วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 12 หลบหน้า [50%]

Jake Lack #12

หลบหน้า

‘น่าสนใจ’

พี่เงินพูดคำๆ นี้ เล่นเอาฉันถึงกับไปไม่เป็นเลยดิ อะไรที่ว่าน่าสนใจกันนะ “พี่หมายถึงอะไรเหรอ”

“อ่า พี่กำลังหมายถึงว่าเอาขนมไปวางตามร้านน่ะ”

“ค่ะ” ยกมือเกาศีรษะตัวเองและตักไอศกรีมกิน อย่างพี่เงินเนี่ยนะจะมาสนใจฉัน หล่อ รวยขนาดนี้จะมาสนใจผู้หญิงที่โคตรจะธรรมดาอย่างฉันทำไมกัน

“ไม่มีใครมาจีบเพิร์ลบ้างเหรอ”

“ไม่นะคะ” ตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยมีใครมาจีบฉันเลย อาจจะเพราะฉันไม่สนใจเรื่องพวกนี้และเอาแต่คิดเรื่องค้าขาย โฟกัสแค่เงินเป็นหลักละมั้ง

“แล้วคนที่ชอบล่ะ ไม่มีบ้างเหรอ มันต้องมีบ้างสิ”

“คนที่ชอบเหรอ...” ฉันทำหน้านึกคิดจู่ๆ ใบหน้าของใครบางคนก็แวบเข้ามาจนฉันถึงกับนิ่งไป พลางสะบัดศีรษะตัวเองเพื่อให้หลุดโฟกัส จะบ้าหรือไงไปคิดถึงหน้าผู้ชายใจร้ายคนนั้นทำไมกันล่ะเพิร์ล! “หนูไม่มีใครหรอกค่ะ”

“อายุเท่าไหร่แล้วเราน่ะ”

“สิบเก้าค่ะ”

“บ้าน่า เด็กสาวรุ่นเพิร์ลพี่ควงมานับไม่ถ้วน จะไม่มีเลยเหรอคนที่ชอบน่ะ”

“ค่ะ ไม่มี” ก็บอกอยู่ว่าไม่มีก็คือไม่มีดิ พี่เงินจะคาดคั้นฉันเพื่อ?! “หนูคงตายด้านเรื่องผู้ชายมั้ง”

“ถึงว่าอยู่ใกล้พี่ เพิร์ลไม่เห็นหวั่นไหว”

“ใครบอกพี่ว่าหนูไม่หวั่นไหว” ฉันตอบพี่เงินจนเขานิ่งไปแปบหนึ่ง “หวั่นไหวค่ะ”

“จริงอะ”

“ค่ะ เพราะพี่หล่อไงหนูเลยหวั่นไหว”

“แค่นั้น” พยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะตักไอศกรีมกินเดี๋ยวจะละลายกลายเป็นน้ำ มันคงไม่อร่อยแน่ “หึ”

พี่เงินหัวเราะในลำคอจนฉันได้ยิน จำต้องเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาก็พบว่าเขาอมยิ้มอยู่ “ขำอะไรคะ?”

“น่าสนใจจริงๆ นะเพิร์ล”

“หมายถึงขนมใช่ไหมคะ”

“ไม่” พี่เงินส่ายหน้าและชี้นิ้วมาหาฉัน “หมายถึงเพิร์ล”

“หนูเหรอ” ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง “ตรงไหนคะเนี่ย”

“ทุกตรงเลย”

“พี่พูดเล่นใช่ไหมคะ”

“อยากให้พี่พูดเล่นหรือพูดจริง”

ฉันเม้มริมฝีปากเป็นอันว่าบทสนทนาของเราถูกยุติลงทันทีที่มองไปยังริมทะเล เมื่อมีคนจุดพลุเล่นกันอย่างสนุกสนาน ดวงตาเป็นประกายเมื่อได้มองพลุไฟที่จุดสว่างไสวไปกับท้องทะเลที่มืดสนิท โชคดีแหะที่ได้มาได้จังหวะที่เขาจุดพลุไฟกันพอดี

เมื่ออยู่พัทยากับพี่เงินจนเกือบเที่ยงคืน ย้ำนะ เกือบเที่ยงคืนกว่าจะได้กลับพี่เงินก็นั่งเล่นนอนเล่นคุยกับฉัน ไม่รู้คุยเรื่องอะไรนะ แต่คุยมันไปเรื่อยทั้งถามเรื่องการทำคุกกี้บลาๆ โอเคจะไม่เล่าเพราะกลัวโดนขโมยสูตร พี่เงินก็ขำจนท้องแข็งบอกว่าเขาจะเอาสูตรขนมไปทำอะไรกันไม่เคยคิดจะทำด้วยซ้ำ ถึงยังไงเรื่องพวกนี้ก็ไม่ควรเล่าปะ แต่รู้อะไรไหมได้คุยกับเขาฉันคือได้หัวเราะได้คุยในเรื่องที่อึดอัดใจออกไปได้เยอะพอควร

“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ พรุ่งนี้หนูไปที่มหาลัยจะโทรหาพี่นะ”

“โอเค” พี่เงินตอบก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อมองเข้าไปในซอย “แน่ใจนะว่าไม่ให้พี่ไปส่งที่บ้าน”

“ไม่เป็นไร หนูเดินไปเองได้ พี่ไม่เอาเงินค่าน้ำมันจากหนูอะ”

“พี่คิดไม่ลงหรอก เราให้ขนมพี่กินฟรีหลายรอบแล้ว” เทียบกับค่าน้ำมันคงมากกว่าขนมที่ฉันให้เขากินด้วยซ้ำ “เจอกันพรุ่งนี้”

“กลับดีๆ นะพี่”

ลงจากรถพี่เงินฉันก็โบกมือให้กับเขา พอให้หลังรถของพี่เงินขับห่างไปไกล ฉันก็หิ้วของกินเดินกลับมาถึงหน้าบ้านแน่นอนว่ามีเพียงแค่ร่างสูงของใครบางคนที่ยืนเท้าเอวเดินวนไปมาอยู่หน้าบ้าน พอเห็นแบบนั้นก็ย่องไปด้านหลังมัน...

“แฮร่! ทำอะไรอะ”

“ทำไมกลับช้าแบบนี้วะ” ไอ้ตังตกใจแต่ไม่วายก็ตะคอกใส่ฉันที่ชูของกินวางไว้บนแคร่ ยายนวลคงนอนแล้วสินะถึงให้ไอ้ตังมารอฉัน “ใครมาส่ง”

“อยากรู้ปะ” ฉันทำเป็นเล่นลิ้นจนไอ้ตังถอนหายใจ “หายงอนก่อนดิ”

“ฉันไม่ได้งอน”

“แล้ววันนั้นเดินหนีฉันทำไม”

“ช่างเรื่องนั้นเถอะ ฉันลืมมันไปหมดละ” บอกแล้วว่าไอ้ตังมันงอนฉันได้ไม่นานหรอก “ตกลงใครมาส่ง เจคแลค”

“ไม่ใช่” พอชื่อนี้ผุดขึ้นมาก็พาให้อารมณ์เสียแบบสุดๆ “ซิลเวอร์”

“เฮ้ย! ดีๆ อย่ามาตลกนะเพิร์ล”

“เรื่องจริง” พอพูดถึงซิลเวอร์ปุ๊บ ไอ้ตังก็รีบเสนอหน้าทันทีและนั่งฟังฉันอย่างใจจดใจจ่อ “พรุ่งนี้ไปปะละ”

“ไปดิ แนะนำให้รู้จักด้วยนะเว้ย ฉันปลื้มซิลเวอร์”

“เออ รู้แล้ว เลิกเขย่าสักที!” ขอบคุณซิลเวอร์ที่ทำให้ไอ้ตังเลิกงอนฉันเป็นเด็ก “ดึกแล้ว จะนอน”

“ทีหลังจะกลับดึกโทรบอกด้วยรู้ปะ”

ฉันกับไอ้ตังเข้ามาในบ้านและล็อกประตูเรียบร้อย มองยายนวลที่นอนหลับไปแล้วเรียบร้อย จึงแยกย้ายกับไอ้ตังเข้าห้องส่วนตัว พอทำธุระส่วนตัวอาบน้ำเรียบร้อยก็มานั่งที่โต๊ะทำงานเพื่อทำรายงานที่ค้างไว้อยู่ หากแต่ว่าฉันเขียนรายงานไปไม่เท่าไหร่ภาพนั้นก็วิ่งแล่นเข้ามาในหัวอีกแล้ว

“ออกไปจากหัวสักทีได้ไหม” ยกมือกุมศีรษะตัวเอง ทำไมกัน... ภาพที่ผู้หญิงคนนั้นกอดพี่เจคถึงไม่หายไปสักที ฉันไม่อยากจะนึกถึงมันด้วยซ้ำ เพราะเขาจะกอดกับใครมันก็สิทธิ์ของเขานี่นา ไม่เห็นจะเกี่ยวกับฉันเลยนี่นา ปากกับใจก็บอกว่าไม่เกี่ยว ไหงเอาแต่นึกถึงมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้ล่ะเพิร์ล

Rrr

เสียงมือถือดังขึ้นขัดจังหวะ ฉันเสมองหน้าจอมือถือที่วางอยู่ P’JAKELACK ปลายสายเป็นชื่อของคนที่ทำให้ฉันเอาแต่จำภาพที่ไม่ควรจำด้วยซ้ำ รอจนปลายสายวางไปและโทรมาเป็นครั้งที่สอง พอฉันไม่รับก็ไม่ได้โทรย้ำถี่ซึ่งพอจะรู้ว่าพี่เจคจะโทรแค่สองรอบเท่านั้นถ้าหากไม่รับเขาก็จะไม่โทรถี่

ติ๊ง~

P’JAKE : มาหาที่คณะด้วย

“ไม่ไป มีไรมะ!” ตะคอกใส่ข้อความที่เด้งมาและคว่ำหน้าลง จะขอไม่รับรู้อะไรทั้งนั้นล่ะ ฉันไม่พร้อมเจอหน้าพี่เจค บอกแค่นี้ว่าไม่พร้อมจะเจอหน้าเขาหรืออยากคุยอะไรทั้งนั้น

ภาพผู้หญิงคนนั้นที่วิ่งกอดเขายังติดตาฉันอยู่เลย ฉันหงุดหงิดมาก! หงุดหงิดจนทำรายงานไม่ได้ จำต้องทิ้งตัวลงนอนบนเตียง นอนมองเพดานอยู่นานจะเผลอหลับไปและใช่ นับเป็นคืนแรกที่ฉันข่มตาหลับได้สักที แม้จะฝันเรื่องที่ไม่ควรฝันก็ตาม

SILVER : คณะวิศวะพี่เลยคณะบริหารธุรกิจมาไม่ไกล เพิร์ลเข้ามาได้เลยนะ พี่ยืนรอที่หน้าป้ายคณะ

Pearl : โอเคพี่ หนูกำลังเข้าไปนะ

ส่งข้อความหาพี่เงินในช่วงเก้าโมงเช้า เพราะฉันมีเรียนตอนสิบเอ็ดโมง ดังนั้นการมาก่อนเผื่อเวลาไปมหาลัยของตัวเองด้วยไง ฉันถามรปภ.ที่อยู่หน้ามหาลัยเขาก็บอกว่าคณะวิศวะไปทางไหน ซึ่งเอาให้มั่นใจเลยไงว่าจะไม่หลง พี่เงินบอกแค่เลยคณะบริหารธุรกิจ แต่ไม่ได้บอกว่ามันอยู่โซนไหนหรือควรเข้าไปประมาณกี่ช่วงตึก ดังนั้นพอรปภ. บอกอย่างละเอียดฉันก็ยกมือไหว้ขอบคุณ

กระชับถุงผ้าที่อยู่ในมือซึ่งตื่นแต่เช้ามืดมาทำแซนวิชที่พี่เงินสั่ง รวมไปถึงของไอ้ปูนิ่มด้วย โชคดีหน่อยนะที่ไอ้ตังตื่นมาช่วยฉันหลังจากเลิกงอนตุ้บป่องเป็นที่เรียบร้อย ทีนี้เหรอก็กระซ่านอยากจะเจอกับซิลเวอร์แล้วไง ฉันเดินเท้าผ่านคณะอื่นกว่าจะมาถึงคณะวิศวะซึ่งมีป้ายขนาดยักษ์ติดตัวเบ้อเร่อ เห็นร่างสูงคุ้นตาสวมเสื้อช้อปสีกรมท่าคีบบุหรี่กับกลุ่มเพื่อนของเขาประมาณสามสี่คน

โอ้โห... ทำไมเด็กวิศวะถึงได้ดูหล่อ ดูดีและดูเท่กันขนาดนี้นะ เห็นกลุ่มพี่เจคมาว่าหล่อแล้ว มาเจอกลุ่มพี่เงินไปไม่ได้ต่างจากกลุ่มพี่เจคเลยให้ตายสิ บางคนยืนพิงป้ายหน้าคณะบางคนนั่งยองๆ ไถมือถือ ส่วนพี่เงินก็ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงขณะทิ้งกรองบุหรี่ลงบนพื้นปูนตัวหนอนที่จัดเรียงเป็นทางเดินเข้าคณะ

“มาแล้วเหรอ”

“ค่ะ” หลุดจากภวังค์เพราะเอาแต่มองความหล่อของพี่เงินและผองเพื่อน ฉันก็ฉีกยิ้มกว้างเดินมาหยุดตรงหน้าเขาพลางส่งถุงผ้าให้กับพี่เงิน “หนูทำมาห้ากล่องนะคะ แถมบราวนี่กรอบให้พี่เงินลองชิมด้วย”

“โห ขอบใจมากนะเพิร์ล พวกมึงลอง”

“น่ารักไม่เบาเลยนะเนี่ย ไปหามาจากไหนวะไอ้เงิน”

“หาเหี้ยอะไร น้องเขาขายแซนวิชกับคุกกี้ที่สนามแข่ง”

“อ๋อ” เพื่อนพี่เงินเอ่ยปากชมว่าฉันน่ารักเหรอเนี่ย เขินจนแก้มร้อนเลยอะ ปกติไม่เคยมีใครชมว่าน่ารักก็มักจะชมตัวเองอยู่ตลอดเวลาเพื่อเรียกความมั่นใจ “แซนวิชก็น่ากิน ส่วนคนทำก็น่ากิน”

“ยายหนูทำนะ พี่อยากกินยายหนูเหรอ?”

“ฮ่าๆ ต่อปากต่อคำเก่งซะด้วย” ชี้หน้าฉันพลางขบขัน แหงสิ มาลองต่อปากต่อคำกับฉันซะก่อนบอกเลยว่าฉันปากแซ่บมากเลยนะต่อให้เป็นรุ่นพี่ก็เถอะ ฉันย่นจมูกใส่เพื่อนพี่เงินเขาก็เลยหันมาส่งยิ้มให้กับฉัน

“อย่าถือสาเพื่อนพี่เลยนะ มันชอบแซวน่ะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ถ้ากินแซนวิชอร่อยแล้วอุดหนุน หนูจะไม่ถือสา”

“ขี้งกอีกต่างหาก” เขาต่อว่าฉัน ไม่ติดว่าหล่อนะบอกเลยหน้าแหกไปแล้ว พี่เงินห้ามปรามด้วยการยื่นเงินให้กับฉันเป็นธนบัตรสีม่วง ฉันจึงก้มหน้าจะทอนเงินให้หากแต่ว่าพี่เงินกลับเอื้อมมือมาแตะหลังมือฉันเบาๆ

“ไม่ต้องทอน”

“แต่ว่ามันแค่ร้อยห้าสิบบาทเองนะคะ”

“เอาไปเถอะ” พอพี่เงินไม่รับเงินทอน ฉันก็เลยยกมือไหว้ขอบคุณเขา ได้กำไรมาหลายร้อยเลยนะเนี่ย “พี่ลองคุยกับพี่ที่รู้จักแล้วนะ ยังไงถ้าได้เรื่องพี่ติดต่อกลับไป”

“ขอบคุณค่ะ” นอกจากอุดหนุนแซนวิชยังจะช่วยเรื่องเอาของไปวางขายที่ร้านเพื่อนเขาอีก “อร่อยไม่อร่อยรีเควสหนูมาได้เลยนะพี่เงิน ขอความจริงไม่เอาโกหกด้วย”

“โอเคครับพี่จะบอก”

“ถ้างั้นหนูไปก่อนนะ”

ฉันโบกมือให้กับพี่เงินและเสมองเพื่อนของพี่เงินที่อมยิ้มมองฉันราวกับต้องการจะแกล้งแซวอีก เหอะ น่าโมโหนักนะรุ่นพี่บ้าคนนี้น่ะ หมุนตัวเดินออกจากคณะวิศวะยิ้มร่าเพราะพี่เงินไม่รับเงินทอนจากฉันด้วย วันนี้จะกินอะไรดีนะเพิร์ล กำไรหลายร้อยเลย

ปึก

“ขอโทษค่ะ / ขอโทษค่ะ” ทั้งฉันและผู้หญิงอีกคนต่างพากันขอโทษขอโพยที่บังเอิญเดินชนกัน อาจจะเพราะฉันไม่มองทางก็เลยค้อมศีรษะให้เธอ กำลังจะก้าวเดินต่อไปหากแต่ว่าเธอคนนั้นก็เอ่ยทัก

“เดี๋ยวก่อนค่ะ” ฉันเอี้ยวหน้าไปมองผู้หญิงคนหนึ่งที่สวมชุดนักศึกษาอย่างเป็นระเบียบ แม้แต่เพื่อนของเธอสองคนก็ยังคงดูดีเป็นลูกคุณหนูราวกับผ้าพับไว้ ไม่พอนะยังดูเหมือนกับเจ้าหญิงที่สง่างามแม้กระทั่งกิริยามารยาทก็ตาม

“มีอะไรหรือเปล่า” เพราะไม่รู้ว่าเธอเรียกฉันเอาไว้ทำไม แต่พอเห็นฉันเอ่ยทักกลับเธอก็ขมวดคิ้วอย่างมึนงง “เธอ”

“ถ้าจำไม่ผิด เธอเป็นคนรู้ใจของพี่เจค”

[50%]

*-----------------------------------------------------*