Chapter 4

Parang kinapos ako ng hininga nang marinig ko ang malamig at malalim na boses ni Harvey Aranas. Ang pagkakadiin niya sa salitang officially ay tila isang matalim na patalim na bumaon sa aking dibdib. Walang nakapansin sa tensyong iyon kundi kaming dalawa lamang. Si Harold, na nakatayo sa aking tabi at mukhang desperado, ay ganap na walang ideya na ang makapangyarihang bilyonaryong ama na kaharap namin ngayon ay ang mismong estrangherong nakasama ko sa isang ligaw na gabi sa bar.

Hindi inalis ni Harvey ang kanyang mga mata sa akin. Ang kanyang paningin ay madilim, nag-aapoy, at may bahid ng isang mapanganib na pangako na tila bumabasa sa lahat ng sikretong pilit kong itinatago.

"Dad, please talk to her," pagmamakaawa ni Harold, binasag ang nakakabinging katahimikan sa pagitan naming tatlo. Lumapit siya ng isang hakbang ngunit mabilis akong umatras. "I made a stupid mistake. Lasing ako, Dad. Hindi ko alam ang ginagawa ko. Hindi niya pwedeng itapon na lang ang dalawang taon namin dahil sa isang pagkakamali."

Tipid na ibinaba ni Harvey ang kanyang paningin kay Harold. Ang malamig niyang ekspresyon ay nag-uumapaw sa awtoridad na nagpaliit lalo sa presensya ng kanyang anak. "Isang pagkakamali? O isang kapusukan na hindi mo mapigilan ilang araw bago ang sarili mong kasal?"

Natigilan si Harold. Halatang hindi niya inasahan na hindi siya kakampihan ng kanyang ama.

Nilakasan ko ang aking loob. Pinilit kong patatagin ang aking mga tuhod kahit na pakiramdam ko ay matutumba ako sa tindi ng kaba. "Wala na tayong dapat pag-usapan, Harold. Nandito ako para ibigay ito."

Binuksan ko ang aking itim na handbag at kinuha ang maliit na velvet box kung saan nakalagay ang engagement ring na isinauli ko sa ibabaw ng kanyang table noong gabing iyon. Ipinatong ko ito sa mamahaling glass center table ng kanilang sala.

"Bukas na bukas, luluwas ang mga magulang ko para pormal na makipag-usap sa inyo tungkol sa desisyon ko. Ako na rin ang mismong tatawag kay Mr. Froilan Montecarlos at sa iba pang mga ninong at ninang upang humingi ng paumanhin," malamig kong pormal na pahayag, pilit na hindi tinitingnan ang matandang Aranas na alam kong nakamasid sa bawat galaw ko. "Ibinabalik ko na ang lahat ng ibinigay niyo. I owe you nothing, Harold. Sana maging masaya kayo ni Catherine."

"Marvie, no! Hindi ako papayag!" Akma akong hahawakan ni Harold sa braso ngunit isang umalingawngaw na boses ang nagpatigil sa kanya.

"Step back, Harold."

Hindi sumigaw si Harvey, ngunit ang lalim at talim ng kanyang utos ay nagpayelo sa buong silid. Napalunok si Harold at dahan-dahang umatras, tila isang maamong aso na sumusunod sa kanyang amo.

Bumaling sa akin si Harvey, ang kanyang makisig na mukha ay walang anumang emosyon na mababasa, ngunit ang kanyang mga mata ay nagsasabi ng ibang kwento. "Since my son is clearly not in the right state of mind to handle this maturely, I will take over. Harold, go to your room. Ako ang makikipag-usap sa fiancée mo tungkol sa mga legal at pinansyal na aspeto ng kanselasyong ito."

"Pero Dad—"

"I said, go to your room."

Wala nang nagawa si Harold kundi ang sumunod. Nangunot ang noo niya, puno ng hinanakit at desperasyon, bago tuluyang tumalikod at umakyat sa malaking hagdanan. Pinanood ko siyang mawala sa paningin ko, at kasabay noon ay ang mabilis na pagtibok ng aking puso. Naiwan kaming dalawa sa malawak na sala. Ako, at ang taong pinagtakasan ko kaninang madaling araw.

"Follow me to my study room, Miss Españosa," pormal na utos ni Harvey, pinihit ang kanyang katawan patungo sa pasilyo.

Gusto kong tumanggi. Gusto kong sabihin na nasabi ko na ang lahat ng kailangan kong sabihin at kailangan ko nang umalis. Ngunit tila may sariling pag-iisip ang aking mga paa. Sumunod ako sa kanya, ang bawat pagtunog ng aking stilettos sa marmol na sahig ay tila nagbibilang ng oras bago sumabog ang isang bomba. Nakatingin ako sa kanyang malapad na likod. Iyan ang likod na niyakap ko kagabi. Iyan ang mga balikat na kinapitan ko nang mahigpit habang ibinibigay niya sa akin ang langit. Napapikit ako nang mariin para burahin ang alaalang iyon, ngunit sariwang-sariwa pa rin ang amoy ng kanyang mamahaling pabango na humahalo sa hangin.

Pagpasok namin sa kanyang study room, bumungad sa akin ang isang malawak na espasyo na puno ng mga libro, isang mahogany desk, at mga leather couches. Puno ng kapangyarihan ang silid na ito, eksaktong sumasalamin sa lalaking nagmamay-ari nito, isang bilyonaryo na matagal nang binata at walang inuurungan.

Bago pa man ako makapag-isip ng pwedeng sabihin, narinig ko ang malakas na paglapat ng p***o. Ni-lock niya ito.

Lumingon ako at halos mapaatras nang makita kong ilang pulgada na lang ang pagitan namin. Nawala na ang pormal na maskara niya. Ang kanyang mga mata ay naglalagablab, puno ng isang pamilyar na pagnanasa at galit.

"You run fast," mababa at garalgal niyang bulong, ang kanyang boses ay nagpadala ng panginginig sa aking gulugod.

"H-Hindi ko alam kung anong sinasabi niyo, Mr. Aranas," pagsisinungaling ko, umaatras hanggang sa maramdaman ko ang lamig ng pader sa aking likuran. "Nandito lang ako para ayusin ang tungkol sa kanselasyon ng kasal."

Isang mapanganib na tawa ang nakawala sa kanyang mga labi. Humakbang siya palapit, inilapit ang kanyang mukha sa akin hanggang sa maramdaman ko ang init ng kanyang hininga sa aking pisngi. Ikinulong niya ako gamit ang magkabila niyang braso na ipinatong sa pader.

"Mr. Aranas?" panunuya niya, ang kanyang ilong ay halos dumampi na sa leeg ko. "That's not what you were screaming last night when you were begging me not to stop. Ang bilis mo namang makalimot, Marvie."

Namula ang buong mukha ko sa sobrang hiya at kaba. Ipinatong ko ang aking mga kamay sa kanyang matipunong dibdib upang itulak siya, ngunit parang pader na hindi man lang natinag ang kanyang katawan. "Lumayo ka sa akin. Isang malaking pagkakamali ang nangyari kagabi. Lasing ako, at hindi ko alam na tatay ka pala ng mapapangasawa ko!"

"Ex-fiancé," madiin niyang pagtatama, ang kanyang mga mata ay bumaba sa aking mga labi bago muling tumitig sa aking mga mata. "You made that very clear in the living room. You are no longer marrying my son."

"Wala kang pakialam! Aalis na ako!" Pilit kong hinawi ang braso niya ngunit mabilis niyang nahawakan ang aking pulso. Hindi mahigpit para masaktan ako, ngunit sapat para iparamdam kung sino ang mas may kontrol.

"You're not going anywhere," mariing utos niya, ang boses ay puno ng pangingibabaw. "Do you think I'll just let you walk away after you broke into my life, gave me the most spectacular night I've had in years, and then vanished like a thief in the morning?"

Napalunok ako, pilit pinipigilan ang pagtulo ng aking mga luha. "Anong gusto mong gawin ko? Ipagmalaki na nakipagtalik ako sa magiging biyenan ko? Nandidiri ako sa sarili ko, Harvey! Nandidiri ako na sa parehong pamilya nanggaling ang mga lalakeng sumira sa buhay ko!"

Nang marinig niya ang pangalan niya mula sa aking mga labi, nakita ko ang paglambot ng kanyang ekspresyon. Ang galit sa kanyang mga mata ay napalitan ng isang emosyong hindi ko maipaliwanag. Dahan-dahan niyang binitawan ang pulso ko at inilipat ang kanyang malaking palad sa aking pisngi, hinahaplos ito nang may labis na pag-iingat na taliwas sa kanyang nakakatakot na tindig.

"Harold broke you," malumanay ngunit seryosong sabi niya, ang hinlalaki niya ay pinunasan ang luhang tumakas sa aking mata. "He was a fool for throwing away a woman like you. He doesn't deserve you, Marvie."

Tinitigan ko siya, gulong-gulo ang aking isip. "Bakit mo ba ginagawa ito? Bakit hindi mo na lang ako paalisin at kalimutan na may nangyari sa atin?"

Humilig siya nang bahagya, inilapit ang kanyang mga labi sa aking tainga. "Because you are mine now. You gave yourself to me. The wedding to my son is canceled, yes. But you are not walking out of this family, Marvie. I'm keeping you.”