko ang nasa loob! Wala kayong karapatang pigilan ako!" sigaw niya.

Si Serena Blackwood iyon, ang legal na asawa ni Alexander at ang babaeng isinulat ko sa nobelang 'The Forbidden Mistress'

Napatingin ako sa kaniya at hindi ko maiwasang mapangiti sa loob-loob ko.

Wow, eksaktong-eksakto ang eksena! Kung paano ko ito gustong isualat, iyon din ang nangyayari ngayon.

Sa orihinal kong kuwento, nakatanggap si Serena ng mensaheng nagsasabing kasama ng kaniyang asawa ang ibang babae. Nang hindi sumagot si Alexander sa mga tawag niya, agad siyang nagtungo sa restaurant. At ngayon, nangyayari na ang lahat sa harapan ko.

"Alexander, ano'ng ginagawa ninyo rito?" tanong ni Serena kay Alexander nang tuluyan siyang makalapit. "At bakit kasama mo siya?"

Napabuntong-hininga si Alexander bago malamig na sumagot.

"Serena, ano'ng ginagawa mo rito?"

Napatawa nang mapait ang babae.

"Ano'ng ginagawa ko rito? Alexander, asawa mo ako! May karapatan akong malaman kung bakit kasama mo ang babaeng iyan! Siya ba ang dahilan kaya wala ka nang gana sa akin!?"

"Umuwi ka na. Hindi ito ang tamang lugar para pag-usapan natin ang mga bagay na ito."

"Bakit? B-Bakit mo ginawa sa akin ito?" Napailing siya habang patuloy na tumutulo ang mga luha niya. "Dalawang taon tayong kasal! Ilang beses kitang hinintay sa bahay, ilang beses kitang inintindi kapag hindi ka umuuwi, at ilang beses kong pinilit na ayusin ang pagsasama natin. Tapos ngayon, makikita kitang kasama ang ibang babae!"

Hindi sumagot si Alexander. Sa halip, hinawakan niya ang kamay ko.

Doon ko naisip na kailangan kong gampanan ang papel ni Isabella. This is really interesting at gusto kong malaman kung ano ba ang papel bilang isang kabit.

Kaya mas lalo akong dumikit sa lalaki, at kumapit sa kaniyang braso. Napatingin siya sa akin.

"Isabella?"

Ngumiti ako nang matamis.

"I'm fine, Alexander." Pagkatapos, tumingin ako kay Serena. "Serena, hindi ko naman kasalanan kung ako ang pinili niya. Hindi ba?"

Agad na natahimik ang buong restaurant. Namutla si Serena bago napatawa nang mapait.

"Ikaw ang pinili niya? At ipinagmamalaki mo pa na isa kang kabit?"

"Oo," sagot ko. "Hindi ko naman hiniling sa kaniya na mahalin ako. Kusa akong pinili ng asawa mo."

"Kasi malanding babae ka! tinanggap mo si Alexander para lang sa pera. Ang kapal ng mukha mo!" sigaw niya. "Tinanggap mo ang atensiyon niya, ang mga regalo niya, at ang pagmamahal na dapat sana ay para sa asawa niya!"

"Inamin ni Alexander sa akin na hindi ka niya mahal. You should accept that," matapang kong turan.

Kinilabutan ako sa mga oras na iyon. Habang sinusulat ko ang papel ni Isabella sa totoong nobela, iniisip ko kung ano ang naramdaman ng mga kabit. Ganito pala iyon, they feel so proud of them self. Hindi rin sila nakaramdam ng kahihiyan. Just like what I felt right now.

"Walanghiya ka! Inakit mo ang asawa ko para lang sa pera niya!" sigaw ni Serena.

"Serena, tama na," singit ni Alexander.

"Hindi! Hindi pa ako tapos!"

Nanginginig ang boses niya habang nakatingin sa asawa. Habang kalmado naman akong nakatitig sa babaeng kulang na lang maglupasay sa galit.

"Alam mo ba kung ilang gabi akong hindi nakatulog dahil iniisip kung nasaan ka? Ilang beses kitang tinawagan dahil nag-aalala ako? At sa tuwing sumasagot ka, lagi mong sinasabing busy ka!" Huminga siya nang malalim bago muling tumingin sa akin. "Busy ka pala sa kaniya. Busy ka sa babaeng higad na ‘yan!"

Walang naisagot si Alexander.

Napansin kong unti-unti nang nawawala ang pag-asa sa mukha ni Serena. Gayunman, hindi pa rin niya magawang basta na lang talikuran ang lalaking minahal niya. I can feel how hurt she is.

Ganyan rin ang naramdaman ko nu'ng unang beses kong nalaman na may namamagitan kay Adrian at Vanessa noon pero nanatili akong tahimik at tinago ang sakit dahil alam kong hihiwalayan ako ni Adrian. Hindi rin biro ang makaramdam ng ganyang sakit. Pero manhid na ako ngayon, gusto kong maramdaman ang naramdaman ni Vannesa na pinipili ni Adrian.

"Ang kapal ng mukha mo! Ang kakapal niyong dalawa!" sigaw niya habang nakatingin sa akin.

Napataas ang kilay ko.

"Hindi makapal ang mukha ko. Tanggapin mo nalang na pinagsawaan ka na ni Alexander at ako na ngayon ang nagpapasaya sa kanya."

"Wala ka bang kahihiyan? Alam mong may asawa ang lalaking iyan, pero nakikipagrelasyon ka pa rin sa kaniya!"

Hindi ako sumagot agad. Sa halip, hinigpitan ko ang pagkakakapit sa braso ni Alexander.

Nang makita niya iyon, lalo siyang nagalit.

"Talaga bang wala kang konsensiya? Hindi mo ba naiisip na may babaeng nasasaktan dahil sa ginagawa ninyo?"

"Serena, huwag mo siyang kausapin nang ganyan!" mariing singit ni Alexander.

Napatingin sa kaniya ang asawa niya.

"Ipinagtatanggol mo pa talaga siya?"

"Yes. Dahil wala kang karapatang bastusin siya."

Napatawa si Serena, ngunit puno ng sakit ang kaniyang mga mata.

"Paano ako? May karapatan ka bang bastusin ako? Ako ang asawa mo, Alexander! Ako ang babaeng pinakasalan mo!"

Hindi na nakapagsalita ang lalaki.

Lumapit si Serena sa akin, at bago pa ako makaiwas, mariin niyang hinawakan ang buhok ko.

"Aray!"

Napahiyaw ako habang kunwaring pinipigilan ang pag-iyak. Dahil alam ko sa sarili na lalabanan ako ni Alexander.

"Serena, bitawan mo ako!"

"Magnanakaw ka! Kinuha mo ang asawa ko!"

"Serena! Bitawan mo si Isabella!"

Hinawakan ni Alexander ang braso ng babae at itinulak ito palayo sa akin. Napaatras si Serena nang ilang hakbang habang gulat na nakatingin sa asawa.

"Are you crazy?!" galit na sigaw ni Alexander.

Agad niya akong nilapitan at hinawakan ang magkabilang balikat ko.

"Isabella, are you okay? Did she hurt you?"

Napayuko ako at hinawakan ang buhok ko.

"I-I'm okay," sagot ko nang nanginginig ang boses. "I just didn't expect her to do that."

Pinilit kong pigilan ang mga luha ko bago muling nagsalita.

"Maybe I should just go home. I don't want to cause any more problems between you and your wife."

Ngunit agad akong pinigilan ni Alexander.

"No. You're not going anywhere." Pagkatapos, hinarap niya ang mga guard. Galit ang mababakas sa kanyang mukha habang tinuro si Serena. "Take her out!"

Napatingin si Serena sa kaniya.

"Alexander, seryoso ka ba? Ako ang asawa mo!"

"Umuwi ka na, Serena. Ayokong makita ka rito! Sinisira mo lang ang araw ko!"

Tuluyan nang natahimik ang babae.

Dahan-dahan siyang napatingin sa akin. Wala na ang galit sa kaniyang mukha, at napalitan iyon ng matinding lungkot.

"Talaga bang kaya mo akong gawin ito?" mahinang tanong niya sa asawa. "Pagkatapos ng lahat ng ginawa ko para sa iyo?"

Hindi sumagot si Alexander.

Maya-maya, hinayaan na lamang ni Serena na akayin siya ng mga guard palabas ng restaurant.

Bago tuluyang magsara ang p***o ng elevator, muli siyang tumingin sa amin.

“Darating ang araw, Alexander, na ikaw naman ang magmamakaawa para sa pagmamahal ko. At kapag pinagsisihan mong ipinagpalit mo ako sa kanya, tandaan mo ito. . . Hinding-hindi na ako babalik sa lalaking minsan nang sumira sa akin!”

Pagkasabi niya niyon, tuluyan na siyang nawala sa paningin namin.

Nang makaalis siya, bigla akong nakaramdam ng kakaibang bigat sa dibdib.

Hindi ko pa nasulat ang eksenanang ito. Alam kong bahagi lamang iyon ng kuwentong ginawa ko. Pero hindi ko akalain na mas matapang ang papel ni Isabella kay sa inaasahan ko.

Pero nang makita ko ang sakit sa mga mata ni Serena, hindi ko maiwasang isipin kung gaano kasakit ang maranasan ang ganoong pagtataksil.

Dahil alam kong hindi niya deserve ang lahat ng iyon.

"Isabella?"

Napalingon ako kay Alexander nang maramdaman kong marahan niya akong niyayakap.

"I'm sorry you had to go through that," bulong niya. "I should've made sure no one would disturb us tonight." Hindi ako agad sumagot. "I'm sorry, Isabella."

Marahan akong humiwalay sa kaniya.

"Alexander, asawa mo siya. Nasaktan siya."

Napatingin siya sa akin na para bang nagulat sa sinabi ko.

"Are you defending her?"

Umiling ako.

"I'm just saying the truth."

Saglit siyang natahimik bago muling hinawakan ang kamay ko.

"Isabella, listen to me. I've made my decision."

"Ano?"

"I'll file for divorce."

Napakurap ako sa biglaan niyang decision.

"Divorce?"

Tumango siya nang marahan.

"Within a week. I'll talk to my lawyers tomorrow, and I'll make sure everything is settled as soon as possible."

Kinuha niya ang singsing at tuluyang sinuot sa mga daliri ko.

Napayuko ako at kunwaring nahiya sa mga sinabi niya. Ngunit sa loob-loob ko, unti-unti nang nabubuo ang isang plano.

Kung gusto niyang ipakita sa akin kung gaano niya ako kamahal, hahayaan ko siya. Kung gusto niyang ibigay sa akin ang lahat, tatanggapin ko muna.

Hindi dahil mahal ko siya, kundi dahil gusto kong maranasan niya ang sakit na naramdaman ko nang iwan ako ng sarili kong asawa.

Gusto kong malaman kung ano ang pakiramdam ng isang taong iniwan matapos maniwalang siya na ang pinili. Gusto kong maranasan ang papel bilang si Isabella, hindi para makasakit ng tao kundi maramdaman ko rin ang pagmamahal na binigay ni Adrian kay Vanessa, at kung bakit siya ang pinili imbes na ako. Nasa loob man ako ng sariling nobelang sinusulat ko, sisiguraduhin kong hindi magiging masaya ang buhay ng mga lalaking hindi makuntento sa sariling asawa.