วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 10 เรื่องจริง ไม่ใช่ฝัน [100%]

อธิบายออกไปด้วยเหตุและผล หวังว่าจะทำให้เด็กอย่างมันเข้าใจว่าปัญหาที่เกิดขึ้นฉันเป็นคนก่อ ฉันก็ต้องรับผิดชอบด้วยตัวเอง “เรื่องที่เกิดขึ้นมันเกิดจากอารมณ์ของฉันล้วนๆ ไม่ได้เกี่ยวกับพี่เจคเลย”

“เธอรู้ใช่ปะเพิร์ล หวั่นไหวน่ะได้” มันกำลังจะพูดถึงอะไรกันแน่ ยิ่งพูดฉันก็ยิ่งไม่เข้าใจ “แต่เธอกับเขา ไม่เหมาะกัน”

“จะให้บอกอีกกี่ร้อยครั้งว่าฉันไม่ได้คิดอะไรกับพี่เจค”

“เขาอาจจะมีคนที่ชอบหรือคนรักแล้วก็ได้ ผู้ชายที่หล่อ รวยขนาดนั้นคิดว่าจะโสดให้เธอหวั่นไหวหรือไง”

“ก็ช่างเขาสิ เขาจะโสด ไม่โสดมันเกี่ยวอะไรกับฉัน” อันที่จริงพี่เจคจะมีใครหรือไม่ก็ไม่เกี่ยวกับฉันอยู่แล้ว ที่ฉันทำอยู่ตอนนี้คือชดใช้ค่าซ่อมกระจกที่ตัวเองเป็นคนทำต่างหาก พี่เจคอาจจะกำลังสอนให้ฉันรู้จักรับผิดชอบกับสิ่งที่ตัวเองทำ ถ้าหากวันนั้นฉันไม่ขับรถหนีมันอาจจะเคลียร์จบตั้งแต่ตอนนั้น แต่ด้วยความโง่เง่าของฉันไงเรื่องถึงได้บานปลายมาถึงตอนนี้ “แล้วแกเป็นอะไร จะวีนฉันเพื่อ?”

“ฉันอิ่มแล้ว” ไอ้ตังลุกขึ้นยืนหยิบกระเป๋าเป้สะพายบ่า “กินกันสองคน คงจะดีกว่า”

“ตัง”

เรียกชื่อร่างสูงเสียงแผ่วเบาขณะไอ้ตังเดินออกจากร้านไป ฉันได้แต่สับสนและงุนงงกับเหตุการณ์ระหว่างฉันกับมัน ทั้งที่ไม่ควรจะมาทะเลาะกันด้วยเรื่องนี้ใช่ปะ ไหนมันเคยบอกจะไม่ยุ่งเรื่องนี้ ทำไมตอนนี้ถึงได้ใส่ใจเรื่องของฉันกับพี่เจคกันล่ะ ฉันรู้ตัวเองดีและไม่คิดว่าตัวเองเหมาะสมอะไรกับพี่เจค เขาอาจจะมีคนที่ชอบหรือคนรักอยู่แล้ว ฉันเองก็ไม่รู้หรอกนะ ถึงได้บอกต่อให้เขามีหรือไม่ มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันเลยสักนิด

ฉันนั่งกอดอกมองไปยังประตูทางเข้า กระทั่งเห็นคนคุ้นตาเดินเข้ามาในร้าน วันนี้ก็ยังแต่งตัวได้หล่อเหมือนเดิม พี่เจคสวมเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์สีซีด เส้นผมสีดำสนิทที่ยาวละท้ายทอยถูกเสยขึ้นรับกับใบหน้าหล่อเหลาคมคายจนเห็นสันกรามชัดเจน เขากวาดสายตามองพอเห็นฉันโบกมือให้ก็เดินตรงเข้ามาหรี่สายตามองบนโต๊ะ

“หนูมากินชาบูกับไอ้ตัง แต่มันกลับไปแล้ว” พี่เจคไม่พูดอะไรเขาก็ทิ้งตัวลงนั่งตรงข้าม ฉันจึงเรียกพนักงานเพื่อขอถ้วยใหม่และเปลี่ยนหม้อใหม่ทั้งหมด ดันเมนูให้พี่เจคเลือกเอง

“เป็นอะไร” คำถามของพี่เจค ทว่าสายตาของเขากลับมองเมนูและจิ้มนิ้วให้พนักงานดู

“เปล่านี่คะ” สีหน้าของฉันแสดงออกชัดเจนเลยเหรอว่าไม่ค่อยสบายใจเรื่องที่ทะเลาะกับไอ้ตัง “พี่เจค”

“ว่า”

“คือ...” พอเห็นใบหน้าหล่อเหลาและนัยน์ตาสีดำสนิทจ้องมองมา เล่นเอาหัวใจของฉันเต้นไม่เป็นจังหวะอีกแล้วดิ บอกว่าเจอหน้าจะถามเรื่องเมื่อคืนให้รู้เรื่อง กลับกลายเป็นว่าคำพูดที่อยากจะถามถูกกลืนลงคอไปซะหมด พอเขาเห็นฉันเงียบก็ขมวดคิ้วพลางยกแขนทั้งสองพาดอก

“เพลิน”

“พี่เจคมีคนที่ชอบหรือคนที่ตัวเองรู้สึกดีด้วยไหมคะ” เอิ่ม เป็นคำถามที่ไม่ควรถามออกไปใช่ปะ เพราะพอถามปุ๊บพี่เจคแลดูมีสีหน้าที่เปลี่ยนไป เขามองแก้วน้ำแข็งที่พนักงานกำลังเทน้ำชาลงให้โดยหลีกเลี่ยงการสบตากับฉันโดยตรง

“ไม่มี” หากแต่ว่าคำตอบของพี่เจคค่อนข้างราบเรียบไร้ความรู้สึกใดๆ “ถามทำไม”

“เปล่าค่ะ แค่สงสัยว่าหล่อๆ อย่างพี่เจคคงจะมีสาวเยอะ” ฉันฉีกยิ้มให้กับเขาก่อนที่อาหารจะมาเสิร์ฟอีกรอบ พี่เจคก็นั่งกินชาบูโดยปราศจากบทสนทนาเฉกเช่นทุกครั้ง

“พี่อยากกินชานม” พอฟังปลายสายที่เขาแทนตัวเองว่าพี่ ว่าใจเต้นแรงแล้วนะ พอได้ยินเองและได้มองสบตากับพี่เจคด้วยแล้ว เล่นเอาฉันถึงกับหลุบสายตามองหม้อชาบูคีบเนื้อวัวลงถ้วยให้พี่เจค

“เดี๋ยวหนูซื้อให้” ตอบเขาเสียงแผ่วเบา

“วันนี้แปลก” พี่เจคเอ่ยถามจนฉันเหลือบสายตามองเขา “เงียบผิดปกติ”

“ชอบที่หนูพูดมากหรือไง เงียบบ้างก็ดีพี่เจคจะได้สบายหู”

“มั้ง” ตอบแค่นั้นก็คีบเนื้อเข้าปากพลางเคี้ยวด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่รู้ไหมเวลาพี่เจคกินอะไรคำใหญ่ๆ แล้วแก้มของเขามันป่อง ดูเหมือนเด็กมากน่ารักจนฉันอยากจะเอื้อมมือไปหยิกแก้มเขาแรงๆ สักที

“พี่ก็เหมือนกันนั่นแหละ ไม่เห็นง่วงเหมือนแต่ก่อน”

“นอนเต็มอิ่ม”

“เต็มอิ่มยังไง พี่เจคก็หลับได้ทุกที่ ทุกเวลา”

“พักสายตา” เชื่อตายล่ะ พักสายตาอะไรบางทีหลับจนแทบจะไม่รู้ตัว เหอะ

เรานั่งกินชาบูด้วยกันเงียบๆ ไร้ซึ่งเสียงพูดคุย ไม่สิ ต้องบอกก่อนนะว่ามีแค่ฉันคนเดียวล่ะมั้งที่คุยอยู่คนเดียว เพราะพี่เจคเหรอเอาแต่พยักหน้าไม่ก็ ‘อืม’ ไม่ก็ ‘เหรอ’ ตอบอยู่แค่นี้จริงๆ ปล่อยให้ฉันพูดจนคอแหบแห้ง มันแบบเหมือนกับว่าฉันได้คุยกับใครสักคนที่ตั้งใจฟังฉันมากกว่าพูดแทรกนึกออกไหม

“ชานมไข่มุกมาแล้ว” ออกจากร้านชาบูพี่เจคก็ยืนพิงขอบราวกั้นรอฉันวิ่งไปซื้อชานมไข่มุก ยื่นให้พี่เจคที่รับไปดูดพลางเอาหลอดคนก้นๆ ให้ขึ้นมากองด้านบนเล็กน้อย

“อร่อย เมื่อคืนมันจืด”

“หนูก็บอกแล้วว่าจืด จะทิ้งพี่เจคอยากกินเอง ช่วยไม่ได้นะ” ฉันขยับมายืนพิงราวกั้นเคียงข้างพี่เจค พลางดูดแก้วชานมของตัวเองบ้าง เฮ้อ กินของคาวเสร็จกินของหวานต่อมันฟินจริงนะว่าไป “พี่โอเคขึ้นไหม”

“อือ” ไม่ต้องถามให้ยืดยาวพี่เจคก็พยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ รู้ว่าเขาเองก็รู้ว่าฉันถามอะไร

“ปกติพี่เจคไม่มีอะไรอยากทำบ้างเหรอ”

“ไม่” ส่ายหน้าไปมาและดูดชานมกินจนครึ่งแก้ว “ปกตินอน”

“ไม่เบื่อเหรอคะ” เขาส่ายหน้าไปมา “อย่างน้อยๆ ก็ต้องอยากทำอะไรบ้างสิ ไม่ใช่เอาแต่นอน”

“เหรอ” ลากเสียงยาวพลางมองไปรอบห้าง ไม่วายยกมือปิดปากหาว หนังท้องตึงหนังตาหย่อนของแท้

“ใช้ชีวิตแบบพี่เจค น่าเบื่อแย่” นอกจากแข่งรถก็ไม่เห็นพี่เจคมีกิจกรรมอะไรที่อยากทำเลยนี่นา “วันนี้หนูหยุด เราไปขับรถเล่นกันดีไหมคะ”

“จะขับ?”

“ไม่ พี่เจคต่างหาก” ชี้นิ้วไปหาเขาพลางฉีกยิ้มกว้าง “เราไปนั่งชิงช้าสวรรค์กันไหม กลางเมืองที่ใหญ่ๆ ติดริมน้ำ”

“ไม่”

“หนูอยากไปนั่ง แต่ไม่มีใครไปด้วย พี่เจคไปกับหนูนะ” กอดแขนของเขาพลางเขย่าไปมาจนพี่เจคเสมองฉัน ก็นะพยายามทำตัวให้น่ารักที่สุด ใช้ไม่ได้ผลกับพี่เจคหรอกฉันรู้ดี ดังนั้นจึงออกแรงลากคนตัวโตที่พยายามขืนตัวเองไม่เดินตามมา “ไหนบอกว่าอยากให้หนูอยู่ข้างๆ ไง”

“...”

“พี่ต้องตามใจหนูสิ ไม่งั้นหนูไม่อยู่ข้างๆ ตามที่พี่ขอนะ”

“ไม่ได้ขอ” พี่เจคตอบกลับทันควัน “เขาเรียกว่าขู่”

“ชิ” มองค้อนเขาพลางย่นจมูกใส่ ไม่วายถูกพี่เจคเอามือผลักศีรษะจนเซไปตามแรง ถึงจะเบาก็เล่นเอาหัวแทบหลุด

“เธอนี่นะ”

“น่ารักใช่ไหมคะ” ชี้นิ้วใส่พี่เจคที่เลิกคิ้วขึ้น “โด่ หนูรู้ว่าตัวเองไม่ได้น่ารัก ถึงยอมเป็นหมาให้พี่เจคไง พี่เจคจะได้มองว่าหมาน้อยตัวนี้น่ารักบ้าง”

“หึ”

“ไปนะคะ”

“น่ารำคาญ”

ปากก็บอกว่ารำคาญ แต่เดินนำฉันลิ่วเลยนะคนเรา พอเห็นแผ่นหลังกว้างเดินห่างออกไปไกลฉันก็กึ่งวิ่งกึ่งเดินไปหยุดเคียงข้างพี่เจค เขาไม่เคยว่าฉันเลยด้วยซ้ำที่กอดแขนเขาหรือบางทีก็จับมือ หากแต่ว่าวันนี้ฉันไม่กล้าพอที่จะจับมือเขาหรอก พี่เจคไม่ได้อยู่ในโหมดเหมือนเมื่อคืนนี่นา ดังนั้นที่ทำได้ก็คือกอดแขนล่ำๆ ที่ปกป้องฉันได้ก็เพียงพอแล้ว

*----------------------------------------------------*