วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 11 มีสิทธิ์อะไรไปโกรธเขา [100%]

“หนูไม่รู้เลยว่าพี่เงินจะเป็นซิลเวอร์ คิดว่าพี่แข่งแบบปกติด้วยซ้ำ”

“ก็นะ พี่แข่งได้หลายประเภท แต่ที่ชอบคือแบบดริฟต์มากกว่า” เสียดายมาก! ซิลเวอร์ควรชนะเจคแลคบ้าง ไม่สิ มันจะมีอยู่หลายครั้งนะที่ซิลเวอร์ชนะเจคแลคน่ะ เหมือนคล้ายสลับๆ กันขึ้นอันดับหนึ่งมากกว่า

“ไม่เตรียมตัวเหรอคะ”

“อีกยี่สิบนาที พอดีพี่หิวน่ะเห็นเพิร์ลก็เลยแวะมาทัก”

“งั้นพี่...” ก้มหน้าลงมองตะกร้าก็พบว่าแซนวิชมันหมดเหลือแค่ซองคุกกี้แค่ไม่กี่ซอง “เอาคุกกี้ไปกินรองท้องก่อนสิ”

“จะดีเหรอ”

“ดีสิคะ” ฉันฉีกยิ้มกว้างและยื่นซองคุกกี้โอ๊ตมีลให้พี่เงินสองอัน “เป็นคุกกี้โอ๊ตมีล เนื้อสัมผัสมันจะหนึบๆ หน่อยนะ หนูใส่ผลไม้แห้งกับอัลมอนล์ไปด้วย”

“เท่าไหร่ รอบนี้พี่ขอจ่ายเงินนะ ไม่เอาฟรี”

“แต่หนูอยากให้ เพราะได้รู้ว่าพี่คือซิลเวอร์” จะได้เอาเรื่องนี้ไปคุยโม้กับไอ้ตังให้มันหายงอนฉันสักที “รอบหน้าหนูค่อยคิดเงิน”

“โอเค” เขาพยักหน้ารับพลางแกะคุกกี้กินพลางชูนิ้วโป้งให้เชิงบอกว่ามันอร่อย

“คุกกี้มีพลังงานเป็นแหล่งของคาร์โบไฮเดตที่ดีสำหรับเพิ่มพลังงานในเวลาที่ต้องการได้ เพราะงั้นพี่กินคุกกี้หนูจะได้มีแรงแข่งไงคะ”

“ความรู้แน่นมาก” เป็นไงฉันน่ะมันเก่งสุดยอดเลยไหมล่ะ

“เดี๋ยวหนูรอเชียร์นะ สู้ๆ ค่ะ”

พี่เงินโบกมือให้ฉัน จากนั้นก็เดินลงอัฒจันทร์ไปเพื่อเตรียมตัว ส่วนฉันก็ปวดห้องน้ำจึงเดินตามเข้าไปในโถงด้านในเพื่อตามหาคนที่ขี้เซาสักหน่อยก็ไม่เห็นนะ แล้วก็มาถามว่าฉันจะมาสนามหรือเปล่า อย่าบอกนะว่าพี่เจคไม่มาสนาม อีแบบนี้ฉันต้องนั่งแท็กซี่กลับอะดิ ฉิบหายของแท้เลยทีนี้!

ด้วยความที่ไม่รู้ว่าพี่เจคจะมาหรือเปล่าจึงหยิบมือถือขึ้นมาหวังต่อสายตาหาเขา จึงหยุดอยู่ตรงหน้าห้องพักนักแข่งที่มีนักแข่งหลายคนกำลังทยอยกันเข้าสนามสำหรับการแข่งขันแบบดริฟต์ ผละใบหน้าจากหน้าจอมือถือแค่เพียงเห็นส่วนสูงที่ไม่ใครสูงได้เท่าเขา ฉันก็จำได้ทันทีจึงเก็บมือถือลงกระเป๋ากางเกง กำลังจะอ้าปากตะโกนเรียกชื่อเขา

“พี่เจค!”

แต่ว่า... ฉันกลับระงับเสียงของตัวเองเอาไว้ เมื่อมีเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ใช่ฉันตะโกนเรียกร่างสูง จนพี่เจคหันกลับมา ใช่ เขาไม่ได้หันมาทางฉันกลับค่อยๆ หันไปตามเสียงเรียกของหญิงสาวที่สวมกางเกงยีนส์ขาสั้นรัดรูปและเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงข้อศอก เสื้อสีขาวบางจนเห็นเกาะอกด้านใน ใบหน้าสวยฉีกยิ้มกว้างพลางวิ่งตรงเข้าไปสวมกอดร่างสูงใหญ่ของพี่เจคจนเขาเซเล็กน้อย

ฉันได้แต่ยืนนิ่งมองภาพที่ผู้หญิงคนนั้นสวมกอดพี่เจคและเขาก็สวมกอดเธอ แลดูทั้งคู่สนิทสนมกันมาก เพราะเธอทำให้พี่เจคมีสีหน้าที่ตกใจอย่างมากไม่พอ พอคุยกันสักพักพี่เจคก็ยิ้มพลางส่ายหน้าให้กับเธอย่างเอ็นดู มือที่กำลังชูขึ้นเรียกพี่เจคเป็นอันว่าทิ้งมันลงข้างกาย ขณะสายตาทอดมองพวกเขาสองคนที่กอดเอวพากันออกไปยังนอกสนาม

ทำไมหัวใจของฉันถึงได้ร้อนรุ่มแปลกๆ ทำไมฉันรู้สึกโกรธพี่เจคขึ้นมาเสียดื้อๆ ทั้งที่มันไม่ใช่เรื่องของฉันที่เขาจะกอดหรือจะสนิทสนมกับผู้หญิงคนไหน ทำไมฉันต้องรู้สึกเหมือนกับว่ามันมีอะไรบางอย่างมาทิ่มแทงที่หน้าอกด้านซ้าย ความรู้สึกแบบนี้ฉันโคตรจะไม่ชอบมันเลยให้ตายสิ!

‘พี่เจคมีคนที่ชอบหรือคนที่ตัวเองรู้สึกดีด้วยไหมคะ’

‘ไม่มี’

เขาโกหก... โกหกว่าตัวเองไม่มีคนที่ชอบหรือคนที่รู้สึกดีด้วย จริงๆ แล้วมันก็ถูกเหมือนที่ไอ้ตังพูดนั่นแหละ หล่อ รวยและเพอร์เฟกอย่างเขาจะอยู่เป็นโสดให้ฉันหวั่นไหวเล่นเหรอ

“แล้วแกมีสิทธิ์อะไรไปโกรธเขาวะเพิร์ล”

คิดได้แบบนั้นฉันก็ยกมือทึ้งเส้นผมตัวเองเพื่อเรียกสติ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากสนามมานั่งเล่นที่ลานจอดรถขณะที่นั่งฟังเสียงพิธีกรกำลังพูดอย่างเมามันส์ สุดท้ายเจคแลคก็เป็นฝ่ายชนะไปโดยปริยาย

“มาหอมแก้มฉันทำไม คนบ้า!” คิดได้แบบนั้นก็เอามือถูไถแก้มตัวเอง แล้วมาบอกให้อยู่ข้างๆ ทั้งที่ตัวเองมีผู้หญิงคนอื่นอยู่แล้วเนี่ยนะ ฉันเกลียดผู้ชายแบบนี้ที่สุดเลย ทำไมต้องโกหกกันด้วยว่าไม่มีใคร ทำไมต้องอยากให้ฉันอยู่เคียงข้างกันทั้งที่ตัวเองก็มีใครอีกคนอยู่แล้วเนี่ยนะ “หนูเกลียดพี่เจค”

เพราะนั่งหลบมุมอยู่ใต้ต้นไม้ที่เคยมานั่งกับเขา ฉันจึงลุกขึ้นยืนหวังจะเดินออกไปเพื่อโบกรถแท็กซี่กลับบ้าน หากแต่ว่ากลับเห็นร่างสูงคุ้นตาสวมช้อปกรมท่ากำลังเดินมาที่รถสปอร์ตสีขาวสุดหรูของตัวเอง

“พี่เงินคะ” กึ่งวิ่งกึ่งเดินเรียกรั้งสองเท้าของพี่เงินที่เปิดประตูรถคาเอาไว้ พอเขาเห็นว่าเป็นฉันก็ฉีกยิ้มกว้าง

“ยังไม่กลับอีกเหรอเพิร์ล”

“คือว่าหนูขอติดรถไปหน่อยได้ไหมคะ พอดีหนูต้องโบกรถแท็กซี่กลับน่ะค่ะ” กว่าจะเดินออกไปถึงถนน บอกเลยมีหวังตกข้างทางตายก่อน เพราะทางเข้านะค่อนข้างรกทึบมาก “ให้หนูจ่ายค่าน้ำมันก็ได้นะคะ”

“พี่คงไปส่งเพิร์ลไม่ได้หรอก” คำตอบของพี่เงินทำให้ฉันเม้มริมฝีปากตัวเอง “เพราะพี่จะไปหาอะไรกินก่อน”

“...”

“ถ้าเพิร์ลไม่รีบ อยากไปหาอะไรกินกับพี่ที่ตลาดนัดริมทะเลก่อนไหมล่ะ”

“ไปค่ะ!”

“งั้นขึ้นรถเลย”

พอพี่เงินอนุญาตฉันก็รอดตายแล้วดิ แถมยังได้ไปเดินเล่นที่ตลาดริมพัทยาก่อนกลับด้วย ดีจะได้ซื้อของกินไปง้อไอ้ตังด้วย รถของพี่เงินเคลื่อนตัวออกจากสนามแข่งไปยังตลาดนัด ทันทีที่เราสองคนมาถึงมันก็ดึกพอควร คนก็แน่นทุกเวลาจริงๆ ดังนั้นพอได้ของกินตามที่ต้องการ พี่เงินกับฉันก็เลยมานั่งชิลกันริมทะเล ฉันลอบมองคนตรงหน้าที่ซื้อของกินมาเยอะมาก

“เพิร์ลทำแซนวิชส่งด้วยเหรอ”

“ไม่เชิงส่งหรอกค่ะ หนูทำตามออร์เดอร์ที่สั่ง” ฉันตอบพี่เงินและตักผัดไทยกุ้งสดกิน พี่เงินก็พยักหน้ารับพลางหยิบแก้วน้ำมะพร้าวดื่ม “แล้วก็ทำมาขายที่สนามด้วย ขายหมดตลอดเลย”

“พี่เห็นแล้วล่ะ” เขาอมยิ้มและหันไปต่อด้วยการกินไอศกรีมกะทิโบราณ “เพิร์ลรู้จักมหาลัย xx หรือเปล่า”

“รู้จักนะคะ” เคยนั่งรถผ่านก่อนถึงมหาลัยฉันเนี่ยล่ะ เป็นมหาลัยเอกชนเหมือนกัน “ทำไมเหรอคะ”

“ถ้าพี่จะลองสั่งแซนวิช แล้วให้เพิร์ลไปส่งที่คณะจะ...”

“ได้ค่ะ!” รีบตอบทันทีก่อนที่พี่เงินจะพูดจบ ส่งผลให้คนตรงหน้ายิ้มขำ หล่ออะไรขนาดนี้นะผู้ชายตรงหน้าฉัน “หนูขอเบอร์พี่เงินหน่อย”

“เอางี้เลยนะ” อะไรที่เป็นเงินฉันจะรีบยิ่งกว่าแสงอีกจะบอกให้ พี่เงินรับมือถือฉันไปและกดเบอร์จากนั้นก็กดโทรเข้าเครื่องตัวเอง ซึ่งเป็นมือถือแบรนด์ดังสุดหรูสีดำ “จัดมาให้พี่ได้เลยนะ พี่จะลองให้เพื่อนในคณะกินด้วย”

“โอเคค่ะ เอาไส้ตามใจหนูเลยนะคะ”

“อืม” งั้นก็เป็นไส้ที่ตราตรึงใจก็คือหมูสับกับไข่ดาวนี่ล่ะ เพราะไส้รสชาตินี้ทำให้ใครได้กินนะจะติดใจสุดๆ “เพิร์ลขยันมากเลยนะ พี่ขอโทษนะ ที่บ้านขาดเหลือเรื่องเงินเหรอ”

“บ้านหนูก็มีกินมีใช้นะคะ หนูอยู่กับยายแล้วก็ลุงกับน้อง ต้องช่วยกันทำมาหากินค่ะ” พี่เงินได้ฟังเขาก็เอนไปด้านหลังหยิบซองบุหรี่ขึ้นมา เป็นซองสีแดงขาวเขาก็คีบบุหรี่เข้าปากพลางจุดสูบพ่นควันไปตามแรงลมของทะเลที่ไม่ปะทะโดนตัวฉันสักเท่าไหร่ “อีกอย่างหนูชอบขายของค่ะ สนุกดี”

“อร่อยด้วยนี่สิ ไม่อยากติดต่อเอาไปลงตามร้านบ้างเหรอ?”

“ใครอยากจะให้ไปวางกันคะ ของหนูไม่ได้เลิศหรูขนาดไปวางตามร้านกาแฟได้”

“ไม่ได้หรูหรา แต่รสชาติเป็นตัววัดคุณค่านะ” คำพูดของพี่เงินทำให้ฉันถึงกับผละใบหน้าจากไอศกรีมโบราณที่โรยถั่วลิสงกับสัปปะรดกวน ใบหน้าหล่อเหลาแลดูจริงจังมากยิ่งไปกว่านั้นได้เห็นนัยน์ตาสีดำสนิททอประกายระยิบระยับเหมือนดวงดาวด้วยแล้ว ฉันก็ยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังถูกโอบกอดยังไงบอกไม่ถูก “ถ้ายังไม่ได้ลอง แล้วจะรู้ได้ยังไงว่ามันได้หรือไม่ได้”

“พี่เงิน”

“พี่พูดจริงนะ” นับเป็นครั้งแรกที่ได้ฟังคำพูดที่เป็นเหมือนแรงฮึดให้ได้ริลองทำสิ่งใหม่ๆ “เอางี้ พี่มีพี่ที่รู้จัก เขาเปิดร้านกาแฟอยู่เป็นร้านสไตล์ญี่ปุ่นเล็กๆ มีแค่หน้าร้าน จะลองถามดูนะว่าพอจะรับพวกคุกกี้หรือแซนวิชไปวางขายดูไหม”

“ไม่ต้องทำให้ยุ่งยาก็ได้นะคะพี่เงิน” ฉันโบกมือไปมาราวกับเกรงใจเขาแบบสุดๆ “หนู...”

“มันไม่ได้เสียหายนี่นา ถ้าเพื่อนพี่รับ เพิร์ลก็แค่เลี้ยงข้าวหรือเลี้ยงขนมพี่ตอบแทนก็ได้” ถึงจะแอบเกรงใจพี่เงิน หากแต่ว่ามันก็น่าสนใจและน่าลองเหมือนกันนั่นแหละ มันเป็นอีกช่องทางเลยนะที่จะพอกระจายฝีมือของยายนวลให้คนกินได้ลิ้มลองความอร่อยแบบโบราณที่หากินได้ยาก ผสมผสานกับความทันสมัยเข้าไปด้วย

“ก็ได้ค่ะ หนูรบกวนพี่เงินด้วยนะ”

“ยินดีครับ” พี่เงินแลดูเป็นผู้ชายที่ค่อนข้างเฟรนลี่ดีจัง

“พี่เงินคะ หนูขอถามอะไรหน่อยได้ไหม” เขาพยักหน้ารับพลางสูบบุหรี่เป็นครั้งสุดท้ายและเอากรองบุหรี่จิ้มลงบนทรายและเอาขึ้นมาทิ้งลงกล่องพลาสติกที่กินข้าวหมดเกลี้ยง “พี่มีแฟนหรือยังคะ หล่อๆ แบบนี้คงมีเยอะแน่”

“พี่ไม่มีแฟน” คำตอบของพี่เงินทำให้ฉันขมวดคิ้ว เชื่อดีปะ บอกเลยว่าไม่! “แต่เรื่องผู้หญิง พี่มีเยอะ”

พระเจ้า! ตอบตรงแบบไม่มีอ้อมค้อมเลยแหะ

“ก็พี่โสดนี่นา ควงใครก็ได้” มันก็จริงอย่างที่เขาพูดนะ เขาโสดจะทำอะไรก็ได้นี่นา อีกอย่างพี่เงินก็ไม่ได้โกหกฉันเหมือนกับที่พี่เจคทำด้วย พอคิดไปถึงคนๆ นั้นฉันก็ถอนหายใจฟึดฟัด “เราล่ะ มีหรือเปล่า”

“หนูจะไปมีได้ไง” ตอบพี่เงินด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง พอคิดได้ว่าเผลอพูดจาไม่ดีก็ยกมือเกาท้ายทอยตัวเอง “ไม่มีหรอกค่ะ หนูไม่เคยคิดเรื่องนี้”

“เหรอ” แววตาคมจดจ้องมองฉันเหมือนกำลังสื่อความหมายเป็นนัยๆ ว่า... “น่าสนใจ”

*----------------------------------------------*