เด็กมนุษย์

[JDai Part]

"ปากดี น่ากัดให้ปากขาด"

ผมบ่นตามหลังยัยตัวเล็กผมหยิกเป็นเส้นมาม่าแล้วเดินกลับเข้ามานั่งข่มอารมณ์มันเขี้ยวอยู่ในรถ

เคลียร์เรื่องรถของสาวมนุษยศาสตร์ที่โชนตามจีบอยู่ในช่วงนี้เสร็จเรียบร้อยก็ไปเรียนต่อ วันนี้ผมอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ บาสก็แข่งแพ้เด็กสถาปัตย์ โปรเจคต์จบก็สุมหัว เพื่อนแม่งก็ไข้ใจกันเป็นแถบๆ หนักสุดก็ไอ้เวรแทนคุณที่ตอนนี้วิญญาณน่าจะไปอยู่แถวๆ ตึกมนุษย์โน้น เหลือแต่กายหยาบนอนอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวยาวข้างบาทาผม ผมเลยใช้ตีนสะกิดขามัน

"ทนไม่ไหวก็ไปหาเขา เอาแต่ทำหน้าเป็นหมาหงอยกูรำคาญ"

แทนคุณใช้เท้ายันเท้าผมออก พลิกตัวตะแคงข้างหันตูดให้เฉย

เออดี! ขอให้แม่งง้อเขาไม่สำเร็จ

ผมหันไปสนใจโอบ ยังดีที่มันรักกับน้องปันปันดี เลยยังเหลือตัวช่วยทำโปรเจคต์กลุ่มที่จะต้องส่งอาจารย์ในอีกสองสัปดาห์ แต่เห็นมันจิ้มๆ หน้าจอมือถืออีกแล้ว ไม่พ้นคงสั่งอาหารไปกินที่ตึกโน้นอีกเหมือนเคย

"ครั้งนี้แดกไรวะ"

"น้องอยากกินบะหมี่ไข่" มันตอบแต่ไม่ได้เงยหน้าจากหน้าจอมือถือขึ้นมาคุย

"วันนี้?"

"พรุ่งนี้ มึงไปด้วยกันไหม"

"กูจะไปทำห่าอะไร กูไม่ได้มีเด็กอยู่ตึกนั้นเหมือนพวกมึง"

โอบเงยหน้ามองผม.. "แต่ครั้งก่อนมึงพูดแปลกๆ เหมือนเคยมีแผลกับเด็กมนุษย์ ชัวร์ว่าไม่มี"

"กูแค่บอกว่าตกเด็กมนุษย์จนเบื่อ แต่ไม่ได้บอกว่ามีซัมธิงกับเด็กมนุษย์นี่หว่า"

มันจ้องตาผมนิ่ง แต่ผมรู้ดีว่ามันกำลังเค้นหาความจริงที่มีเพียงแค่...ผมเคยรู้จักเด็กมนุษย์เป็นการส่วนตัวเท่านั้น

คืนหนึ่งที่เราเจอกันโดยบังเอิญที่ผับ เธอทำเมิน ไม่มองหน้าผม ทั้งที่เรารู้จักกันมาก่อนและผมก็ได้รู้จากปากแทนคุณว่าเธอเรียนคณะมนุษยศาสตร์มหาวิทยาลัยเดียวกัน

นั่นแหละ.. คือเหตุผลที่วันหนึ่งผมยอมไปกินข้าวคนเดียวแล้วปล่อยให้เพื่อนอีกสามคนไปจีบสาวที่ตึกมนุษยศาสตร์

แต่บางอย่างก็เกินการควบคุม ถึงเราจะไม่ได้วิ่งหนีสิ่งนั้น ทำเพียงอยู่เฉยๆ สิ่งนั้นมักถูกพัดให้เข้ามาใกล้ ไม่แค่นั้นยังบังคับให้ผมต้องยื่นมือไปแตะต้อง

ทั้งหมดที่ผมพูดมาคือไอริณ

เราเคยรู้จักกันเมื่อนานมาแล้ว

ผมไม่รู้เลยว่าเธอเรียนที่นี่ ไม่เคยเจอหน้า ไม่มีใครเคยบอก คืนนั้นในผับเธอเดินมากับเด็กเก่าแทนคุณ ผมแอบตกใจ ถึงจะนานเกินสี่ปีที่ไม่เจอหน้า แต่เพียงสบตาหนึ่งวินาทีผมก็จดจำได้..

ยัยเด็กตาโตแก้มป่องที่ยิ้มแล้วดวงตาหยีอย่างกับพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว..

ตอนเด็กก็น่ารักนุ่มนิ่มดี ไม่คิดว่าโตขึ้นมาแล้วปากจะแจ๋วขนาดนั้น

หรือไม่ก็คงเก่งกับผมคนเดียว เมื่อวานเห็นปล่อยให้คนอื่นทั้งจิกทั้งตบ ถ้าผมไม่บังเอิญไปเจอ สภาพคงไม่ต่างจากผักถูกโยนลงในหม้อสุกี้ที่น้ำกำลังเดือด

แล้วดูน้องมันทำกิริยาใส่..

แม่งโคตรเสียดายขนมโดนัทที่กำลังจะซื้อไปให้แม่ แต่ต้องสละมาช่วยคน

นึกถึงแล้วก็โคตรเซ็ง เรียนเสร็จผมขับรถมายัง K Night ผับ ระหว่างเดินเข้ามาภายในตัวอาคารก็โทรคุยกับแม่ไปด้วย

"ขายดีคร้าบแม่ เดี๋ยวสิ้นเดือนโอนเงินไปให้นะ"

[แม่ไม่ได้มาขอเงินเจ แม่แค่ถามไถ่ว่ากิจการมันเป็นยังไง อู่ต่อรถสิบล้อของเราก็ทำเงินได้ไม่น้อยหน้าผับของลูกหรอกหน่า]

ผมยิ้มให้กับเสียงเล็กแหลมของแม่ เข้าใจเลยว่าทำไมพ่อถึงหลงแม่นัก ขนาดลูกฟังแล้วหัวใจยังยวบยาบ

[เจอย่าดื่มหนักสูบหนักนะลูกนะ เจ้าจิมมันก็เริ่มล่ะ แม่ล่ะห่วงทั้งคู่จริ๊งจริง]

"ครับผม แค่นี้ก่อนนะครับแม่ ผมคุยธุระกับเฮียสิงห์เขาก่อน"

ร่ำลากันอีกสองสามประโยคก็วางสายแล้วเดินไปเกาะขอบประตูห้องทำงานของเฮียสิงห์ มองจนแน่ใจว่าเขาอยู่ในห้องคนเดียวผมก็สไลด์รองเท้าเข้ามานั่งบนโซฟาอย่างรวดเร็ว

"สวัสดีครับเฮีย"

เฮียสิงห์น่าจะเพิ่งมาถึง และเขาก็มองผ่านผมไปด้านหลัง

"เมียกูล่ะ"

"น้องชูครีมมากับไอ้โอบกับน้องปันปันครับ มีพวกผมอยู่เฮียไม่ต้องห่วงเลยครับ"

"ยังเอาตัวกันแทบไม่รอด กล้าพูด"

"ไม่ใช่ผมสักหน่อย" ผมบ่นงุบงิบ

"พูดธุระที่ทำให้มึงลากตีนมาบนนี้"

"เพ้นท์เฮ้าส์สุดหรูหรา"

"ว่างก็เข้าไปทำสัญญาได้เลย จะเอาอะไรก็บอกลูกน้องกู สำคัญเลยอย่าลืมจ่ายเงินกู"

"ขอบคุณคร้าบ รักเฮียที่สุดเลย"

ผมลุกจากโซฟาวิ่งไปหาเฮียสิงห์รุ่นพี่ที่เรียนวิศวะมาด้วยกันพ่วงเจ้าของผับที่พวกผมเป็นหุ้นส่วน แถมยังเป็นคนเนรมิตที่อยู่อาศัยที่ผมต้องการได้ด้วย

แต่ก่อนที่ผมจะได้เข้าใกล้เขา ฝ่าเท้าใหญ่สวมใส่รองเท้าหนังสีดำขลับก็ยกขึ้นตัดหน้า ผมเบรคล้อฟรียกสองมือขึ้นทำท่ายินยอม

"ก็แค่จะกอด หวงตัวไปได้"

"ตัวกูสงวนสิทธิ์ให้เมียกูคนเดียว"

เหอะ! สองมือนั้นยกพนมไหว้แล้วหันหลังเดินออกมาจากห้อง

กลางวันมันเขี้ยวเด็กผมเส้นมาม่า

ตกเย็นหมั่นไส้รุ่นพี่

ชีวิตผมจะหาความสุขจากไหนมิทราบ!!

[JDai End]