วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 12 หลบหน้า [100%]

“เอ๊ะ”

“ไม่สิ คนรู้ใจแบบปลอมๆ” พอหล่อนทักมาแบบนี้ฉันก็ยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่ เดี๋ยวนะ หน้าตาแบบนี้คุ้นจริงหากแต่ว่าฉันเจอคนมามากหน้าหลายตาไงก็เลยไม่ค่อยจะจำหน้าใครได้เสียเท่าไหร่ “ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไรกับพี่เจค”

“...”

“แต่พี่เจคไม่มีทางดึงใครให้มาเป็นคนรู้ใจได้ง่ายขนาดนั้นหรอก” แลดูคำพูดเหมือนจะไม่มีอะไรนะ แต่มันมีไงทุกคน สัมผัสได้ถึงน้ำเสียงที่ลงท้ายแบบห้วนๆ ต่างจากกิริยาท่าทางที่เป็นคุณหนูผู้เพียบพร้อม ไม่ใช่คนนี้ที่กอดพี่เจคที่สนามแข่ง

เขามีผู้หญิงกี่คนกันแน่? ไม่อยากจะเชื่อว่าพี่เจคที่แสนเย็นชาคนนั้นจะเจ้าชู้ขนาดนี้

“แล้วมาบอกฉันทำไม” คนยิ่งโกรธเขาเรื่องสนามแข่งอยู่ มาโยนไม้สุ่มไฟให้ลุกโชนอีกฉันก็ยิ่งหงุดหงิดขึ้นเป็นกอง “ถึงยังไงพี่เจคก็พูดออกจากปากเองไม่ใช่เหรอว่าฉันเป็นคนรู้ใจของเขา”

“เธอไม่รู้จักพี่เจคดีพอ”

“ใช่” ฉันไม่รู้จักเขาเลยด้วยซ้ำ แต่ถึงแบบนั้นก็ไม่ชอบใจที่เธอมากล่าวหาฉันราวกับตัวฉันไม่มีค่าพอให้พี่เจคดึงมาเป็นคนรู้ใจ ทั้งที่เรื่องตอนนั้นเขาพูดเองฉันไม่ได้รู้เรื่องสักหน่อย “แต่ล่าสุดพี่เจคขอให้ฉันอยู่ข้างๆ เขาแล้วล่ะ”

ใบหน้าสวยหวานราวกับเจ้าหญิงถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย คนที่บอกว่ารู้จักกับเขาดีพอกับฉันที่ไม่รู้จักเขาเลย มันต่างกันเห็นไหมล่ะ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าหล่อนเป็นใคร ช่างเถอะ ไม่เห็นต้องแคร์เลยนี่นา

“เขามีเหตุผล”

“...”

“และเหตุผลนั้นก็คือฉัน”

“มันก็เรื่องของเธอกับเขา ไม่เกี่ยวกับฉัน โอเค”

อยากจะพูดอะไรก็พูดไปเถอะ ฉันไม่อยากจะเสวนาและยกมือโบกปัด ราวกับยิ่งพูดก็ยิ่งไม่เข้าใจถึงสถานะของเธอกับพี่เจค จะเป็นอะไรกันก็ช่างอย่ามาดึงฉันเข้าไปเกี่ยวอีกก็พอ ฉันเกลียดผู้ชายเจ้าชู้ ฉันไม่ชอบผู้ชายประเภทจับปลาสองมือ ดังนั้นถ้าหากพี่เจคเป็นแบบนั้นจริง... ฉันขออยู่ห่างจากเขาทันทีอย่างไม่รีรอ

มาถึงมหาลัยด้วยอารมณ์ที่ค่อนข้างขุ่นมัว ตอนแรกอารมณ์ก็ดีหรอกนะที่พี่เงินสั่งของ พอเจอผู้หญิงคนนั้นปุ๊บอารมณ์ก็บูดจนไอ้ปูนิ่มเอ่ยทักว่าฉันเป็นอะไร ก็นะเป็นคนเนี่ยล่ะ แค่เป็นคนที่ถูกสะกิดต่อมอารมณ์ก็เท่านั้น

“น้องเพลิน” ก่อนจะเดินออกจากคณะวิศวะ สายตาก็เหลือบไปมองโต๊ะหินอ่อนตรงบึงหน้าคณะ น้ำเสียงแหบพร่าคุ้นหูเอ่ยทักและใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความสดใสของพี่โฬมทำให้ฉันทำได้เพียงส่งยิ้มแบบขอไปที “ทำไมหนูทำหน้าแบบนั้นล่ะครับ ทะเลาะกับไอ้โคอาล่าเหรอ”

“โคอาล่า?” พี่โฬมหมายถึงหมีโคอาล่าปะ “หนูคุยกับหมีไม่เป็นนะคะ”

“พี่ก็เห็นหนูคุยได้อยู่นะ”

“คะ” อะไรของพี่โฬม ยิ่งพูดฉันก็ยิ่งสับสน

“เพื่อนพี่ไง ไอ้หมีโคอาล่าที่นอนแม่งทั้งวันน่ะ” ถึงบางอ้อเลยทีนี้ว่าพี่โฬมหมายถึงใคร

“เปล่านี่คะ หนูจะไปทะเลาะกับพี่เจคได้ไง” ตอบพี่โฬมพลางทำหน้าบูดบึ้งใส่เขาที่ทำไมต้องยิ้มใส่ฉันแบบนั้นด้วย

“หนูมีแซนวิชขายอีกปะ พี่หิวแล้วอะ”

“มีค่ะ แล้วพี่นินิวไม่มาเหรอคะ” พี่โฬมเดินนำฉันไปยังโต๊ะหินอ่อนและบอกว่าพี่นินิวเข้าคลาสเรียนอยู่ตอนนี้ ฉันวางถุงผ้าลงบนโต๊ะและเอาแซนวิชออกจากกระเป๋าให้พี่โฬมเลือก จังหวะนั้นร่างสูงของผู้ชายที่มัดผมรวบไว้กลางศีรษะก็เดินกอดคอผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามา

“ไอ้เกียร์มาพอดี กินแซนวิชของน้องเพลินปะ”

“อือ” พี่เกียร์พยักหน้ารับ ส่วนฉันก็สบตากับนักศึกษาสาวที่พี่เกียร์ควง เธอมีใบหน้าจิ้มลิ้มตัวเล็กและน่ารักมากๆ ไม่ต้องเดาอะไรให้มากเลยดูจากการที่พี่เกียร์นั่งบนเก้าอี้และดึงข้อมือหญิงสาวให้นั่งบนตัก ความสัมพันธ์ก็คือแฟนกันแน่นอนร้อยเปอร์เซ็น!

“นี่น้องปั้นหยา เมียไอ้เกียร์ครับ”

“สวัสดี”

“สวัสดีค่ะ เราปั้นหยา”

“หนูสองคนน่าจะรุ่นเดียวกันนะ อายุสิบเก้า” พี่โฬมพูด ฉันกับปั้นหยาพยักหน้าเป็นอันว่าเราสองคนรุ่นราวคราวเดียวกัน แต่ปั้นหยาจะเรียนคณะอักษรฯ ส่วนฉันเรียนบริหารธุรกิจ

“เราเพิร์ลนะ”

“เพลิน” พี่เกียร์ตอบแฟนสาว “ไม่ใช่เพิร์ล”

“เพิร์ลค่ะ พวกพี่น่ะเรียกตามพี่เจคกันอะ!” เมื่อไหร่จะเรียกชื่อฉันถูกกันสักที ไหนตอบดิ “เราเพิร์ลนะปั้นหยา”

“โอเค เราเรียกเธอถูก” ปั้นหยาฉีกยิ้มและหยิบแซนวิชไปให้พี่เกียร์ดูว่าเขาจะกินอันไหน

“ไอ้เจคยังไม่มาเหรอวะ”

“อือ” คุยกับพี่เกียร์ก็เหมือนคุยกับพี่เจคนั่นแหละ พูดน้อยพอๆ กันเลย แต่น่าแปลกคือเวลาคุยกับแฟนสาวเขากลับคุยกับปั้นหยาด้วยประโยคยาวๆ และน่ารักมากเลยด้วยซ้ำ “เห็นบอกเมื่อคืนปวดหัว”

“อ้าว จะมาเรียนไหวปะวะ” ปวดหัวเหรอ... “ไม่มีใครดูด้วย ตัวคนเดียวก็งี้”

“คงไปแข่งไม่ได้”

“มันกินไรยังวะ กูโทรถามแปบ” ฉันลอบมองใบหน้าของพี่โฬมที่ต่อสายหาพี่เจค ทว่ากลับไม่มีคนรับ “ไม่ใช่ตายห่าขึ้นอืดกลางคอนโดหรอกนะ”

“พี่โฬมทำไมพูดแบบนั้นล่ะคะ” ปั้นหยาทำหน้าไม่ดี แลยิ่งพี่โฬมพูดแบบนี้ฉันก็ยิ่งอดเป็นห่วงไม่ได้ทั้งที่ต้องโกรธเขาปะ เรื่องที่ให้สาวที่ไหนก็ไม่รู้กอดที่สนาม หนำซ้ำวันนี้ก็มีสาวมาตอกย้ำเรื่องระหว่างเขากับเธออีก

“มึงไปดูมันดิ วันนี้กูไม่ว่างต้องพานินิวไปกินข้าวกับครอบครัว”

“กูก็ไม่ว่างต้องพาหยาไปหาปลายฟ้า” เป็นเพื่อนที่รักกันดีเหลือเกินนะ! เกี่ยงกันไปมาเก่งเวอร์ เกิดพี่เจคตายขึ้นอืดจริงๆ พวกเขาจะรู้สึกผิดบ้างหรือเปล่าเนี่ย “เพลินไป”

“ทะ ทำไมต้องหนูด้วยคะ หนูไม่ได้เป็นอะไรกับพี่เจคสักหน่อย”

“ก็เหลือหนูคนเดียวนะที่สนิทกับมัน”

“คงไม่มั้งคะ” ฉันตอบพี่โฬมพลางมองค้อนเขา “เมื่อวานยังเห็นมีผู้หญิงวิ่งไปกอดอยู่เลย”

“หือ?” พี่โฬมมองหน้าพี่เกียร์ ก่อนจะส่ายหน้าไปมา “เป็นไปไม่ได้หรอกครับ อย่างไอ้เจคเนี่ยนะ”

“เป็นไปแล้วค่ะ หนูเห็นกับตาตัวเอง” เอานิ้วจิ้มลูกตาถ้าทะลุได้คงทะลุไปแล้ว “ให้ตายคาห้องนั่นแหละดี สมน้ำหน้า”

“อ่า กูเข้าใจละไอ้เกียร์ ฮ่าๆ” ฉันขมวดคิ้วที่พี่โฬมระเบิดหัวเราะขึ้นมา พร้อมเอามือกุมหน้าท้องตัวเอง ไม่ต่างอะไรจากพี่เกียร์ชายผู้เย็นชายังมีรอยยิ้มตรงมุมปาก ฉันกับปั้นหยาสบตากับงุนงงกับการกระทำของพี่ทั้งสองคน มีอะไรน่าขำก่อน

“พี่หัวเราะอะไร” ในที่สุดก็เอ่ยถามพี่โฬมที่ยกมือเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาเล็กน้อย “มีอะไรน่าตลกคะ”

“ตลกหนูไง” ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง ฉันไปทำอะไรให้เขาตลกก่อนวะ “นี่หนูหึงไอ้เจค เลยพาลโกรธมันกะปล่อยให้มันเน่าตายคาห้องเลยเหรอ ใจร้ายชะมัด”

“นะ หนูเปล่าหึงพี่เจคนะ!” ตวาดใส่พี่โฬมที่ยังคงหัวเราะชอบใจ บ้าหรือไงมาคิดว่าฉันหึงพี่เจคเนี่ยนะ แค่... เออใช่ แค่อะไรอะ ฉันไม่มีสิทธิ์โกรธเขาด้วยซ้ำ แต่ก็ดันรู้สึกแบบนั้นแถมยังไม่อยากเจอหน้าเขาด้วย

“เด็กแก่นคนนั้นหายไปไหนล่ะเนี่ย น้องเพลิน”

“หนูไม่ได้หึงพี่เจค พี่อย่ามามั่ว”

“อาการออกชัดเจน”

ตามด้วยพี่เกียร์ที่ยังคงยกยิ้มมุมปากราวกับว่าฉันได้ทำผิดพลาดมหันต์คือแสดงอาการที่ไม่พึงพอใจออกไป หลังจากที่ยังโกรธพี่เจคไม่หายเรื่องที่เห็นผู้หญิงวิ่งเข้ากอดเขา พี่โฬมหยุดหัวเราะเพราะเห็นสายตาไม่พอใจของฉัน คิดว่าเขาจะกลัวเหรอบอกเลยว่าไม่ พี่โฬมยังคงกลั้นขำและหยิบปากกาหมึกสีดำที่มันกลิ้งออกจากกระเป๋าผ้าตอนเอากล่องแซนวิชออกมา พี่โฬมใช้ปากคาบปลอกปากกาจากนั้นก็ดึงข้อมือขวาฉันและขีดๆ เขียนๆ อะไรบางอย่างลงไป

“ไอ้เจคอยู่คอนโดเดียวกับพี่ ชั้น 30 ห้อง 3001 ถนน xx ชื่อคอนโด...” พี่โฬมพูดจบก็เป็นจังหวะเดียวกับที่เขาจรดปากกาลงบนข้อมือฉันเรียบร้อย “เข้าไปหนูก็บอกว่าชื่อเพลินมาหาไอ้เจค นิติก็อนุญาตให้ขึ้นได้ เพราะเดี๋ยวพี่โทรไปสั่ง”

“ใครบอกว่าหนูจะไป”

“พี่เชื่อ” ใบหน้าหล่อเหลาของพี่โฬมฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์และเอาตูดปากกาจิ้มลงบนข้อมือฉัน “ว่าหนูต้องไปดูแลมัน คิก”

เกลียดพี่โฬมชะมัด! เป็นคู่หมั้นกับพี่นินิวแสนดีของฉันได้ยังไงกัน พี่โฬมคนเจ้าเล่ห์

“เดี๋ยวมันตาย แล้วหนูจะเสียใจนะที่ไม่ได้ดูแลมัน”

“พี่โฬมไม่พูดแบบนี้สิคะ เดี๋ยวพี่เจคเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ” ปั้นหยาเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะสมทบหรอก ดูจากสีหน้าแล้วปั้นหยาจริงจังอยู่นะที่พูดถึงเรื่องตายๆ แต่ดูพี่โฬมกับพี่เกียร์ดิ คิดว่าเป็นเรื่องเล่นไปได้

“จ่ายค่าแซนวิชหนูมาเลย หนูจะไปเรียนแล้ว”

“หึงโหดอยู่นะเนี่ย ว่ามะไอ้เกียร์”

“อือ”

“ก็บอกว่าไม่ได้หึงไงคะ!”

 *---------------------------------------------------*