คนกวน

เรื่องของฉันฉาวโฉ่จนถึงหูของคนในคณะ ความจริงแล้วมันกระฉ่อนไปทั่วประเทศเลยต่างหาก สมัยนี้เพียงโพสต์ลงโซเชี่ยลมีเดีย คนกดไลค์กดแชร์ มันก็สามารถกระจายไปทั่วไม่ต่างจากเชื้อไวรัสได้ง่ายๆ

แย่ไปกว่านั้นคือความสนุกของพวกเกรียนคีย์บอร์ด ใช่ช่องทางคอมเม้นต์เป็นสนามอารมณ์

และตอนนี้ฉันก็ไม่ต่างจากส้วมที่มีคนไม่รู้จักมาทิ้งบอมบ์แบบสาดเสียเทเสีย บางข้อความก็เกินจะรับไหว

แน่นอนว่ามันลอยไปเข้าตาพ่อกับแม่ตั้งแต่วันที่สองที่ข่าวกระฉ่อน ฉันทำได้เพียงอธิบายความจริง พวกท่านไม่ได้ด่าทอ ท่านรู้ว่าฉันไม่ใช่คนขี้โกหก และสอนให้ฉันอดทน

แต่ฉันจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว!!!

ตุบๆๆ ฝ่าเท้ามีรองเท้าผ้าใบสีขาวห่อหุ้มกระทืบลงบนแผ่นกระดาษที่มีใบหน้าของไอ้ต้นติดอยู่ มาหยาลงทุนปริ้นซ์หน้ามันมาให้ฉันระบายอารมณ์ อีกแผ่นเป็นพี่นิริณที่กำลังใช้ปากกาเจาะหน้าของมันจนเป็นรูอยู่บนโต๊ะหินอ่อนประจำตำแหน่งของแก๊งเธอ

"ไอ้สารเลว แกมาทำศักดิ์ศรีน้องฉันป่นปี้หมด"

"ให้พี่โอบไปจัดการให้ไหม พี่โอบมีปืนนะ"

เท้าฉันชะงักตวัดสายตามองพี่ปันปัน หรือเธอจะติดเชื้อแฟนหนุ่มมาแล้ว

"แฟนพี่ก็แบ็คดี แค่บอกมาเท่านั้นว่าอยากให้พวกมันสองผัวเมียเป็นแบบไหน จะได้ตามสั่งเลย"

ฉันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ พี่ชูครีมก็น่ากลัวแหะ

"หรือให้พี่เจไดจัดการไหม ในคลิปเป็นเขานี่นะที่มาช่วยแก ดูอีป้ามันก็เกรงๆ เขาอยู่นะ"

คราวนี้ฉันเดินกลับไปกดปิดคลิปวีดีโอในมือถือของมาหยา ส่ายหน้าพรืดจนผมสะบัด

"ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น พวกพี่ด้วยนะคะ ไม่ต้องไปบอกแฟนๆ พวกพี่นะ เดี๋ยวจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ สิ้นชื่ออีไอริณของจริงแน่"

"งั้นแกก็ต้องอดทนนะ เรื่องพวกนี้เดี๋ยวก็ซาแล้วต่อไปก็ต้องมีสติกว่านี้ โอเค๊!"

พี่ปันปันลุกจากเก้าอี้มาวางมือบนศีรษะ ความนุ่มนิ่มผสมความห่วงใยพาฉันน้ำตาซึมปากยื่นพยักหน้าหงึกๆ

ตั้งแต่เกิดมามีไม่กี่เรื่องที่สร้างความเจ็บปวดให้ฉันชนิดที่ว่าข้าวกินไม่ลง นอนไม่หลับและไม่อยากลุกจากเตียงนอน

อย่างเรื่องนี้ก็พาฉันกินข้าวไม่ลงมาสามวันแล้ว

มื้อเย็นวันนี้พี่ๆ เลยพาฉันมากินชาบูที่ร้านแถวๆ มหาวิทยาลัย นั่งกินไปได้สักพักก็มีสมาชิกมาเพิ่มสองคนนั่งข้างพี่ปันปันกับชูครีม

องศาดีด้วยนะ..

พี่โอบดันนั่งตรงข้ามฉัน จากที่กินอร่อยอยู่ครึ่งชั่วโมงกลับตัวเกร็งก้มหน้ามองแต่ถ้วยของตัวเอง

เข้าใจประโยคที่ว่าถ้าเขาจะรักยืนเฉยๆ เขาก็รักแล้วล่ะ

เพราะคนนี้..ถ้าเขาจะโหด นั่งเฉยๆ เขาก็ดูโหด

"ไอ แกนั่งตัวเกร็งทำไม"

คำถามของพี่ปันปันทำให้ฉันต้องเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ

"แฟนพี่ปันน่ากลัวอ่า"

แกร๊ก! พี่โอบวางช้อนในมือลงกระทบจานเบาๆ แต่ฉันกลับขนลุกซู่และรู้สึกว่าบรรยากาศเงียบฉี่วังเวงอย่างกับในหนังมาเฟีย

จังหวะหนึ่งฉันเผลอสบตาเขา...

แต่ก็ต้องรีบก้มหน้ามองผักบุ้งในถ้วย

น่ากลัวๆ พี่ปันปันสบตาแล้วหัวใจเต้นได้ไงเนี่ย

ปึก! พลันตรงหน้าก็มีก็มีตะเกียบคู่หนึ่งคีบลูกชิ้นเต้าหู้หน้าแมวเหมียวมาใส่ในชาม ตะเกียบนั้นอยู่ในมือพี่โอบ ฉันเงยหน้ายิ้มเจื่อน.. ที่แท้ก็เป็นคนใจดีหรอกเหรอ

พรึบ! แต่แล้วตะเกียบอันนั้นก็ทิ่มเข้ากลางใบหน้าแมว แทงอยู่แบบนั้นสามครั้งอย่างเลือดเย็น

ฉันสะดุ้งทั้งตกใจทั้งกลัวแล้วขยับไปกอดมาหยา ซุกใบหน้ากับหัวไหล่ของเพื่อนท่ามกลางเสียงหัวเราะของพี่ๆ

"ฮือ! คนโหด"

"น้องรหัสปันนะคะ พี่โอบอย่าแกล้งน้องปันสิ"

พี่ปันปันดุแฟนเธอแล้วลุกจากเก้าอี้มาลูบหัวไหล่มนปลอบประโลม พอได้สัมผัสจากพี่รหัสทีไรฉันเบาลงได้ทุกอารมณ์จริงๆ แต่ไม่กล้าหันไปสบตาแฟนเธอ สัมผัสได้ว่าเขาดูสนุกกับการแกล้งฉันมาก

"เดี๋ยวพี่กลับไปจัดการให้ ลุกขึ้นมานั่งกินดีๆ "

เธอพยุงให้ฉันกลับมานั่งตรงแล้วมองไปยังหน้าร้าน

"พี่เจไดมาแล้ว เดี๋ยวให้มานั่งตรงข้างไอริณเลย จะได้ช่วยปันปรามพี่โอบ"

ใครมานะ!

เสียงกรุ๊งกริ๊งของกระดิ่งหน้าประตูดังขึ้นดึงทุกสายตา

มีผู้ชายสวมใส่ชุดนักศึกษากำลังเดินตรงมาที่โต๊ะพวกเรา เขาส่งยิ้มจางๆ มาแต่ไกล ยิ้มที่ทำหัวใจของฉันสั่นระรัว

ไอ้บ้าเอ๊ย! จะมาทำไม

มีแค่พี่โอบกับพี่สิงห์ไม่ได้เหรอ ทำไมพวกเขาต้องเอาสัมภเวสีมาด้วย

"สวัสดีครับเฮีย ผมมัวแต่ปริ้นซ์งานอยู่เลยออกมาช้า"

"งั้นก็รีบหาที่นั่ง"

พี่เจไดทักทายพี่สิงห์ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ เดินผ่านมาตบบ่าพี่โอบแล้วนั่งลงข้างฉัน เขาเหล่ตามองฉันแวบหนึ่งแล้วหันไปสนใจสั่งอาหารเพิ่ม

"เขาก็ดูไม่น่าจะเกเรอย่างแกว่า" มาหยาโยกตัวมากระซิบ

"พวกนี้รู้หน้าไม่รู้ใจหรอก"

ฉันกระซิบกลับแล้วก้มหน้าก้มตากินเฉพาะของที่ตัวเองตักมาใส่ถ้วย วางหูเอาไว้ฟังรุ่นพี่คุยกันเท่านั้น

"พี่เจไดช่วยปรามพี่โอบด้วยนะคะ อย่าให้เขาแกล้งน้องรหัสปัน น้องปันขี้กลัว"

"คนนี้เหรอ"

ตะเกียบที่น่าจะคีบอะไรใส่ปากไปแล้วถูกชี้มาที่ฉัน

"คนนี้แหละค่ะที่พี่เจไดไปเจอที่ห้างแล้วช่วยชีวิตออกมา น้องชื่อไอริณค่ะ"

พี่นิริณเป็นคนตอบ

"แต่ดูจะไม่สำนึกบุญคุณพี่เท่าไหร่ ไม่รู้ว่าโกรธที่พี่ไปพรากเขาออกมาจากแฟนหรือเปล่า"

"ไม่ใช่แฟนค่ะ" ฉันรีบค้าน "ก็เห็นอยู่ไม่ใช่เหรอคะว่าไอเป็นเหยื่อแล้วไอก็ขอบคุณพี่ไปแล้ว"

"อืม สงสัยจะลืม"

พูดจบเขาก็หันไปคีบลูกชิ้นเข้าปากหน้าตาเฉย

กวน! เห็นไหมล่ะว่าเขาน่ะนิสัยไม่ดี