Chapter 2

Para akong binuhusan ng nagyeyelong tubig habang nakatitig sa itim na leather wallet na nakabukas sa ibabaw ng bedside table. Ang idinikta ng aking mga mata ay tila isang sumpa na unti-unting dumudurog sa natitirang katinuan ko.

Harvey Aranas.

Nakasulat ang pangalang iyon sa isang exclusive black card, katabi ang isang ID na nagtataglay ng litrato ng lalaking kasalukuyang mahimbing na natutulog sa kama. Ang lalaking kagabi lamang ay nagparamdam sa akin ng init, ng pag-aalaga, at ng isang masidhing pagnanasa na umangkin sa buong pagkatao ko. Ang lalaking kumuha ng aking pagkababae.

Napahawak ako sa aking bibig upang pigilan ang isang hikbi na nagbabadyang kumawala sa aking lalamunan. Nanginginig ang buong katawan ko, hindi dahil sa lamig ng aircon sa loob ng penthouse suite na ito, kundi dahil sa matinding kilabot at pandidiri sa aking sarili.

Paano ko hindi nalaman? Paano ko hindi nakilala ang ama ng lalaking pakakasalan ko sana?

Sabagay, pitong taon nang namamalagi sa New York si Harvey Aranas upang pamahalaan ang kanilang kumpanya roon. Sa dalawang taon na naging kami ni Harold, sa mga larawan at video calls ko lang nakikita ang ama niya, at madalas ay malabo pa ang koneksyon o kaya naman ay abala ito. Ang alam ko lang, uuwi ang daddy nito sa isang linggo bago ang aming kasal. Hindi ko inasahang nandito na siya sa Pilipinas, at mas lalong hindi ko inasahang sa kanya ko ibibigay ang nag-iisang bagay na iningatan ko nang dalawampu't limang taon.

Dahan-dahan kong nilingon ang bulto ng lalaki sa ilalim ng puting comforter. Kahit natutulog, bakas pa rin ang awtoridad at kapangyarihan sa kanyang makisig na mukha. Ang kanyang dibdib ay regular na tumataas at bumababa. Sa bawat paghinga niya, parang may punyal na itinatarak sa dibdib ko. Nakipagtalik ako sa ama ni Harold. Nakipagtalik ako sa magiging biyenan ko.

Kailangan kong umalis. Kailangan kong tumakas bago pa siya magmulat ng mga mata.

Nanginginig ang mga binti ko nang subukan kong tumayo. Napapikit ako nang mariin nang maramdaman ko ang matinding kirot sa pagitan ng aking mga hita, isang malinaw at mapait na paalala ng kasalanang ginawa ko kagabi. Pinilit kong huwag gumawa ng anumang ingay habang mabilis kong sinusuot ang aking mga damit na nagkalat sa sahig. Bawat galaw ko ay kalkulado, takot na baka sa kaunting kaluskos ay magising ang natutulog na bilyonaryo.

Nang maisuot ko na ang aking sapatos at mabitbit ang aking bag, hindi na ako lumingon pa pabalik sa kama. Tumakbo ako palabas ng suite na parang isang magnanakaw na tumatakas sa sarili niyang krimen.

~

Pagpasok ko sa elevator, doon na bumagsak ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan. Sumandal ako sa malamig na bakal ng elevator wall at napahagulgol. Anong ginawa ko? Sa kagustuhan kong gumanti kay Harold, sa kagustuhan kong maramdamang may halaga ako, gumawa ako ng isang pagkakamali na hinding-hindi ko na mabubura kailanman.

Madilim pa ang kalangitan nang makasakay ako ng taxi. Nanginig ang mga kamay ko nang kunin ko ang cellphone mula sa aking bag. Binuhay ko ito, at sunod-sunod na pumasok ang mga notipikasyon.

Fifty-two missed calls from Harold.

Eighteen missed calls from Catherine.

Nagbasa ako ng isang mensahe mula kay Catherine, ang babaeng itinuring kong kapatid, ang abay ko sa kasal, at ang ahas na sumira sa buhay ko.

Catherine: Marvie, nasaan ka? Nag-aalala na kami ni Harold. Hindi ka umuwi sa apartment mo. Please answer your phone.

Isang mapait at sarkastikong tawa ang nakawala sa aking mga labi. Ang kapal ng mukha. Pagkatapos nilang babuyin ang kama ni Harold habang iniisip nilang wala ako, ngayon ay magpapanggap silang nag-aalala? Pumatak ang luha sa screen ng cellphone ko. Pinatay ko ulit ang cellphone. Wala akong lakas na harapin ang mga kasinungalingan nila ngayon.

Pagdating ko sa apartment, tahimik at tulog pa ang buong paligid. Dahan-dahan kong binuksan ang p***o ngunit halos mapatalon ako nang bumukas ang ilaw sa sala. Nakaupo sa sofa si Gina, ang isa ko pang kaibigan at kasama ko sa apartment. Magkasalubong ang kanyang mga kilay, halatang buong gabi siyang naghintay at hindi natulog.

"Saan ka galing, Marvie?" seryosong tanong ni Gina, ang mga mata niya ay nag-iiscan sa buong itsura ko. Gusot ang damit ko, magulo ang buhok ko, at alam kong maga ang mga mata ko sa kakaiyak. "Alas singko na ng umaga. Kanina pa tawag nang tawag sa akin si Harold, hinahanap ka. Pati ang ninong mo tumawag kagabi, tinatanong kung tuloy ba daw ang final fitting niyo bukas para sa kasal dahil hindi ka raw niya ma-contact."

Sa pagbanggit pa lang ni Gina sa salitang 'kasal', tila gumuho muli ang mundo ko. Wala nang kasal. Wala nang Harold. Wala na ang dating Marvie.

Hindi ko na kinaya. Bumagsak ang mga tuhod ko sa sahig ng aming sala at humagulgol ako nang napakalakas. Napuno ng pighati at sakit ang buong kwarto.

"Marvie! Hala, anong nangyari?!" Natataranta at nag-aalalang lumapit sa akin si Gina. Lumuhod siya sa harap ko at niyakap ako nang mahigpit. "Bakit ka umiiyak? May nanakit ba sa'yo? Sabihin mo sa akin, anong nangyari?!"

"W-Wala na, Gina..." nahihirapan kong sambit sa pagitan ng mga hikbi. Pakiramdam ko ay kinakapos ako ng hininga. "Wala nang kasal."

"Ano? Anong sinasabi mo? Dalawang linggo na lang, Marvie!"

"N-Nakita ko sila... Nakita ko si Harold..." Napakuyom ang mga kamao ko, bumabalik sa isip ko ang imahe nina Harold at Catherine sa ibabaw ng kama. "Nakita ko si Harold na may kasamang iba kagabi sa condo niya. At si Catherine... si Catherine ang kasama niya, Gina. Trinaydor nila ako."

Natahimik si Gina. Naramdaman ko ang paninigas ng katawan niya bago siya marahas na napamura. "Yung malanding 'yon?! Kingina niya! Papaslangin ko ang babaeng 'yon, Marvie! At si Harold, ang kapal ng mukha niya! Pagkatapos ng lahat ng isinakripisyo mo para sa kanya?!"

Hinagod ni Gina ang likod ko habang patuloy ako sa pag-iyak. Ibinaon ko ang mukha ko sa kanyang balikat, umaasang mababawasan ang bigat sa dibdib ko. Ngunit alam kong kalahati lang ng katotohanan ang nasabi ko. Wala akong balak sabihin sa kanya o kahit kaninuman, kung saan ako nagtungo pagkatapos kong mahuli sina Harold. Ang sikretong iyon ay dadalhin ko hanggang sa hukay.

Hindi ko maaaring ipaalam na sa sobrang sakit at desperasyon ko, ibinigay ko ang sarili ko kay Harvey Aranas.

"Shh, nandito lang ako," pag-aalo ni Gina. "Kakausapin natin ang ninong mo mamaya. Ipapasauli natin ang lahat ng ginastos nila. Hindi mo deserve ang isang Harold Aranas sa buhay mo, Marvie. Makakabangon ka rin."

Tama si Gina. Makakabangon ako. Kailangan kong maging matapang para harapin ang pamilya ni Harold at pormal na kanselahin ang kasal. Ngunit sa pag-iisip pa lamang na haharap ako sa mga Aranas, isang malamig na kaba ang gumapang sa aking katawan.

Paano ko haharapin ang pamilya niya upang sabihing hindi na tuloy ang kasal, kung alam kong sa pagharap kong iyon... ay kailangan ko ring harapin ang daddy niya na kasiping ko lamang kagabi?