Chapter 3

Hindi ako natulog. Kahit anong pilit kong ipikit ang aking mga mata, dalawang imahe lamang ang nagpapalitan at patuloy na sumusugat sa aking isipan: ang mapanlinlang na mukha nina Harold at Catherine sa ibabaw ng kama, at ang nakakapasong mga titig ni Harvey Aranas sa loob ng madilim na penthouse suite.

Dalawang araw na ang nakalipas mula nang mangyari ang pinakamalagim na gabi sa buhay ko, nang matuklasan ko ilang araw bago ang aming kasal na niloloko ako ng aking nobyo kasama ang aking best friend. At sa halip na umuwi at umiyak, naging desperada akong makalimutan ang pagtataksil kaya't gumugol ako ng isang ligaw na gabi sa bar kasama ang isang misteryosong estranghero. Isang estrangherong naging biyenan ko pala.

Kailangan kong lakasan ang loob ko. Nanginginig man ang aking mga kamay, kinuha ko ang aking cellphone at tinawagan ang mga taong alam kong kailanman ay hindi ako tatalikuran, ang aking mga magulang. Sa unang ring pa lamang, sinagot na agad ito ni Mama.

"Hello, nak? Napatawag ka nang maaga?" masayang bati ni Mama Trisha. Sa background, naririnig ko ang baritonong boses ni Papa Reymart na nagtatanong kung ako ba ang nasa kabilang linya.

"Ma... Pa..." Nabasag agad ang boses ko. Tuluyan nang tumulo ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan. "Wala na po. Hindi na po tuloy ang kasal."

Isang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa kabilang linya bago ko narinig ang nag-aalala at seryosong boses ni Papa Reymart na inagaw ang telepono. "Marvie, anak, anong nangyari? Sinasaktan ka ba ng lalakeng 'yon? Sabihin mo sa akin ang totoo, pupuntahan ka namin ng Mama mo agad diyan!"

Kahit papaano, gumaan ang pakiramdam ko. Buhay na buhay ang mga magulang ko, at alam kong handa silang pumatay para lamang protektahan ako. Ipinaliwanag ko sa kanila ang buong katotohanan tungkol sa panloloko ni Harold at Catherine. Narinig ko ang mahinang paghikbi ni Mama Trisha dahil sa galit, habang si Papa Reymart ay tahimik lamang ngunit ramdam ko ang nagbabagang poot sa kanyang mabibigat na paghinga. Ipinangako nilang luluwas sila pa-Maynila kinabukasan upang samahan ako sa pagharap sa pamilya Aranas.

Paglabas ko ng aking kwarto, naabutan ko si Gina na nagtitimpla ng kape sa aming maliit na kusina. Gusot pa ang kanyang damit at halatang hindi rin naging maganda ang tulog niya dahil sa pag-aalala sa akin.

"Oh, kumusta? Nakausap mo na ba sina Tito at Tita?" malumanay na tanong ni Gina, iniabot sa akin ang isang mainit na mug ng kape. Tumango ako at pagod na naupo sa silya.

"Kailangan din nating tawagan si Mr. Froilan Montecarlos," paalala ni Gina habang humihigop ng kanyang kape. "Isa siya sa ninong niyo sa kasal, 'di ba? Pati na rin 'yung ibang ninang na mula sa probinsya na nag-book na ng flight pa-Maynila. Sayang naman ang pamasahe nila kung sa mismong araw pa nila malalaman na cancelled na ang lahat."

Napabuntong-hininga ako at napasapo sa aking noo. "Ako na ang personal na tatawag mamaya kay Mr. Froilan. Nakakahiya man, pero kailangan kong gawin. Hindi pwedeng idaan sa text ang ganitong kalaking balita."

Habang pinag-iisipan ko ang mga sasabihin ko sa mga ninong at ninang namin, biglang umilaw ang screen ng cellphone ko sa ibabaw ng mesa. Isang mensahe mula kay Harold.

Marvie, please. Let's talk. Nandito ako sa bahay nina Dad. Kasama ko siya ngayon, kakarating niya lang from New York. Gusto ka niyang makausap tungkol sa kasal. Please, pumunta ka. I can explain everything.

I can explain everything. Isang paboritong linya ng mga manloloko. Kung hindi lamang nabanggit na naroon ang kanyang ama, ang makapangyarihang bilyonaryo na matagal nang single at walang iba kundi ang lalaking inakyatan ko sa kama, baka hindi ko na siya pinansin. Ngunit may kung anong pwersa ang nagtulak sa akin. Kailangan kong tapusin ito nang pormal. Kailangan kong harapin si Harold upang tuluyan siyang ibaon sa limot, at kailangan kong siguraduhin kung natatandaan ba ako ni Harvey Aranas.

Nag-ayos ako ng aking sarili. Pinili ko ang isang pormal at elegant na itim na dress, pinaresan ng itim na stilettos at matapang na pulang lipstick. Hindi ako haharap sa kanila bilang isang kaawa-awang babae na tinakasan ng tadhana. Kung pupunta ako sa mansyon ng mga Aranas upang ibaon sa lupa ang aming relasyon, sisiguraduhin kong magluluksa si Harold sa kung ano ang sinayang niya.

Pagbaba ko ng taxi sa harap ng malaking gate ng mga Aranas, sinalubong agad ako ng mga pamilyar na kasambahay. Tahimik ang buong paligid, walang kahit anong bakas ng paparating na selebrasyon. Nang pumasok ako sa malawak na sala, nakita ko agad si Harold. Mukha siyang puyat, magulo ang buhok, at labis na hindi mapakali habang nagpapabalik-balik ng lakad.

Nang makita niya ako, umaliwalas ang kanyang mukha at mabilis siyang lumapit. "Marvie! Babe, thank God you're here—"

"Huwag mo akong matawag-tawag na babe," malamig kong putol sa kanya, mabilis na umatras upang hindi dumampi ang marumi niyang kamay sa balat ko. "Nandito ako para pormal na tapusin ang lahat. Ibibigay ko lang sana sa pamilya mo ang desisyon ko."

"No, please, Marvie! Lasing lang ako kagabi! Si Catherine ang lumapit sa akin, siya ang humalik—"

"At anong ginawa mo, Harold? Itinaboy mo ba siya?" Isang sarkastikong tawa ang nakawala sa aking mga labi. "Hindi, 'di ba? Nagpakasarap ka pa sa ibabaw niya sa mismong kama na binili natin para sa paglipat ko! Kasuklam-suklam kayong dalawa."

"Harold, what is this commotion all about?"

Isang malalim, baritono, at nakakapangilabot na boses ang biglang umalingawngaw mula sa itaas ng malaking hagdanan. Halos tumigil sa pagtibok ang puso ko. Nanlamig ang buong katawan ko at tila umurong ang lahat ng tapang na inipon ko buong umaga.

Dahan-dahang bumaba ang daddy niya. Suot niya ay isang simpleng dark blue na polo shirt at slacks, ngunit hindi nito naitago ang kanyang tindig na tila isang hari na naglalakad sa kanyang sariling palasyo. Siya nga iyon. Ang lalaking pinagsaluhan ko ng init kagabi.

Nang tuluyang magtama ang aming mga paningin, tila huminto ang pag-ikot ng buong mundo. Nakita ko ang bahagyang pagtigil niya sa huling hakbang ng hagdan. Ang kanyang madilim at matatalim na mata na kagabi lamang ay puno ng pagnanasa habang nakapatong sa akin, ngayon ay nanlaki ng bahagya bago mabilis na napalitan ng isang mapanganib at hindi matukoy na emosyon.

"Dad," kinakabahang tawag ni Harold, ganap na walang ideya sa tensyong namumuo sa pagitan namin ng kanyang ama. "This is Marvie. My... my fiancée."

Tinitigan ako ni Harvey mula ulo hanggang paa. Isang titig na nagpadala ng pamilyar na kuryente sa bawat ugat ko. Hindi siya nagsalita agad. Hinihintay ko siyang ibunyag ako. Hinihintay ko siyang sabihin sa harap ng anak niya na ang babaeng nasa harap nila ay walang iba kundi ang babaeng umangkin sa kanya kagabi.

Pero sa halip na magsalita ng tapos, unti-unting sumilay ang isang pamilyar at nakakatunaw na ngiti sa kanyang mga labi.

"Fiancée?" malamig na ulit ni Harvey, ang kanyang mga mata ay nananatiling nakakandado sa aking mga mata. "I see. It’s a pleasure to finally meet you... officially, Marvie."

Ang diin niya sa salitang 'officially' ay halos magpatumba sa akin sa kinatatayuan ko. Alam niya. Natatandaan niya ako. At base sa nag-aapoy na tingin niya ngayon, tila ba ipinapangako niyang isang padalos-dalos na gabi nga ang magpapabago sa lahat ng bagay na inakala kong alam ko.