วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 10 เรื่องจริง ไม่ใช่ฝัน [50%]

Jake Lack #10

เรื่องจริง ไม่ใช่ฝัน

พรึ่บ

‘อยู่ข้างๆ พี่ ได้ไหม’

“เรื่องจริงหรือความฝันกันแน่วะเพิร์ล”

ฉันกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งจากเตียงนอน สลัดผ้านวมที่นอนคลุมโปงและมองไปรอบห้อง พลางยกมือตบแก้มตัวเองสองทีก็พบว่าคำพูดของพี่เจคยังคงวนเวียนในหัวสมอง เวลานี้ตีสามกว่าแล้ว ฉันยังข่มตานอนไม่หลับเลยให้ตายสิ!

“คนบ้า พูดจาอะไรก็ไม่รู้”

ให้หลังจากพี่เจคพูดคำนั้น เราสองคนก็แทบจะไม่พูดอะไรเลยจนพี่เจคพาฉันไปกินข้าวและพามาส่งที่หน้าปากซอยเข้าบ้าน ฉันเองก็อึ้งและอึ้ง จนกลายเป็นคนหูหนวกตาบอดขึ้นมาทันที พอเจอยายนวลกับไอ้ตังที่พอเห็นฉันก็บ่นยับว่าทำไมกลับช้าบลาๆ ก็นะไม่มีเวลาจะเถียงมันกลับ กลายเป็นว่าเหมือนชีวิตหยุดสตั๊นไปแปบหนึ่งกว่าจะชาร์จพลังกลับมาได้ จนถึงตอนนี้ข่มตาก็ยังไม่หลับเลย

เอี้ยวตัวเปิดโคมไฟลิ้นชักหัวเตียง สายตาเหลือบไปเห็นกล่องบุหรี่ที่ฉันยังบ้าเก็บของเขามาทั้งที่ควรทิ้งมันไปได้แล้วใช่ปะ พอเห็นแบบนี้พอจะโยนทิ้งถังขยะมันก็ทิ้งไม่ลงอะ จำต้องเปิดลิ้นชักและโยนมันใส่เข้าไปแทน

“เจอกันอีก คงต้องถามให้ชัดๆ ไปเลยว่าที่พูดจริงหรือแค่กำลังอ่อนไหว”

ใช่ พี่เจคอาจจะกำลังอ่อนแอหรืออ่อนไหวจากคำพูดของป้าปากปลาร้าคนนั้นแน่ ไม่งั้นเขาจะมาพูดจาอะไรแบบนี้ได้ไง แถมยังแทนตัวเองว่าพี่อีกต่างหาก เขาจะรู้ไหมว่าตอนที่แทนตัวเองว่าพี่... มันเล่นงานหัวใจของฉันมากน้อยแค่ไหน ยามที่ดวงตามองเพดานห้องมือก็กอบกุมตำแหน่งหน้าอกซ้าย หัวใจยังคงเต้นเป็นจังหวะดีๆ

พอนึกถึงหน้าพี่เจคปุ๊บรวมไปถึงคำพูด นอกจากหัวใจที่เต้นถี่ขึ้นเรื่อยๆ แล้ว ใบหน้ายังร้อนผ่าวเสียจนฉันต้องดึงผ้านวมคลุมโปงอีกที

“ไม่รู้ด้วยแล้ว!”

นอนได้แล้วเพิร์ล เลิกคิด... เลิกคิดถึงพี่เขาสักที ฉันขอล่ะ

“นี่เอ็งไม่ได้นอนทั้งคืนเลยเรอะเพลิน ขอบตาคล้ำเชียว”

ยายนวลเอ่ยทักฉันที่นั่งกินข้าวกับยายบนแคร่หน้าห้องเช่า วันนี้เป็นวันหยุดก็เลยไม่ได้ทำขนมไปขายที่สนามแข่งหรือขายข้าวแกง อย่างน้อยๆ ก็ควรมีวันหยุดที่พักผ่อนกายและใจบ้างนะ ขืนทำทุกวันมีหวังตายก่อนจะได้เป็นเจ้าสัวน่ะสิ สำคัญคือเมื่อคืนฉันนอนไม่หลับทำให้ยายนวลสังเกตขอบตาของฉันที่คงจะดำเหมือนหมีแพนด้าแน่

“นิดหน่อยอะยาย ช่วงนี้มีเรื่องให้คิดน่ะ” เรื่องที่คิดก็คือเรื่องพี่เจคล้วนๆ เลย คนเดียวเลยที่ทำให้ฉันนอนไม่หลับทั้งคืน อยากจะบ้าตาย! “ไม่เป็นไรหรอก วันนี้หยุดเดี๋ยวหนูนอนกลางวันเอา”

“เฮ้อ เอ็งน่ะต้องพักบ้างนะเพลิน อย่าหักโหมมากเรื่องขายของ ไหนจะเรียนอีก”

“จ้า” ฉีกยิ้มให้กับยายนนวลก่อนจะเสมองเข้าไปในบ้าน “แล้วไอ้ตัง ยังไม่ตื่นเหรอยาย”

“ยังมั้ง แล้วก็บอกว่ามีซ้อมตอนสิบโมง”

“งั้นเดี๋ยวหนูไปปลุกมันก่อนดีกว่า”

ไอ้เด็กเปรตนี้! มีซ้อมกีฬายังจะนอนตื่นสายอีกนะ ฉันเดินเข้ามาในบ้านก่อนจะเคาะประตูห้องนอนไอ้ตังรัวๆ ไม่มีเสียงตอบรับ ทำให้เอื้อมมือบิดลูกบิดเปิดประตูเข้าไปในห้องของมัน พลางยืนเท้าเอวมองผ้านวมสีดำที่คลุมตัวมันอยู่บนเตียง นอนเย็นสบายเลยนะเปิดแอร์ซะ คิดว่าตัวเองอยู่ขั้วโลกเหนือหรือไง

“ตื่นได้แล้ว แกมีซ้อมบาสไม่ใช่เหรอไอ้ตัง” มันยังคงเงียบ ขยับมายืนเท้าเอวและถลกผ้านวมออกเห็นร่างสูงนอนเปลือยท่อนบนและสวมแค่กางเกงบ็อกเซอร์สีดำตัวเดียว นอนแผ่หลาไม่รู้สึกตัว เหอะ แหกปากขนาดนี้มันยังเฉยได้นะ ด้วยความมันเขี้ยวเวลาปลุกทีไรมันชอบจะขี้เกียจ จึงตัดสินใจโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหูมันและ... “ตื่นได้แล้วโว้ย!”

หมับ

“อ๊ะ”

จู่ๆ ท่อนแขนแกร่งก็ตวัดร่างฉันลงไปกองอยู่บนตัว ส่งผลให้หน้าของฉันกระแทกเข้ากับแผงอกของไอ้ตังเต็มๆ

“จะแหกปากเสียงดังเพื่อ”

“อูย เจ็บชะมัดเลย ปล่อยนะเว้ย!” เอามือทุบลงบนแผงอกแกร่งพลางยกมือลูบไล้จมูกของตัวเอง ขณะที่กำลังจะหาเรื่องไอ้ตังใบหน้าของเราสองคนก็ใกล้ชิดแบบที่ว่าลมหายใจรดรินกันไปมา “เล่นอะไรของแกวะ”

“...” มันเงียบจ้องหน้าฉันนิ่งอีกต่างหาก

“ตัง” เรียกชื่อมัน “เฮ้ย เงียบทำบ้าอะไร”

“วันนี้ว่างปะ”

“ก็ไม่ได้ไปไหน ว่าจะนอนอะ เมื่อคืนนอนไม่หลับ”

“ไปดูฉันซ้อมที่โรงเรียนปะ” คำเชิญชวนของไอ้ตังทำให้ฉันขมวดคิ้ว “ซ้อมเสร็จอยากกินชาบู”

“เออ เข้าท่า ไปดิ” พยักหน้าหงึกๆ “แต่ตอนนี้แกควรปล่อยฉันได้ละ จะให้ฉันอยู่ท่านี้อีกนานปะ!”

ไอ้ตังยอมปล่อยฉันให้เป็นอิสระ ไม่วายก็เขกศีรษะมันไปทีด้วยความหมั่นไส้ พอไอ้ตังตื่นฉันก็กลับมานั่งกินข้าวกับยายนวลต่อ ซึ่งเป็นจังหวะที่ลุงต๋องโทรวีดิโอคอลมา ลุงต๋องหยุดพักรถและถ่ายวิวข้างทางที่เป็นไร่ข้าวโพดสวยงามไม่ว่าบรรยากาศยังดีสุดๆ เลย อิจฉาลุงต๋องอะ! ฉันก็อยากเดินทางไปทางเหนือบ้างนี่นา

ตอนแรกว่าจะนอนตีพุง เอาเข้าจริงฉันเองก็นอนไม่หลับหรอก ดังนั้นจึงแต่งตัวสวมกางเกงขาสั้นยีนส์ชายรุ่ยกับเสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่เอาชายเสื้อทับในกางเกง ออกจากห้องก็เห็นไอ้ตังนั่งสวมรองเท้าปากก็คาบขนมปังไว้

“แกซ้อมถึงกี่โมงอะ”

“เที่ยงกว่าๆ มั้ง แปบเดียว”

“โอเค” เพราะกลัวว่าตัวเองจะเบื่อไงที่ต้องไปนั่งดูไอ้ตังซ้อม “ไปกันเถอะ”

เราสองคนออกจากบ้านและนั่งรถเมล์มาถึงโรงเรียนของไอ้ตัง ฉันไม่เคยเข้าไปในภายในโรงเรียนของมันเลยสักครั้ง นี่เป็นครั้งแรกพอเห็นว่ามีเด็กนักเรียนหลายคนกำลังซ้อมกีฬากันอยู่ไม่ใช่แค่กีฬาบาส ไอ้ตังเดินนำฉันมาในโดมกลางโรงเรียนขนาดใหญ่ยักษ์ บนอัฒจันทร์แบบเหล็กมีนักกีฬาและสาวๆ มาซ้อมเชียร์ลีดเดอร์ก็มีบ้างประปราย

“อ้าวเฮ้ยไอ้ตัง มึงพาสาวที่ไหนมาวะเนี่ย น่ารักเป็นบ้า”

“ดีๆ หน่อยพวกมึง เพิร์ลเป็นพี่นะ” ไอ้ตังห้ามปรามเพื่อนของมันที่ต้องบอกก่อนนะว่า... เด็กสมัยนี้โตเร็วเวอร์ หันมาดูตัวเองสิตัวเตี้ยไม่พอ ยังตัวเล็กจนเหมือนน้องพวกนี้มากกว่าเป็นพี่ด้วยซ้ำ ฉันโบกมือทักทายเพื่อนของไอ้ตังประมาณสามสี่คน

“หวัดดี”

“ดีครับพี่สาว” แหม เรียกพี่สาวแบบนี้ฉันก็เขินเป็นนะเนี่ย “พี่เป็นแฟนไอ้ตังเหรอ”

“เปล่า เป็นพี่สาวน่ะ เอ๊ะหรือเพื่อนดี” หันไปสบตากับไอ้ตังที่ส่ายหน้าไปมา “เอาเป็นว่าเราสองคนเป็นเหมือนพี่น้อง เพื่อนแล้วก็คนในครอบครัวก็แล้วกัน”

“ยังไงนะครับ”

“เป็นได้ทุกอย่างไง ยกเว้นแฟน” ฉันวางมือลงบนบ่าของไอ้ตังมันวางกระเป๋าลงบนอัฒจันทร์พลางเสมองฉัน “ตั้งใจซ้อมล่ะ สู้!”

“อือ”

หมุนตัวก้าวเท้าขึ้นมานั่งบนอัฒจันทร์และเท้าคางมองไอ้ตังที่กำลังซ้อมกีฬาบาส แน่นอนว่าปกติจะอยู่ในโหมดปัญญาอ่อนใช่ปะ พอมาเรื่องกีฬามันกลับดูจริงจังมาก ยิ่งเห็นแววตาที่มุ่งมั่นของมันด้วยแล้วฉันก็ได้แต่ยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจ ก็นะโตมาด้วยกันก็อยากเห็นมันมีอนาคตที่ดี แค่ไม่ทำตัวเกเรหรือไปมั่วสุมคบเพื่อนไม่ดีก็มากพอแล้ว ยกเว้นเรื่องสักของมันนั่นแหละที่น่าโมโห

“ขอโทษนะคะ” หลุดโฟกัสจากไอ้ตังที่โยนลูกบาสลงห่วง เสมองผู้หญิงคนหนึ่ง ใครอะ?

“มีอะไรเหรอ”

“พี่เป็นอะไรกับตังเหรอคะ” ไม่รีรอที่จะเกริ่นนำเรื่อง เล่นยิงคำถามใส่กันแบบนี้... ชอบไอ้ตังของฉันแน่นอน

“เป็นพี่สาวน่ะ ทำไมเหรอ” ฉันถามแกมยิ้มเพราะเห็นสายตาของเธอลอบมองไอ้ตังตลอด “ชอบมันงั้นดิ”

“คือว่า...”

“เอาน่า ไม่ต้องปิดบังหรอก มาถามแบบนี้ก็รู้” โบกมือไปพลางยิ้มขำ “สบายใจได้ จีบมันไปเลย”

“พี่”

“ไอ้ตังจีบใครไม่เป็นหรอก มันชอบเก๊กหล่อ” ปากแข็งด้วยนะตอนนั้นที่สาวโบกมือให้ก็ทำเป็นไม่สนใจ เอ๊ะ? หรือสาวคนนี้จะเป็นคนเดียวกับที่โบกมือให้มันตอนนั้น ฉันก็ลืมซะด้วยสิจำหน้าคนไม่ค่อยได้ “จีบเลย”

“หนูไปก่อนดีกว่า” พอได้คำตอบเธอก็เขินหน้าแดงหมุนตัวกลับไปรวมกลุ่มกับเชียร์ลีดเดอร์ คิดถึงตัวเองสมัยเรียนม.ปลายจัง แต่ตอนนั้นนะฉันแทบจะไม่มีโมเมนต์อะไรแบบนี้หรอก วันๆ ก็คิดแต่ว่าทำอะไรขายแล้วมันได้เงิน จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังคงไม่เปลี่ยนความคิดกลายเป็นสาวตายด้านเรื่องความรู้สึกไปแล้วยกเว้นก็แต่...

‘อยู่ข้างๆ พี่ ได้ไหม’

เอิ่ม แล้วคำพูดของพี่เจคจะผุดขึ้นมาอีกทำไมกันล่ะเนี่ย! จะตามหลอกหลอนกันไปถึงไหนอะ แค่เมื่อคืนนอนไม่หลับก็แทบจะบ้าตายอยู่แล้วนะ เขาก็แค่ไม่ได้ตั้งใจพูดก็เท่านั้น คงเพราะกำลังอ่อนไหวแน่นอนแต่แกไม่ควรเก็บเอามาคิดจริงจังไงเพิร์ล ลืมมันไปสักทีขอร้อง ฉันจะบ้าตายเพราะพี่เจคอยู่แล้ว

“ซ้อมหนักมากวันนี้ กินเยอะๆ ฉันเลี้ยงเอง”

“เหรอ”

“แกทำแต้มได้เยอะที่สุดในทีมนี่นา” หลังจากนั่งดูการซ้อมของไอ้ตังเสร็จเกือบบ่ายสอง ฉันกับมันก็เลยพากันมาที่ห้างสรรพสินค้าเพื่อเลี้ยงชาบู แน่นอนว่าแค่นี้สบายมากเลี้ยงมันมากับมือรวมถึงตีน เลี้ยงชาบูมื้อละไม่กี่บาทเล็กน้อยสำหรับฉัน เป็นการให้กำลังใจมันจะได้มีแรงซ้อมบาสให้เก่งขึ้นไปอีก

“เนยไปถามอะไรเธอ”

“เนย?” เลิกคิ้วขึ้นขณะคีบเนื้อที่ต้มจนสุกลงบนถ้วยให้ไอ้ตัง “อ่า น้องคนนั้นชื่อเนย”

“อือ”

“ไม่มีอะไรหรอก เรื่องของผู้หญิงน่ะ” เรื่องอะไรจะบอกว่าเนยมาคุยกับฉันเรื่องของมันกันล่ะ “มีสาวปิ๊งหลายคนเนอะ เสน่ห์แรงไม่เบา”

“เสน่ห์แรงอะไร ไร้สาระ” เห็นปะมันชอบเก๊กหล่อไง สาวถึงเข้าไม่ถึงมันสักที ฉันเบ้ปากใส่ไอ้ตังที่คีบเนื้อเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย ส่วนฉันก็กินชาบูที่ไม่ได้กินนานซึ่งสั่งของต้มมาเต็มโต๊ะเลยเป็นแบบบุฟเฟ่ต์หัวละห้าร้อย มีครบทุกอย่างน้ำก็มีให้เลือกหลายรสชาติด้วย

Rrr

ชะงักมือที่กำลังคีบปูอัดเข้าปาก เสมองกระเป๋าสะพายล้วงมือหยิบมือถือขึ้นมาว่าใครโทรมาขัดจังหวะการกินอันแสนอร่อย เป็นอันว่าฉันปล่อยให้มือถือมันดังอยู่แบบนั้น “ไม่รับล่ะ รอคนมาปูพรมก่อนหรือไง”

ไม่อยากรับสายนี้เลยบอกตามตรง! ฉันไม่อยากกดรับเลย หากแต่ว่าคิดว่าพอไม่รับใช่ปะ ก็โทรกลับมาเป็นรอบที่สอง จะทิ้งไว้แบบนั้นมีหวังโดนขู่เรื่องเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าแน่ เรื่องเมื่อคืนจะพยายามลืมๆ มันไปซะเถอะนะเพิร์ล

(“อยู่ไหน”)

“หนูอยู่ห้าง พาไอ้ตังมากินชาบู” ตอบพี่เจคที่ไม่รีรอที่จะถาม ได้ยินเสียงหาวออกมาทางปลายสาย

(“ร้านไหน”)

“พี่จะทำไมอะ?”

(“หิว”) เป็นคำตอบที่สั้นจนจับใจความได้ยากเย็นเสียจริง (“ว่าไง”)

“กะ ก็หาอะไรกินที่ห้องตัวเองดิ พี่จะขับรถหิ้วท้องมาทำไม”

(“พี่จะให้เราเลี้ยง”)

“!” ดวงหน้าของฉันถึงกับร้อนผะผ่าวชนิดที่ว่าเหมือนควันจากหม้อมันตีเข้ามาที่หน้าฉันแบบเต็มๆ มะ เมื่อกี้พี่เจคแทนตัวเองว่าพี่จริงด้วยสินะ เรื่องเมื่อคืนเขาไม่ได้อ่อนไหวใช่ปะเนี่ย คิดว่าเขาจะลืมมันอะแต่...

(“เงียบทำไม”)

“นะ หนู” ฉันตอบเสียงตะกุกตะกักพลางยกมือลูบไล้ใบหน้าตัวเองเพื่อดึงสติ “พี่อะ”

(“อะไร”) ได้ยินเสียงขบขันดังเข้ามาในปลายสาย (“ไม่อยากชดใช้ค่าซ่อมกระจก”)

“ร้าน xx ค่ะ”

(“แค่นี้”) พี่เจคตอบ (“สิบนาที”)

วางสายไปฉันก็ถึงกับยกมือยีเส้นผมตัวเองราวกับคนบ้า ให้ตายสิเพิร์ล ใจเต้นแรงเป็นบ้าเลย อีแบบนี้หลอกตัวเองไม่ได้แล้วสิว่าเรื่องที่พี่เจคขอให้อยู่ข้างๆ เขามันเป็นเรื่องจริงไม่ใช่ความฝัน หนำซ้ำเขายังแทนตัวเองว่าพี่กับฉันอีกต่างหาก เขาจะรู้หรือเปล่าว่าตัวเองกำลังทำให้เด็กสาวอย่างฉันที่ไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้กับใคร กำลังจะเป็นบ้าตายเพราะเขา

“เจคแลคโทรมา”

“อือ พี่เขาบอกว่าอยากกินด้วย” ตอบไอ้ตังพลางทำหน้าไม่สบายใจ ฉันไม่พร้อมเจอหน้าพี่เจคตอนนี้อะ

“เธอกับเขาดูสนิทกันเรื่อยๆ นะ”

“สนิทบ้าอะไรกันล่ะ แกก็รู้ว่าฉันกับพี่เจคต้องเจอกันด้วยเหตุผลอะไร” ไอ้ตังลืมไปแล้วสินะว่าฉันก่อเรื่องอะไรเอาไว้กับพี่เจคน่ะ “อย่าเรียกว่าสนิท เรียกว่ามีชนักติดหลังมากกว่า”

“ชาติไหนจะชดใช้เขาหมด ให้ฉันบอกพ่อกับยายไหม”

“อย่านะ” ยกมือห้ามไอ้ตัง “เรื่องนี้ฉันจัดการเอง อย่าบอกยายกับลุงต๋อง”

“ที่ไม่ให้บอก จริงๆ แล้วเธออยากอยู่ใกล้เขาหรือเปล่า” ฉันถึงกับขมวดคิ้วสบตากับไอ้ตังที่จ้องหน้าฉันนิ่งๆ อารมณ์ที่ดีก่อนหน้านั้นหายไปฉับพลันเมื่อพี่เจคโทรมาหาฉัน “ใช่ไหมเพิร์ล”

“นี่แกเห็นฉันเป็นคนยังไงกันแน่”

“...” ไอ้ตังเงียบ วางตะเกียบในมือลงกระแทกลงโต๊ะอย่างแรง

“อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก แกเห็นฉันเป็นผู้หญิงที่จ้องจะวิ่งเข้าใส่ผู้ชายเหรอ?”

“ฉันแค่คิดว่าเธอไม่ควรอยู่ใกล้เจคแลค”

“พี่เขาก็ไม่ได้มาวุ่นวายอะไรกับฉันมากนี่”

[50%]

*--------------------------------------------------*