Chapter 4

Maxine's POV

Mabilis akong tumalikod sabay sa pagpasok ng nurse sa loob ng silid, saka muling sumara ang pinto. Mabuti na lang at hindi niya ako nakita.

Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong bumuntonghininga. Mabilis ang tibok ng aking puso at hindi malaman kung ano ang gagawin ko.

Hindi ko pwedeng pabayaan si Maki na kasama ang daddy niya, hindi pwede 'yon.

"Kuya."

Sandali akong natigilan nang marinig kong magsalita si Mac-mac.

"Kuya, ikaw po ba ang tatay ko? Kasi kamukha mo 'yung lalaking nasa TV na laging tinitingnan ni nanay," inosenteng sambit ng anak ko.

Mabilis akong napatakip ng bibig at halos hindi mahanap ang gagawin. Hanggang sa maya-maya lang, narinig ko ang impit na pagtawa ni Drake.

"Bakit, bata. Wala ka bang tatay?" kunot-noong tanong ni Drake.

"Meron po akong–"

"Mawalang galang na po, Sir Hamilton. Nandito na po ang resulr paper ng bata, so far okay naman po lahat ng labtest niya," pagputol ng babaeng nurse sa sasabihin ni Mac-mac.

"Ganoon ba? Salamat."

Kinuha ni Drake ang mga papeles at muling humarap sa anak ko. Marahan niyang ginulo ang buhok ni Mac-mac at ngumiti nang tipid.

"Look, kid. Baka isa lang ang nanay mo sa mga fans ko. Kung hindi mo naitatanong, I am the most richest man in our country and because of that, hindi basta-basta ang oras ko. You are lucky because I give a little minute for you," sunod-sunod na wika ni Drake kay Mac-mac, isang bagay na alam kong makakasakit sa damdamin ng anak ko.

"Ganoon po ba? Pasensya na po."

"Nurse, wala pa ba ang nanay ng batang to? I have a meeting at kailangan ko nang umalis," nagmamadaling wika ni Drake.

"Ang totoo po, Sir. May babaeng nakatayo kanina sa pinto."

"Babae?"

Sa mga oras na ito, alam kong ang mga mata ni Drake ay nakatingin sa direksyon ng pintuan kung saan ako naroon. Wala akong nagawa kung hindi ang lakasan ang loob ko.

Huminga ako nang malalim saka muling binuksan ang pinto. Sa pagpasok ko sa loob, nababakas ang pag-aalala sa aking mukha nang makita ko si Mac-mac.

"Anak, ayos ka lang?" mabilis kong tanong sa anak ko, saka tumakbo palapit sa kanya.

"Okay lang po ako hindi naman ako nasaktan. Thank you po kay kuyang pogi at mabilis niya akong nadala sa ospital," tugon sa akin ni Maki.

Mariin akong lumunok saka lumingon kay Drake. Nababakas sa mukha niya ang pagtataka tulalang nakatingin sa akin.

"Sir, thank you po sa pagligtas sa anak ko. I'm sorry, napabayaan ko siya," wika ko saka bahagyang yumuko nang kaunti. "Pasensya na ulit. Since okay naman na ang anak ko, aalis na kami," nagmamadali kong sabi, saka kinuha ang kamay ng aking anak at nagmadaling lumakad patungo sa pinto.

"Miss, sandali lang."

Natigilan ako at napalingon naman si Mac-mac.

"May sasabihin pa po ba kayo?" tanong ko, saka muling humarap.

"Tell me... Nagkita na ba tayo? Parang nakita na kasi kita."

Diretso siyang nakatingin sa akin, halata sa kanyang mukha na naguguluhan siya sa mga nangyayari.

It was six years ago, imposibleng maalala pa niya ako dahil isa lang naman akong normal na tao.

"I'm not sure. Baka kamukha ko lang. We have to go, salamat ulit," muli kong pagtugon sa kanya.

Hawak ang kamay ni Mac-mac, agad kaming lumabas at tumungo sa waiting area ng ospital.

Tila bumigat ang aking tuhod nang mapaupo ako sa bench na nandoon.

'Sana hindi niya ako namukhaan. Paano kung malaman niya ang tungkol kay Mac-mac? Paano na ako? Baka kunin niya ang anak ko?' wika ko sa sarili habang hindi mapigil ang sarili sa pag-iisip.

Maya-maya lang, natigilan ako nang maramdaman ang mainit na palad ng anak ko sa aking kamay.

"Nanay, okay ka lang po ba? Sorry na, nanay. Sorry kasi lumabas ako ng bahay. Nakalimutan mo kasi to," sunod-sunod na wika ni Mac-mac sa akin, saka niya nilahad ang isang papeles na kailangan ko sa opisina.

Nagsimulang mamuo ang luha sa aking mga mata. Muntik na siyang maaksidente dahil sa kapabayaan ko.

Mabilis at mahigpit kong niyakap ang anak ko.

"I'm sorry, anak. Okay lang si mommy, wala kang kasalanan, ha? Tama na, wag mo nang isipin 'yon," ani ko.

Tumango naman si Mac-mac at pinunasan ang kaunting luha.

Maya-maya pa, sabay kaming napalingon ni Mac-mac nang makita namin ang kotse ni Red na pumarada sa harap ng ospita. Halos lakad takbo si Red nang lumabas sa kotse at nababakas ang takot sa kanyang mukha nang papalapit siya sa amin.

"Mac-mac, anong nangyari? Nasaktan ka ba?" nag-aalalang tanong ni Red sa bata, saka niyakap nang mahigpit.

"Hindi po, daddy Red. Okay na po ako."

"Mabuti naman, nag-alala ako sa 'yo. Sa susunod magsasabi ka sa 'kin kapag lalabas ka ng bahay, ha?" paalala ni Red sa bata, saka marahang ginulo ang buhok ni Mac-mac.

"Opo!"

Nagsimulang sumilay ang ngiti sa aking labi nang makita ko silang dalawa. Ang totoo, para na silang mag-ama kung titingnan. Nanlaki ang aking mga mata sa bagay na sinabi ko, saka isang ideya ang pumasok sa aking isip.

'Oo nga. Magiging mabuting daddy si Red sa anak ko. Baka kapag nalaman ni Drake na may tatay talaga si Mac-mac, hindi na niya pagdudahan ang bata.'

Mabilis kong iniling ang aking ulo, saka pilit na inalis ang mga bagay na iniisip ko.

'Sa tingin mo ba naalala ka pa ng lalaking 'yon, Maxine? Siyempre hindi na! Hindi lang naman ikaw ang babaeng naikama niya,' bulyaw ko sa sarili, saka halos kilabutan sa mga bagay na iniisip ko.

"Maxine, tapos na ba ang medical service nyo?" pagputol ni Red sa mga bagay na aking iniisip.

"H-Ha? Oo, Red. Pinaasikaso ko na sa kasamahan ko na nandoon."

"Good kung ganoon. I guessed pagod na si Mac-mac, umuwi na tayo para makapagpahinga," sunod-sunod na suhesyon ni Red. Ngumiti naman ako at tumango sa kanya.

Mabuti na lang talaga at nandito siya, alam kong maaasahan ko siya sa lahat ng oras. Nilahad ni Red ang kanyang kamay sa aking harapan.

"Let's go?" aniya.

Tumango ako at tinanggap ang kamay na iyon. Hangga't kaya kong itago ang tungkol kay Mac-mac, gagawin ko para sa ikatatahimik ng aking buhay.

***

Drake's POV

"Mr. Hamilton, kanina pa po kayo nakatayo at nakatingin sa pamilyang 'yon. M-May problema po ba?"

Nanatiling nakatingin ang aking mata sa babae at batang lalaki na nakita ko kanina. Hindi ko alam kung bakit, ngunit may kung ano sa loob ko ang tila nag sasabihin nakita ko na siya.

Kumunot ang aking noo at tinitigan siyang mabuti, hanggang sa tuluyan silang lumabas sa pinto ng ospital.

"Mr. Hamilton?"

Naputol ang mga bagay na aking iniisip nang muling magsalita anv aking assistant.

"Sir, may problema po ba?"

Humalukipkip ako at matalas na tumingin sa kawalan.

"James, alamin mo kung sino ang babaeng 'yon," utos ko sa kanya.

Kunot-noo naman siyang sumunod ng tingin sa direksyon na iyon.

"S-Sir, kailan pa kayo nagkaroon ng interest na sumira ng pamilya?" seryoso niyang tanong.

Isang matalas na tingin ang tinapon ko sa kanya, saka napabuntonghininga.

"Look! I don't need to explain my self. Gawin mo ang inuutos ko," inis kong sambit saka lumakad patungo sa parking lot.

"O-Opo, Sir!"

Nang tuluyan akong makapasok sa kotse, marahan kong sinandal ang aking likod sa upuan. Sa pagpikit ng aking mga mata, isang alaala ang muling bumalik sa aking isip, sabay sa mabilis na pagbukas ng talukap nito.

"T-That woman!" sigaw ko nang maalala ko siya.

"S-Sir? May problema po ba?"

"Siya ang babaeng nakasama ko sa hotel six years ago." Muli akong lumingon sa entrada ng ospital, nagbabakasakaling matanaw pa ng mga mata ko ang babaeng iyon. "Ang batang anak niya. H-Hindi kaya anak ko siya?"

Nang lumabas sa labi ko ang mga salitang iyon, hindi na mawala sa aking isip ang posibilidad na ang batang iyon... ay anak ko.