Chapter 5

Drake's POV

Nakalapat ang aking mga daliri sa ibabaw ng keyboard, pero kahit lumipas na ang ilang oras, wala pa rin akong natitipang mga letra.

"Sir, nandito po ang proposal ng Wright Corporation. They are also asking for follow up sa nakaraang negotiations?" rinig kong wika ng aking assistant na ngayon ay nakatayo sa aking harapan.

Marahang tumaas ang aking tingin, saka tumama sa kaniyang mukha.

"I don't need a dying company. Akala ko ay naipadala na ang rejection ko sa kanila? Bakit hanggang ngayon ay nangungulit pa rin sila sa 'kin?" kunot-noo kong wika sa kanya.

"Yes, sir. We did send the letter, pero umaasa pa rin po sila na magbabago ang isip nyo."

Huminga ako nang malalim, saka nilagay ang dalawang daliri sa aking sentido at marahang minasahe ito.

"Hindi pa rin sila natuto. Nakalimutan na siguro nila na nasangkot ang kanilang pamilya sa isang illegal na gawain. Sino ang baliw na papayag pang makipag-collaborate sa kanila."

Muli akong tumingin sa aking tauhan, nakita ko naman ang pagtaas ng kaniyang balikan, animoy natakot sa matatalas na tingin kong iyon.

"Send a proposal sa mga Ortega, sila ang gusto kong maka-collaborate hindi ang mga Wright," utos ko sa aking assistant, saka kinuha ang cellphone na nakapatong sa lamesa.

"P-Pero, Sir. Matagal na nating sinusuyo ang mga Ortega. They are an independent company at mahirap talaga silang i-please."

"Wala akong pakialam! Ako si Drake Hamilton. Walang humihindi sa 'kin!" inis kong sambit sa aking assistant.

Maya-maya lang, muling tumama ang tingin ko sa hawak kong cellphone. Nanlaki ang aking mga mata nang makita ang pangalan ng aking private investigator.

"James, makakaalis ka na. Tandaan mo ang mga sinabi ko, ha?" muli kong paalala sa kanya.

"S-Sige po, Sir," kinakabahan niyang tugon saka nagmamadaling lumabas ng aking opisina.

Dali-dali ko namang sinagot ang telepono.

"Hello?"

"Sir, ipapadala ko po sa email nyo ang lahat ng nakalap naming impormasyon tungkol sa babaeng si Maxine Reyes."

"Okay. I will read it."

Matapos ang tawag na iyon, agad kong binuksang muli ang laptop at tiningnan ang mga dokumento. Hindi ko alam kung ano ang mayroon sa babaeng iyon at napapaisip niya ako nang ganito.

Habang binabasa ko ang mga detalya na binigay sa akin, hindi ko magawang huminto sa mga impormasyong nakikita ko. Hanggang sa mabasa ko ang tungkol sa anak niya.

No too much information, pero six years old na ang batang lalaki na iyon at hindi nakalagay kung sino ang kanyang ama.

Nang mabasa ko ang mga bagay na iyon, mabilis na tumibok ang aking puso.

"T-That kid. Is it really possible na anak ko siya?"

Maya-maya lang, isang alaala ang bumalik sa aking isip nang araw na kasama ko ang bata. Isang marka ang kanita ko sa kanyang kamay at sigurado ako, pareho ang birthmark na iyon sa birthmark na mayroon ako.

Nang isandal ko ang aking likod sa backrest ng aking swivelchair chair, pilit kong inalala ang mga nangyari.

***

Nang mga oras na iyon, patungo ako sa opisina at isang bata ang humarang sa aking sasakyan. I thought he's just a beggar ngunit nang makita ko ang mukha niya sa dashcam, kumunot ang aking noo at tila nakaramdam ng kakaibang lukso.

I know I never had an intimate time sa ibang babae mula nang may mangyari sa amin ng babaeng 'yon. Could it really be?

Mariin kong kinuyom ang aking kamay, saka tumayo.

"James, prepare the car. May pupuntahan tayo!"

***

Maxine's POV

"Max, may problema ba? Kanina ka pa tulala?"

Naputol ang mga bagay na aking iniisip nang marinig ko ang tinig ni Red. Sinandal ko ang aking ulo sa bintana ng kotse at tiningnan ang mga sasakyang sumasalubong sa kabilang kalsada.

"Nakita ko ang daddy ni Mac-mac."

Alam ko at ramdam ko ang gulat ni Red nang sabihin ko ang bagay na iyon.

"A-Anong sabi mo? Saan? Paano?" aniya nang sa dali niyang ihinto ang kotse sa tabi ng kalsada.

Sinandal ko ang ulo ko sa headrest ng upuan, saka pumikit.

"Siya ang muntik nang makaaksidente kay Mac-mac," pag-amin ko sa kanya. Muli akong tumingin kay Red, nababakas aa aking mukha ang pagkabahala at takot. "Red, tulungan mo ko? Anong gagawin ko? Paano kung kunin niya sa 'kin si Mac-mac? A-Alam kong baka wala naman siyang pakialam sa bata pero–"

"Calm down, Max."

Naramdaman ko ang mainit na palad ni Red nang hawakan niya ang aking magkabilang balikat.

"'Wag kang mag-alala, nandito ako okay? I will help you no matter what. Kailan ba kita pinabayaan?" pilit na pagpapakalma ni Red sa akin. Tumango ako sa kanya at pilit na ngumiti, saka tumango.

"Salamat, Red," tugon ko. Wala sa sariling napayakap ako sa kanya, marahil ay dala na rin ng takot.

***

Makalipas ang ilang minuto, nakarating na rin kami sa ospital.

"Okay ka na ba talaga, Max?" panimulang tanong sa akin ni Red.

Marahan kong binaba ang mga dala kong bag sa lamesa ng opisina, saka muling humarap sa kanya at pilit na ngumiti.

"Oo, Red. Okay na ko. Salamat," tugon ko.

Lumakad si Red patungo sa akin. Kumunot ang aking noo nang maramdaman ang kamay niya nang hawakan niya ang kamay ko.

"Iikot muna ako sa mga pasyente, pero pagbalik ko, kailangan mong ipaliwanag sa 'kin ang lahat, okay?"

Tumango ako at ngumiti sa kanya. Nakita ko naman ang pagngiti ng kanyang labi.

Matapos iyon ay lumabas na rin si Red mula sa opisinang kinaroroonan ko. Nagdesisyon naman akong alisin ang mga bagay na aking iniisip at mag-focus sa mga gagawin ko ngayong araw.

Sinimulan kong ayusin ang mga gamit sa lamesa, ngunit makalipas lang ang ilang minuto, narinig ko ang muling pagbukas ng pinto.

"Bakit, Red? May naiwan ka pa ba?" sambit ko sa pag-aakalang si Red ang pumasok sa pinto.

Ngunit sa pagharap ko, nanlaki ang aking mga mata at nabitiwan ang mga bagay na hawak ko.

"Bakit parang nakakita ka ng multo?"

Sambit ng lalaking nakatayo sa aking harapan, kasama ang dalawa pang lalaki na tila mga bodyguard niya.

"D-Drake Hamilton?"

Tumaas ang kanyang kilay nang lumabas mula sa aking labi ang kanyang pangalan.

"Kilala mo ko?" aniya na may halong pagtataka ang tinig.

Umayos ako nang tindig saka pilit na ngumiti.

"Y-Yes po, Sir. Bukod sa kayo ang pinakamayamang lalaki sa bansa at madalas ko kayong makita sa TV, ikaw din ang lalaking tumulong sa anak ko. Ano pong maipaglilingkod ko sa inyo, Sir?" diretso kong wika sa kanya, habang pinipigil ang kaba na nararamdaman ko.

Tila naging epektibo naman ang sinabi ko. Nakita ko ang malalim na pagbuntonghininga ni Drake, saka hinilot ang kanyang sentido.

"Miss, hindi na ako magpapaikot-ikot pa. Nandito ako to clear my mind and clear things up."

Mariin akong napalunok nang marahan niyang hinakbang ang kanyang mga paa patungo sa kinaroroonan ko. Sa bawat paghakbang niya, siya namang atras ng mga paa ko, hanggang sa tuluyan nang maramdaman ng likod ko ang pader at wala na akong matakasan.

Nilapat ni Drake ang palad niya sa pader kung saan ako naroon, cornering me with his arms.

Ang mga mata niya ay diretsong nakatingin sa aking mga mata at tila unti-unti nitong nilalamon ang kaluluwa ko.

"Miss, don't deny it. Ikaw ang babaeng nakasama ko sa hotel six years ago, hindi ba?" walang pakundangan niyang pag-bring up sa nangyari sa amin nang gabing iyon.

"I-It was a mistake," tugon ko.

Tumaas ang gilid ng kanyang labi at tila mas naliwanagan sa mga bagay na gusto niyang malaman.

"Finally, umamin ka rin. Now tell me, ang batang si Mac-mac... Is he my son?"

Nanlaki ang aking mga mata sa bagay na sinabi niya. Nagsimulang mamanhid ang aking katawan at tila walang lumalabas sa hangin sa aking labi.

H-Hindi ko na ba talaga maitatago ito?