LOGINAng gabing iyon ay natapos nang yakap-yakap niya ako, ang aking ulo ay nakapatong sa kaniyang dibdib, nakikinig sa matatag na tibok ng kaniyang puso na siyang nagsisilbing musika ng aking pag-asa.Lumipas ang maraming buwan, at naging isang tahimik ngunit matinding laban ang bawat araw. Ngayon, nasa huling yugto na ako ng aking pagbubuntis.Kabuwanan ko na anumang araw mula ngayon. Ang aking tiyan ay bilog na bilog at napakabigat, nagdadala ng panibagong buhay kahit pa patuloy na naghihingalo ang sarili kong katawan.May mga umagang hindi na ako makabangon dahil sa matinding panghihina, ngunit naroon palagi si Michael—nagpapakain, nagpupunas, at nag-aalaga sa akin nang walang ni katiting na reklamo.Kapag nakikita ko siyang tahimik na kinakausap ang tiyan ko sa madaling-araw, humihingi ng lakas para sa aming dalawa ng baby niya, alam kong kailangan kong lumaban.Dahil gumanda nang bahagya ang pakiramdam ko ngayong araw, nagpasya si Michael na i-surprise kami ni Lloyd ng isang family g
Isang pangakong tutuparin ko.Binuhat niya ako nang walang kahirap-hirap mula sa malamig na sahig ng banyo at dinala patungo sa aming malawak na kama.Maingat niya akong inihiga, pakiramdam ko tuloy ay malapit na rin talaga akong mamatay.Samatanlang habang tinitigan ko siya ng matagal, ang galit sa mga mata niya ay naglaro, napalitan ng matinding pagmamahal at pag-unawa na tanging siya lang ang nakakagawa.Hinalikan niya ang aking noo, pababa sa aking mga mata na basa ng luha, hanggang sa aking mga labi.“You’ll live the best of your life with me, with our kids.”“We will focus on you. On our baby. On our family. Kung gusto mong harapin si Gabriel para sa peace of mind mo, gagawin natin. Pero sa ngayon, ang kalusugan mo ang prayoridad natin,” matatag niyang pangako bago ako niyakap nang buong higpit.Sa mga sumunod na linggo, mas lalong pinakita sakin ni Gabriel kung gaano niya ako kamahal. Ginawa niya ang lahat para gumaan ang buhay ko, ngunit ramdam ko sa sarili kong katawan ang la
Nanigas ako sa kinatatayuan ko habang pinapanood si Michael.Ang ilaw mula sa lampshade ay tumatama sa matigas niyang mukha, at ang anino ng kaniyang mahahabang pilikmata ay nagtatago sa nag-aapoy na emosyon sa kaniyang mga mata. Hawak niya ang maliit kong leather-bound journal.Nakabakat doon ang pangalang pilit kong binaon sa limot, ngunit hindi ko kayang tuluyang burahin sa kasaysayan ng pagkatao ko.Gabriel.Isang pangalan na nagdadala ng napakaraming bigat, sakit, at mga alaalang matagal ko nang itinago sa pinakailalim ng puso ko.Hindi ko alam kung ano ba talaga ang dahilan kung bakit ko sinulat noon guna ang pangalan niya, dahil ba gusto kong magkaroon kami ng closure bago man lang matapos ang buhay ko?O dahil gusto kong sabihin na kasinungalingan at lahat ng salitang binato ko sa kan’ya nakaraan.Na minahal ko siya. Na mahal ko siya at hanggang ngayon… kahit ganito na ang kalagayan ko, naguguluhan pa rin ako kung sino ang mas mahal ko sa dalawang lalaki.Pero alam ko kung ano
“Lalaban ako, Michael. Para sa’yo, para kay Lloyd, at para sa batang ito. Pangako.”Ilang araw ang lumipas, mabilis na nagbago ang ihip ng hangin sa estate ng Hamptons.Ang unang ginawa ni Michael ay tawagan ang kaniyang pinakapinagkakatiwalaang executive assistant. Sa isang virtual board meeting na hindi umabot ng sampung minuto, ipinasa ni Michael ang buong kontrol ng Valderama Empire sa kaniyang executive team.“I am stepping down temporarily as CEO,” matigas na utos ni Michael sa screen habang nakaupo kami sa library. Nakahawak siya sa kamay ko habang nagsasalita. “The COO will take over all executive decisions. I don’t care if the stocks drop. I don’t care if we lose a billion-dollar merger. Huwag niyo akong tatawagan unless the building is literally burning down. My wife is my only priority now.”Walang nakapag-salita sa kabilang linya. Pinatay ni Michael ang laptop at humarap sa akin, binigyan ako ng isang mainit at kalmadong ngiti na parang hindi niya kakabitawan ang bilyun-bi
“I’m keeping the baby, Michael,” matatag kong deklarasyon, ang boses ko ay walang bahid ng pag-aalinlangan. “Itutuloy ko ang pagbubuntis na ito.”Isang nakabibinging katahimikan ang bumalot sa buong kwarto. Rinig na rinig ko ang malakas na paghampas ng ulan sa labas ng bintana, tila sinasabayan ang nag-aamok na damdamin sa loob ng asawa ko.Tinitigan ako ni Michael. Ang kaniyang mga mata, na kanina ay puno ng takot at awtoridad, ngayon ay tila nabasag. Umigting ang kaniyang panga. Nakita ko ang paggalaw ng kaniyang lalamunan habang pilit niyang nilulunok ang matinding galit at desperasyon.“Are you out of your f*cking mind?!” sumabog ang boses niya, umaalingawngaw sa apat na sulok ng aming master’s bedroom. Marahas niyang ginulo ang sarili niyang buhok, naglalakad nang pabalik-balik sa harap ko. “Did you not hear the doctor, Loisa?! Mamatay ka! The moment that child grows inside you, it will feed the cancer! Papatayin ka ng sarili nating anak!”“Hindi niya ako papatayin, Michael! Buha
“We terminate,” matigas, mabilis, at walang-alinlangang sagot ng asawa ko.Lumingon ako sa kaniya. Ang mga mata niya ay nagliliyab sa determinasyon at matinding takot na mawala ako. Hawak niya nang mahigpit ang kamay ko, halos bumaon ang mga kuko niya sa balat ko.“We abort the baby, Doctor. Do whatever it takes. Save my wife. Prep the papers, prepare the operating room. I am not losing her!” sigaw ni Michael, ang kaniyang boses ay nanginginig sa desperasyon.Nang marinig ko ang salitang abort, tila huminto ang oras. Ang paligid ay nag-blur. Ang boses ni Michael at ng doktor na nag-uusap tungkol sa procedures at schedules ay naging parang mahinang ugong sa ilalim ng tubig.Natulala ako sa puting kumot na nakapatong sa aking sinapupunan.Ipinatong ko ang nanginginig kong kamay sa aking tiyan.Limang minuto. Limang minutong natulala ako habang tinatalakay nila kung paano tatanggalin ang buhay na nasa loob ko.Bumalik sa isip ko ang lahat. Ang buong buhay ko.Ako si Loisa. Ang babaeng wa
“You felt it? How much I wanted to ruin you right now at alisin ang lahat ng titig at haplos ng ibang lalaki sa’yo?”Nanigas ang katawan ko sa sinabi niya, nag-init ang pisngi ko dahil sa inis... pero bakit ganito? Gustong gusto kong iangat ang palad ko para sampalin siya pero hindi ko maigalaw... p
CHAPTER 2:“Gusto niyang sumayaw ka ng hot dance. Doon sa main stage. Kasama ng bagong macho dancer natin.”Hot dance with him? After what happened five years ago? Makakaya ko ba? Para sa pera?Nanlamig ang buong katawan ko. Tumingin ako muli sa ibaba.Sumasayaw pa rin siya sa ilalim ng madilim na p
“Sayaw, Kikay… sige pa…” halos nakapikit na saad ng matanda.Ngumiti ako nang pilit para itago ang pandidiri na umaakyat sa lalamunan ko. Nilunok ko ang lahat ng pride ko.“Gusto mo ba 'to?” bulong ko, ginagawang malambing at mapanukso ang boses ko kahit na gusto ko nang masuka.Tumango siya, tila n
CHAPTER 5:KINABUKASANNagising ako sa ingay ng mahinang ugong ng aircon. Mabigat ang aking talukap, at ang buong katawan ko ay tila bugbog sa hindi maipaliwanag na kapaguran.Ramdam ko ang kakaibang init na nakabalot sa aking likuran, isang matipunong braso ang mahigpit na nakapulupot sa aking bayw







