Chapter 1

Hindi maintindihan ni Elena kung anong klaseng kaba itong nararamdaman niya sa mga oras na ito.

Hawak-hawak ng isang matipunong lalaki ang kaniyang kamay habang inaalalayan siya nito papunta sa isang tahimik na sofa sa dulong bahagi ng lounge. Tila kulang na nga ang buga ng aircon para pakalmahin ang nararamdaman niya. Hindi na niya maramdaman ang lamig, tanging ang nakakapanatag na init na lang na nagmumula sa kamay ng binata ang nararamdaman niya.

At ang init na 'yon ay nagbigay ng kakaibang ginhawa sa katawan niya.

Napalunok pa siya. Hindi niya alam kung alak ba ang dahilan kung bakit tila umiikot ang mundo niya ngayon o dahil mismo sa presensya ng lalaking ilang minuto pa lang niya nakilala. Or maybe, it was both.

Muli siyang napalunok. Dios mio! Ni hindi na niya alam kung pang-ilang lunok na niya ito. Para kasing may nakabara sa lalamunan niya, pinipigilan ang pag-iyak na kanina pa niya kinikimkim.

“Are you nervous?” tanong pa ng lalaki sa kaniya.

Pati boses nito ay parang nagpapadagdag sa kaba ng dibdib niya pero may kasamang peace of mind. Gusto na nga niya sana magtanong kung naka-on ba ang aircon kasi parang wala na talagang lamig eh. Or ganito lang ba talaga ang feeling kapag may nag-aalaga sayo?

Teh, ang bilis ng tibok ng puso ko! Sigaw ng utak niya.

Pero kahit anong sigaw pa ang gawin ng utak niya ngayon, mas gusto niyang pakinggan ang sinisigaw ng…

Ng?

Ng pagod niyang puso.

Napatingin siya sa binata at nakita niya ang malambing na ngiti sa labi ng lalaki. Kaloka, ni pangalan nga pala ng lalaking 'to ay hindi pa niya natanong bago siya pumayag na sumama sa tahimik na lugar na ito. Pero wala na siyang pakialam at mas nag-focus na lang siya sa mga mata nito na nakatitig na rin sa kaniya ngayon.

“Should I be?”

“Maybe?” Balik-tanong nito sa kaniya at tumigil ito sa paglalakad at muli siyang tinitigan.

Doon lang niya napansin kung gaano sila kalapit sa isa’t isa. Sobrang lapit nito sa kaniya to the point na ang pamilyar na amoy ng pabango nito ay naaamoy na niya. At sa sobrang malapit nila sa isa’t isa ay sapat para maramdaman niya ang proteksyong hatid ng presensya nito.

“Sinasabi mo bang dapat akong umatras at umuwi na?” tanong niya at pilit na ginagawang matapang ang boses niya kahit alam niyang muntikan pa siyang pumiyok dahil sa nagbabadyang luha.

Instead of answering, he slowly loosened his hold on her hand. Hindi niya nito pinigilan at hindi rin siya hinila pabalik. Hinayaan lamang siya nitong pumili. At iyon ang mas lalong nagpabilis sa tibok ng puso niya. Dahil kung tutuusin, pwede siyang umalis at lumabas na sa p***o. Pero hindi niya ginawa kasi buo na ang desisyon niya na kailangan niya ng karamay ngayong gabi.

Siya na mismo ang humigpit ng hawak sa kamay nito. Gusto niyang maramdaman nito na seryoso siya sa kailangan niya. Ayaw niyang isipin nito na kaya niya ang sarili niya, dahil ang totoo, pagod na pagod na siyang maging matapang.

Pero alam naman niyang hindi madali para sa kaniya ang magpakita ng kahinaan. Pero siguro dala ng hinanakit ng damdamin niya dahil niloko na siya ng ex-boyfriend niya at dumagdag pa ang tapang na dulot ng alak, bumigay na siya.

Nang makita ng binata ang pamumuo ng mga luha sa kaniyang mata, dahan-dahan nitong inangat ang kamay at pinunasan ang pisngi niya. Hinawakan nito ang kaniyang mukha nang buong pag-iingat kaya mas lalo tuloy siyang nakaramdam ng kagaangan ng loob. Para na siyang nilulukuban ng isang mahigpit na yakap na hindi niya maintindihan.

Ang bawat haplos nito ay tila nag-iiwan ng bakas ng kapayapaan sa kaniyang balat, isang matinding ginhawa na gumagapang mula sa kaniyang isipan hanggang sa pinakamalalim na bahagi ng kaniyang pagkatao. Hindi na lamang ito simpleng paghawak, ito ay isang emosyonal na connection na nagpapakaba at nagpapagaan ng dinadala niya sa paraang hindi niya kailanman naranasan. Ang kaniyang hininga ay naging mababaw at mabilis, sumasabay sa bawat maingat na galaw ng mga kamay ng binata na tila sinasalo ang bawat patak ng luha niya.

Sa gitna ng tensyong bumabalot sa kanila, unti-unting nawala ang ingay ng bar sa kaniyang pandinig, at ang tanging nanatili ay ang malakas na pintig ng kanilang mga puso na tila nag-uusap sa sarili nilang wika. Ipinikit ni Elena ang kaniyang mga mata, hinahayaan ang sarili na malunod sa bango ng binata at sa ginhawa ng sandali.

Isang humihikbing buntong-hininga ang kumawala sa kaniyang mga labi, isang tunog na tila nagbigay ng hudyat sa binata na tuluyan na siyang bumigay sa sakit.

Sa isang iglap, naramdaman na lamang niya ang mahigpit at mainit na pagyakap nito sa kaniya. Inalis ng lalaki ang sariling jacket at isinampay iyon sa mga balikat ni Elena bago siya tuluyang ikinulong sa mga bisig nito. Ramdam na ramdam niya ang pag-aalaga nito na kanina lang ay hinahanap-hanap niya.

“You really want me to stay?” tanong na naman nito sa kaniya habang hinahagod ang likod niya.

Alam naman niyang kahit pa tanungin siya nito nang paulit-ulit ay hindi na magbabago pa ang isip niya. Gusto na nga niyang ibuhos dito ang lahat ng iyak at sakit niya. Gusto niyang sumandal sa lalaking hindi niya kilala at sa lalaking alam niyang walang huhusga sa kaniya.

Tumango siya habang nakasubsob sa dibdib nito. At iyon na rin naman pala ang hinihintay nitong sagot mula sa kaniya.

“Please... stay with me tonight. Help me forget everything,” pagsusumamo niya, ang boses ay halos isang bulong na lamang dahil sa matinding emosyon at pag-iyak.

Sa bawat salitang lumalabas sa kaniyang bibig, ramdam ni Elena ang kaniyang ganap na pagsuko, isang matamis na pagpapaubaya sa lalaking ito na tila may hawak ng susi sa kaniyang kaligtasan mula sa pait ng nakaraan. Hinayaan niyang maging mahina at vulnerable ang sarili, itinaya ang lahat sa init ng yakap nito na tila ba ang buong mundo ay naglaho at silang dalawa na lamang ang natitira para magdamayan.

His gaze softened, his voice dropping into a comforting, low rumble against her hair.

"Elena," he whispered, his hands gently rubbing her back, keeping her flush against his solid frame. "You have no idea how long I’ve wanted to take that pain away from you. Tonight, you aren't alone anymore. I've got you."