Mag-log inริวเซย์รับหงส์ดำมาไว้กับมือตนเอง เป็นการส่งต่อตำแหน่งอย่างสมบูรณ์แบบโดยมี VIP ทุกท่านเป็นพยาน “ผมริวเซย์ โรเลนโซ่ หัวหน้าองค์กรคนใหม่ ต่อจากนี้ผมจะทำให้องค์กรของเราเติบโตมากยิ่งขึ้น ทำผลงานออกมาให้มากยิ่งขึ้น หวังว่าทุกคนจะให้ความไว้หวังใจกับผมอย่างที่เคยมีให้กับคนก่อน ๆ และวันนี้ผมขอใช้โอกาสนี้บอ
เกิดความเงียบไปชั่วขณะ ริวเซย์จับมือบางขึ้นมาก่อนที่อะไรบางอย่างจะถูกสวมเข้าที่นิ้วนางข้างซ้าย หลังจากนั้นเขาก็เอ่ยออกมา “แต่งงานกับริวนะ” ขนมผิงได้ยินคำนั้นเธอก็เปิดเปลือกตาขึ้น เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด ริวเซย์ขอเธอแต่งงาน ภาพตรงหน้าคือแฟนหนุ่มของตนเองที่นั่งคุกเข่าขอแต่งงาน นํ้าตาของหญิงสาวไหล
“ขอบคุณนะคะ ผิงขอบคุณคุณพ่อคุณแม่มากจริง ๆ สำหรับการต้อนรับครั้งนี้” ขนมผิงเอ่ยออกมาด้วยความซาบซึ้งใจ ก่อนที่เธอจะก้มกราบลงบนตักของเซโก๊ะ แล้วก้มกราบลงหน้าขาของราเชนทร์ต่อ ภาพแฟนสาวกับพ่อแม่ที่แสนจะอบอุ่นทำให้ริวเซย์ที่มองอยู่อดที่จะยิ้มไม่ได้ แล้วในตอนนั้นเองนิกก็เดินเข้ามาเห็นพอดี เขามาหยุดอยู่ข
“อยากได้กำลังใจแบบไหนดี ?” “กำลังใจแบบฟิน ๆ” พูดจบก็ขยิบตาให้แฟนหนุ่ม ทำให้ริวเซย์ตะบะแตกผลักร่างสวยนอนใต้ร่างทันที เขาไม่รอช้าก้มหน้ากระซิบที่ข้างใบหูขาวเบา ๆ “ได้ฟินทั้งคืนแน่” พูดจบผ้าห่มก็ถูกจับขึ้นมาคลุมร่างคนทั้งสอง จากนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นภายใต้ผ้าห่มก็กินเวลาไปค่อนข้างนานพอสมควร… พอตกลงท
“ถ้ามัวแต่เก็บเรื่องในอดีตมาคิด ชีวิตมันจะมีความสุขกับปัจจุบันได้ยังไง” ราเชนทร์เอ่ยขึ้นนิ่ง ๆ ความจริงเขาทราบมาตั้งแต่แรกแล้วว่าสองคนนี้ชอบกัน ที่เสนอเงื่อนไขกับขนมผิงไปในวันนั้นมันคือแผนที่ช่วยให้ลูกชายตนเองสมหวังกับความรัก ราเชนทร์มั่นใจว่ายังไงก็ตามที่สองคนนี้ได้ใกล้ชิดกัน ดูแลกันในยามยากลำบาก ค
“ตอนฉันขอร้องเธอเองก็ไม่ยอมปล่อย จำได้ใช่ไหม” พูดจบขนมผิงก็ลงแรงที่ส้นเท้าแรงมากกว่าเดิมจนเลือดไหลจากแผลที่บาดลึก “ลองนึกดูสิว่าขนาดแกนอนใต้เท้าฉันแค่ชีวิตเดียว ยังทรมานขนาดนี้ แต่ตอนที่ฉันโดนมีอีกหนึ่งชีวิตในท้องของฉัน” ขนมผิงพูดจบก็ยอมขยับเท้าออกจากหน้าท้องไดอาน่า เธอนิ่งมองไดอาน่าที่นอนร้องไห้ก
“ก้าวออกไปจากโกดังเมื่อไหร่ บอสของพวกมึงตาย” กลุ่มคนที่กำลังพาตัวอนุพงศ์หลบหนีออกไปหยุดชะงัก พวกมันมองมาที่บอสของตนเองด้วยสีหน้าตกใจ ไม่นานคำสั่งจากบอสพวกมันก็ออกมา “ปล่อยมัน” ร่างอนุพงศ์ถูกปล่อยตัว นิกเข้าไปคุ้มกันทันที ฝั่งคนร้ายที่ยังเหลือชีวิตถูกคุ้มตัวเอาไว้แล้วยกแขนขึ้นเหมือนยอมมอบตัว พวกมัน
“นี้ยังเรียกไม่โป๊อีกเหรอคะ แค่นี้พี่แบดซ์ก็จะกินหัวกอหญ้าแล้ว” “ถ้ามันมีปัญหาบอกมันมาเคลียร์กับพี่ พี่จะจัดการให้เอง มันจะหวงใส่ต้นไม้กับทรายรึไง บนเกาะนี้ไม่มีคนเลยสักคน” “หือ ก็ได้ค่ะ แต่ขอติดกระดุมเชิ้ตทุกเม็ดนะคะ” กอหญ้ายิ้มแห้ง ก่อนที่เธอจะหยิบชุดของยูกิไปเปลี่ยน “ส่วนแกยัยผิง อยู่โสดมาจนป
“ต้องการสิ แค่ตอนนั้นผิงต้องใช้เงินผ่าตัดให้พ่อ ตอนนี้ลำพังรับสอนพิเศษให้ริวกับหางานเสริมก็น่าจะพอ” “….” ริวเซย์เงียบ พอ ‘หมดประโยชน์’ เธอก็สรรหาเหตุผลมาอ้าง ตอนใช้เขาเป็นเครื่องมือทอดสะพานไปหาราฟาเอลไม่เคยจะนึกถึงความรู้สึก เขานึกโกรธแต่ก็ต้องอดทนเอาไว้ ขืนพูดออกไปจะทำเอากระต่ายตื่นตูม “ที่จร
เป็นภาพใบเก่าสมัยที่อนุพงศ์ยังทำงานนี้อยู่ เธอเลื่อนมันมาตรงหน้าราฟาเอล เขาปลายตามองเล็กน้อยแล้วหยิบขึ้นมาดู แววตาไร้อารมณ์ แต่คนคนนี้ ราฟาเอล ‘รู้จักเป็นอย่างดี’ “คิดว่ารู้อะไรไปจะทำอะไรได้ คนพวกนั้นไม่ใช่คนที่เธอจะจัดการได้” “แปลว่า คุณรู้ใช่ไหมคะ” ขนมผิงมองคนตรงหน้าอย่างมีความหวัง “ฉันไม่ชอบท







