INICIAR SESIÓNAng Montenegro Tower ay ang pinakamataas at pinaka-eksklusibong corporate building sa buong Makati Central Business District. Pag-aari ito ng pamilya Montenegro at nagsisilbing sentro ng kanilang bilyun-bilyong imperyo.Nang huminto ang itim na Maybach sa harap ng grand entrance ng gusali, agad na nagbukas ang pinto ang mga naka-unipormeng valet at bodyguards.Naunang lumabas si Kristoff. Inayos niya ang kaniyang suit bago inilahad ang kaniyang kamay papasok sa sasakyan para alalayan ako.Tinitigan ko ang kamay niya bago ko inilapat ang aking palad doon. Wala akong magawa. Ang banta niya tungkol sa paninira sa karera ni Damian ay sapat na para itali ang mga kamay ko sa ngayon.Pagpasok namin sa malawak na lobby, natigil ang lahat ng empleyado.Ang mga executives, mga managers, at mga rank-and-file employees ay mabilis na huminto sa paglalakad at yumuko bilang paggalang. Rinig na rinig ang mga bulungan at ang mga paghanga."Good morning, Mr. CEO. Good morning, Mrs. Montenegro."Hindi n
Kinabukasan ng umaga.Tulad ng nakagawian ko nitong mga nakaraang linggo, lumabas ako ng kwarto bandang alas-otso ng umaga. Inaasahan kong bubungad sa akin ang amoy ng nilulutong sabaw o itlog. Inaasahan kong makikita ko si Kristoff na may suot na apron, nakatayo sa kusina, at pilit na ngingiti sa akin habang iniaalok ang pagkaing ginawa niya para sa akin.Ngunit pagdating ko sa sala, ibang-iba ang atmospera ng penthouse.Walang amoy ng nilulutong pagkain mula kay Kristoff. Ang buong lugar ay tahimik, malamig, at pormal.Sa mahabang dining table, nakaupo si Kristoff sa kabisera.Hindi siya mukhang kaawa-awang asawa na umiiyak kagabi. Nakasuot siya ng isang perpektong na-iron na charcoal-grey three-piece suit.Ang kaniyang buhok ay maayos na nakasuklay pabalik, walang kahit anong hibla na nakalabas.Hawak niya sa isang kamay ang isang tablet na nagpapakita ng stock market trends, habang ang kabilang kamay ay dahan-dahang humihigop ng black coffee. Ang buong presensya niya ay sumisigaw
Naiwan ang malawak na penthouse sa isang nakatutulensyang katahimikan.Hinihingal pa rin si Kristoff. Ang kaniyang mga kamay ay nanginginig habang mabilis siyang humaharap sa kinaroroonan ni Sasha.Ang kaniyang galit at nakatatakot na mukha kanina ay mabilis na napalitan ng matinding takot, pag-aalala, at pagmamakaawa habang nakatitig sa kaniyang asawa.Dahan-dahan siyang lumapit kay Sasha. Ang kaniyang mga hakbang ay napakaingat, na para bang natatakot siyang maglaho ito sa harap niya."Sasha..." paos niyang usal, ang kaniyang mga mata ay basang-basa ng luha. "Nasaktan ka ba? Did she touch you? Sinaktan ka ba niya sa tiyan mo? Tell me, anong masakit sa'yo?"Dahan-dahan niyang inabot ang mga balikat ni Sasha upang suriin ito. Ang kaniyang mga daliri ay nanginginig habang pilit na hinahawakan ang cardigan nito.Inaasahan niya na sa pagkakataong ito—matapos niyang protektahan si Sasha, matapos niyang ipahiya at itapon si Vivieane sa harap nito, matapos niyang ipagsigawan sa buong mundo
"Mabuti nga at nawala ang batang 'yon! Hindi nararapat magkaroon ng dugo ng isang dukhang tulad mo sa pamilya Montenegro! Dapat lang na mamatay ang—"PAK!Isang malakas, mabilis, at nanggagalaiting sampal ang gumuhit sa kaliwang pisngi ni Vivieane.Sa lakas niyon, napahawak si Vivieane sa kaniyang mukha at napasandal sa gilid ng sofa. Nanlaki ang kaniyang mga mata habang nakatitig kay Sasha, hindi makapaniwala na ang isang Sasha na dating tahimik at sunud-sunuran ay nagawang dumanak ng pisikal na lakas sa kaniya."You... you slapped me?!" sigaw ni Vivieane, ang kaniyang pisngi ay mabilis na namumula at nagmamarka. "You fucking bitch!"Nawalan na ng katinuan si Vivieane. Sa matinding galit at pagkapahiya, itinaas niya ang kaniyang dalawang kamay na may mahahabang kuko at mabilis na sumugod kay Sasha.Akmang hahablutin niya ang buhok nito at itutulak patungo sa glass table upang saktan ang katawan nito.Dahil sariwa pa ang tahi sa puson ni Sasha, napahawak ito sa kaniyang tiyan at bahag
"At ayaw kong magkaroon siya ng kapayapaan. I want him to live in this hell. I want him to wake up every morning looking at the woman he destroyed, knowing he can never have her back."Nanlaki ang mga mata ni Damian. Tinitigan niya ako nang matagal, sinusuri ang lalim ng dilim na naghari sa aking kaluluwa.Sa huli, dahan-dahan siyang bumuntong-hininga. Walang galit sa kaniyang mga mata—kundi purong lungkot para sa akin."You are destroying yourself too, Sasha," mahina niyang wika."Sinira na niya ako noong gabi ng gala, Damian," sagot ko habang nakatitig sa lumulubog na araw. "At ngayong wala na ang lahat sa akin... sisiguraduhin kong mararanasan niya lahat ng sakit na naranasan ko."3rd Person’s POVSa mismong sandaling iyon, bumukas ang pinto ng balcony.Nakatayo roon si Kristoff.Kararating lang niya mula sa opisina. Nakita niya sina Sasha at Damian na nakaupo sa balcony. Nakita niya ang mga legal document sa mesa. At higit sa lahat... narinig niya ang huling mga salitang lumabas s
Natapos ang press conference nang may malaking tagumpay.Bumuhos ang simpatya ng publiko para sa aming dalawa. Ang balita ng aming ‘sama-samang pagluluksa; at ang ‘pagiging protektado’ ni Kristoff sa kaniyang asawa ay naging headline sa buong mundo.Bago pa man sumapit ang alas-singko ng hapon, ang stocks ng Montenegro Holdings ay hindi lamang nakabawi—tumaas pa ito ng labinlimang porsyento, ang pinakamataas na lebel sa kasaysayan ng kumpanya.Nang makabalik kami sa private lounge sa likod ng ballroom matapos umalis ang huling reporter, tuluyang isinarado ng mga guard ang pinto.Tahimik ang silid.Nakatayo si Kristoff sa gitna ng lounge, nakatitig sa akin nang mayroong hindi maitagong pag-asa sa kaniyang mga mata.Ang ginawa naming paghawak ng kamay, ang paghalik niya sa noo ko, at ang mga ngiti ko sa harap ng camera ay nagbigay sa kaniya ng isang maliit at maling ilusyon na baka... baka may natitira pa kahit kaunting lambing sa puso ko para sa kaniya.Dahan-dahan siyang humakbang pal
“Sayaw, Kikay… sige pa…” halos nakapikit na saad ng matanda.Ngumiti ako nang pilit para itago ang pandidiri na umaakyat sa lalamunan ko. Nilunok ko ang lahat ng pride ko.“Gusto mo ba 'to?” bulong ko, ginagawang malambing at mapanukso ang boses ko kahit na gusto ko nang masuka.Tumango siya, tila n
CHAPTER 5:KINABUKASANNagising ako sa ingay ng mahinang ugong ng aircon. Mabigat ang aking talukap, at ang buong katawan ko ay tila bugbog sa hindi maipaliwanag na kapaguran.Ramdam ko ang kakaibang init na nakabalot sa aking likuran, isang matipunong braso ang mahigpit na nakapulupot sa aking bayw
CHAPTER 4:“Rhamesis… ahh…” Ang boses ko ay hindi ko na halos makilala. Nawawala ako sa sarili ko! Pakiramdam ko’y nilalamon ako ng init ng alak at init ng pagdamit ng labi at palad niya.Tiningnan niya ang hubad kong dibdib. Ang mga mata niya ay manghang-mangha at seryosong natingin.Ilang saglit p
CHAPTER 2:“Gusto niyang sumayaw ka ng hot dance. Doon sa main stage. Kasama ng bagong macho dancer natin.”Hot dance with him? After what happened five years ago? Makakaya ko ba? Para sa pera?Nanlamig ang buong katawan ko. Tumingin ako muli sa ibaba.Sumasayaw pa rin siya sa ilalim ng madilim na p







