วิศวะไร้รัก :: CHAPTER 11 มีสิทธิ์อะไรไปโกรธเขา [50%]

Jake Lack #11

มีสิทธิ์อะไรไปโกรธเขา

ชิงช้าสวรรค์ที่นั่งรถเมล์ผ่านประจำแต่ไม่เคยได้เหยียบย่างเข้ามา มีบริเวณพื้นที่กว้างขวางและติดริมแม่น้ำสายสำคัญ หนำซ้ำยามพลบค่ำไฟที่ตกแต่งรอบๆ หรือบนชิงช้าสวรรค์ก็สวยงามมาก พอเห็นคนที่รอต่อคิวกันฉันก็ห่อเหี่ยวใจทันที เพราะคนค่อนข้างเยอะจนฉันทำปากงอง้ำ

“คนเยอะอะ จะได้นั่งกี่โมงก็ไม่รู้” ด้วยเพราะเป็นวันหยุด กว่าพี่เจคจะวนหาที่จอดรถได้ก็เกือบสิบนาทีเชียวนะ “พี่เจคไปนั่งตรงนั้นก่อนก็ได้นะ หนูไปต่อคิวซื้อตั๋วก่อน”

“ไม่เป็นไร” พี่เจคตอบ “ไปด้วยกัน”

พูดจบเขาก็เดินล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์เดินนำฉันไปต่อคิว พอเห็นว่าฉันยืนเอ๋ออยู่ก็พยักหน้าให้มายืนต่อคิวด้วยกัน ฉันพาพี่เจคมาทรมานหรือเปล่าเนี่ย ความสูงของพี่เจคทำให้คนรอบข้างต้องหันกลับมามองเขากันใหญ่ ไม่ใช่แค่ความสูง ความหล่อเองก็เช่นกัน สาวน้อยสาวใหญ่บางคนมองพี่เจคแล้วก็เอามือปิดปากกรี๊ด แถมยังซุบซิบกันหากแต่ว่าคนข้างกายฉันกลับไม่สนใจอะไรทั้งนั้น นอกจากรอต่อคิวซื้อตั๋วที่รอประมาณสิบนาทีก็มาถึงคิวเราสองคน ตอนแรกฉันจะควักเงินจ่ายเองก็ไม่ทันพี่เจค เขาออกเงินให้เสร็จสัพกระทั่งเดินนำฉันขึ้นบันไดมารอขึ้นชิงช้าสวรรค์ ตื่นเต้นจังแหะ!

พอถึงคิวฉันกับพี่เจคก็เข้ามาข้างในที่เป็นกระจกใสเห็นวิวที่สวยงามรอบทั่วสารทิศ ยามที่ชิงช้าสวรรค์กำลังเคลื่อนตัวขึ้นด้านบน ฉันก็เอามือทาบทับกับกระจกและมองออกไปพลางฉีกยิ้มกว้าง ต่างจากพี่เจคนะที่นั่งตวัดขาไขว่าห้างยกแขนทั้งสองกอดอก ดูเหมือนจ้องจะหลับอยู่ตลอดเวลาเลยแหะ เห็นแบบนั้นจึงลุกขึ้นไปนั่งข้างๆ พี่เจคและเอามือประคองแก้มเขา

“ไม่หลับดิ พี่มองวิวด้วย”

“น่าเบื่อ”

“ตรงไหนอะ พี่ยังไม่ทันได้มองวิวด้วยซ้ำก็บอกว่าเบื่อแล้วเหรอ” ฉันทำหน้าบูดใส่พี่เจคจากนั้นก็จิ้มนิ้วไปด้านข้างกระจกให้พี่เจคหันไปมองแม่น้ำสายสำคัญรวมไปถึงตึกราบ้านช่องที่เปิดไฟให้ความสวยงาม ยิ่งสูงก็ยิ่งสวยบอกได้แค่นี้ “พี่ลองมองก่อนสิ แล้วพี่จะเห็นมุมที่แตกต่างจากที่เคยมอง”

เขาดูเหมือนจะหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ก็ยอมที่จะหันไปมองนะ พอถึงช่วงที่ชิงช้าสวรรค์หยุดหมุนและเราจะอยู่บนสุดพอดีไม่รู้นะว่ามันนานแค่ไหน ทว่าพี่เจคก็จ้องมองมันนานมากจนฉันชะโงกหน้าไปเพื่อหวังดูปฏิกิริยาของเขา ใครจะไปคิดว่าพี่เจคจะหันกลับมาพอดีเป็นเหตุให้ริมฝีปากของเราสองคนเฉียดโดนเล็กน้อย เป็นผลให้ฉันถึงกับตกใจตาเบิกกว้างรีบขยับมานั่งตำแหน่งเดิม เมื่อกี้มันอะไรกันทำไมฉันถึงได้ใจเต้นแรงเสียจนกลัวว่าพี่เจคจะได้ยิน

“ถ่ายรูปให้หนูหน่อยได้ไหม” เพราะมันเงียบเกินไป ฉันจึงควานหามือถือและส่งให้พี่เจค เขารับมันเพื่อถ่ายรูปให้ฉันที่ฉีกยิ้มกว้างชูสองนิ้ว ไม่ได้ตั้งใจจะถ่ายรูปแค่เหตุการณ์เมื่อกี้มันทำเอาฉันทำอะไรไม่ถูกเลยต่างหากเล่า!

“ไปไหนต่อ”

“กลับบ้านไง หนูต้องไปเตรียมตัวทำของขาย” พรุ่งนี้ต้องไปเรียนแล้ว ไอ้ปูนิ่มเพิ่งจะส่งข้อความมาสั่งแซนวิชด้วย

“พรุ่งนี้ไปสนามแข่งหรือเปล่า”

“ไปค่ะ” ฉันไปตลอดนั่นแหละ แค่วันไหนที่ของหมดหรือทำไม่ทันก็จะไม่ได้ไป แต่ก็จะพยายามทำให้ทัน “อยากให้หนูไปเชียร์เจคแลคติดขอบสนามว่างั้น”

เป็นอีกครั้งที่พี่เจคเงียบใส่เขาก็เสมองวิวด้านข้าง ส่วนฉันก็มองรูปที่พี่เจคถ่าย... เหอะ ถ่ายแบบขอไปทีสุดๆ ไม่มีปรับแสงให้ฉันเลยนะมืดจนแทบจะไม่เห็นหน้า แสงไฟรอบชิงช้าสวรรค์ก็ไม่ได้ช่วยทำให้ภาพออกมาสวยสักนิด เก็บมือถือลงกระเป๋าสะพายเงยหน้ามองพี่เจค ใบหน้าหล่อเหลาด้านข้างนิ่งราวกับหุ่น หากแต่ว่าแววตาของพี่เจคกลับแลดูสั่นไหวเล็กน้อย เหมือนคนกำลังมีเรื่องอะไรในใจและคิดไม่ตก ฉันรู้ว่าเป็นแค่คนอื่นสำหรับเขานะ ถึงต่อให้อยากเสือกเรื่องของเขามากแค่ไหน ฉันก็ไม่กล้าที่จะถามออกไป เพราะบางเรื่องถ้าหากคนที่มีปัญหาไม่อยากเล่า ก็ไม่ควรไปเซ้าซี้

สิ่งเดียวที่ทำได้คือการอยู่ข้างๆ เขา เหมือนที่เขาขอฉันเอาไว้เมื่อคืน ฉันรู้ว่าพี่เจคคงจำมันได้กับสิ่งที่ตัวเองพูด เพียงแต่ว่าเขาแค่ไม่อยากพูดถึงมันเสียมากกว่า ฉันเองก็เช่นกันอยากจะถามเขาใจจะขาดว่าที่พูดน่ะเรื่องจริงไหม พอมาเจอหน้ากันความกล้าที่มีก็ถูกกลืนหายไปจนหมด อยากจับมือพี่เจค เขาก็เอามันกอดอกเอาไว้

ดังนั้นความกล้าบ้าบิ่นของฉันมันทวีความรุนแรงมาก ถึงได้ทำในสิ่งที่ผู้หญิงไม่ควรทำ ฉันไม่ใช่กุลสตรีที่นั่งเขินอายถ้าหากต้องทำอะไรแบบนี้ก่อน ฉันไม่ใช่เจ้าหญิง ฉันเป็นเพียงแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่อยากทำให้ผู้ชายคนนี้... ไม่ต้องรู้สึกแย่กับเรื่องราวที่เขาประสบพบเจอหรือคิดมันอยู่ในใจหรอก

จุ๊บ

“!”

“มีอะไรในใจบอกหนูได้นะ” ใบหน้าหล่อเหลาถึงกับหันมามองฉันคอแทบหลุด ความบ้าของตัวเองที่ว่าคือการโน้มไปจูบแก้มสากของเขาอย่างแนบแน่นและผละออกมา รู้สึกถึงใบหน้าของตัวเองที่ร้อนผ่าวเหมือนไฟลุกโชน “หนูพร้อมฟังพี่เจค”

“...”

“ก็พี่ให้หนูอยู่ข้างๆ ไม่ใช่เหรอ” พูดไปก็กัดผนังในปากตัวเองไปด้วย ก่อนจะขยับไปนั่งติดกระจกอีกฝั่งห่างจากพี่เจคไกลพอควร ดวงตาของฉันหลับลงทันทีเมื่อเอาหัวโขกเบาๆ กับความกล้าที่โคตรจะแสนหน้าด้าน ใช่ พี่เจคคงมองว่าฉันเป็นเด็กสาวหน้าด้านแน่นอนที่ไปหอมแก้มเขาแบบนั้นอะ!

“เป็นเด็กยังไง”

“เคยบอกแล้วว่าหนูก็เป็นแบบนี้”

“หมายถึงหอมแก้มผู้ชายก่อน”

“สงสัยผีเข้าสิงหนูอีกแล้วมั้ง ฮ่าๆ” ฉันยกมือเกาศีรษะตัวเองพลางหัวเราะออกมา เป็นมุกที่แป้กอย่างหาที่สุดไม่ได้ไม่ว่า แต่พี่เจคเชื่อไหมบอกเลยว่าเขาไม่คิดจะเชื่อหรอกดูจากสีหน้าของเขาแล้วนะ “เข้าปุ๊บออกปั๊บเลย”

“...”

“ไม่ใช่หนูนะ ผีเข้าแล้วสั่งให้หอมน่ะ” หน้าด้านเข้าไว้เลยเพิร์ล ต่อให้พี่เจคไม่เชื่อก็หน้าด้านเขาไว้! “สงสัยผีโรคจิตแน่เลย ปกติหนูไม่เคยหน้าด้านหอมแก้มผู้ชายก่อนเลยนะพี่เจค”

“หึ” คนตรงหน้าขำออกมาเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นพลางส่ายหน้าไปมา

“เชื่อหนูเถอะ ไม่ใช่หนู”

“ถ้างั้น...” พี่เจคเว้นวรรคคำพูด ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ฉันแบบแค่เพียงกระเถิบเดียวนะ ฉันตกใจยกมือดันแผงอกแกร่งของเขาเอาไว้ จะบอกว่าแผงอกแน่นมาก! “ผีคงเข้าสิงพี่ต่อ”

“คะ”

จุ๊บ

“อ๊ะ!” สะดุ้งตกใจดวงตาแทบจะถลนออกจากเบ้า เมื่อใบหน้าหล่อเอียงองศาและกดริมฝีปากลงบนแก้มของฉันทันที ความอุ่นร้อนจากริมฝีปากแดงคล้ำของพี่เจคยังคงติดบนแก้มไม่จางหายไปไหน ทันทีที่เขาผละจูบออกฉันก็ยกมือทาบทับแก้มตัวเอง จดจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทยิ่งไปกว่านั้นลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินบนกลีบปากเองก็เล่นงานฉันจนตัวเกร็งไปทั้งตัว “พะ... พี่เจค”

“ผีไปแล้ว” เขาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ผีตัวนี้ ร้ายจริงๆ”

ไม่หรอก ไม่ใช่ผีที่ร้าย... พี่เจคต่างหาก! พี่เจคร้ายยิ่งกว่าผีอีกทุกคน

เหม่อลอย~

“เฮ้ยเพิร์ล แกเหม่ออะไรวะเนี่ย!” ถึงกับหลุดจากภวังค์จิต หันไปมองตาลที่เอามือทุบโต๊ะหินอ่อนและสะบัดมือไปมา

“ฉัน...”

“เกิดอะไรขึ้นกับแก ฉันเรียกแกหลายรอบแล้วนะ” ถึงกับส่ายหน้าไปมาเพราะตื่นเช้ามาวันนี้ฉันเหม่อลอยเหมือนคนไม่อยู่กับตัวเลยนะ หลังจากเกิดเรื่องบนชิงช้าสวรรค์ฉันกับพี่เจคก็ไร้การพูดคุยกันเหมือนเดิม ราวกับเรื่องหอมแก้มกันไปมาไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทำให้ตอนมาเรียนฉันเดินเลยคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่จะไปส่งแซนวิชให้กับไอ้ปูนิ่ม แน่นอนว่ามันถึงกับโทรตามว่าฉันอยู่ที่ไหน ใช่ ฉันหลงไปอยู่คณะศิลปกรรมศาสตร์ท้ายมหาลัย ต้องวิ่งกลับมาอีกจนเหนื่อยหอบ

มาตอนนี้ตาลเพื่อนรักก็ยักไหล่ไหวพยายามถามหาสาเหตุว่าฉันเป็นบ้าอะไร ทั้งที่ไม่เคยเหม่อลอยมาก่อน หนำซ้ำฉันยังนอนไม่หลับทั้งคืนติดต่อกันเป็นคืนที่สอง

“โอ๊ย!”

“อะไรของแก” ตาลเอ่ยถามฉันที่กดหน้าลงบนโต๊ะหินอ่อนและเอาหน้าผากโขกเบาๆ

“เพิร์ลมันเป็นบ้าอะไร เอาหน้าผากโขกโต๊ะเพื่อ?”

“ไม่รู้ดิ นายมาแล้วก็ถามเพื่อนสุดที่เลิฟเองก็แล้วกัน ฉันถามปากจะฉีกมันก็ไม่ตอบเนี่ย” เสียงของเมืองเหนือเอ่ยทักก่อนจะเอามือรองหน้าผากฉันและดันขึ้นจนหน้าหงาย ไม่ได้เรียกว่าดันนะเรียกว่าผลักดีกว่ามั้ง คอแทบหลุด!

“เมืองเหนือ รถฉันใกล้เสร็จยังอะ”

“น่าจะพรุ่งนี้นะ”

“งั้นวันนี้ไปส่งที่สนามหน่อยดิ” เปลี่ยนเรื่องดีกว่า ไม่งั้นโดนเพื่อนซักไซ้มีหวังฉันหลุดปากแน่ว่าถูกพี่เจค วิศวะโยธาสุดฮอตหอมแก้มบนชิงช้าสวรรค์และอ้างว่าถูกผีเข้า

“ไหวเหรอ สีหน้าเธอดูแย่มากเลยนะเพิร์ล” เมืองเหนือถามพลางเอานิ้ววาดดวงหน้าฉัน “ไม่ได้นอนเลยเหรอวะ”

“อือ นอนไม่หลับมาสองคืนละ”

“มีปัญหาอะไรที่บ้านหรือเปล่า” คำถามนี้เป็นของตาล ใช่ ที่บ้านก็ส่วนหนึ่งนั่นแหละคือไอ้ตังมันไม่คุยกับฉัน มันงอนฉันเรื่องพี่เจคอะ ไม่รู้ว่ามันงอนด้วยเหตุผลอะไร ดังนั้นก็เลยช่างมันละ อยากจะงอนอะไรก็ตามสบายเลยไม่ง้อหรอก!

“ไม่เชิงอะ” ตอบเพื่อนแบบขอไปที ตั้งสติหน่อยดิเพิร์ล

“งั้นก็เข้าคลาสสิครับ นั่งรอฤกษ์กันอยู่หรือไง”

เมืองเหนือเป็นฝ่ายกระดิกนิ้วเรียกเราสองคน ตาลมองหน้าฉันพลางกอดคอเดินเข้าคลาสไป แน่นอนว่าขนาดเข้าคลาสเรียนฉันก็เรียนไม่รู้เรื่องเลยทุกคน อยากจะบ้าตายของจริง สมองเอาแต่ประมวลภาพที่เราสองคนนั่งชิงช้าสวรรค์ ภาพที่ฉันหอมแก้มพี่เจคและพี่เจคก็หอมแก้มฉัน

รู้ไหมว่านัยน์ตาสีดำสนิทยามจ้องมองมา ริมฝีปากแดงคล้ำที่ร้อนระอุ ใบหน้าหล่อเหลาที่เข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจากน้ำหอมหรือแม้แต่กลิ่นของบุหรี่มันยังคงติดอยู่ตรงจมูกฉันไม่ยอมจางหายไปด้วยซ้ำ ที่บอกว่าเป็นหมาน้อยของพี่เจคหรือฉันกำลังจะกลายร่างเป็นหมาจริงๆ เพราะกลิ่นของพี่เจคมันติดจมูกฉันจนแยกแยะออกอะ

ไม่กล้าสู้หน้าพี่เจคเลยเอาจริง!

“เอ็งไม่รอไอ้ตังก่อนเรอะเพลิน” หลังเลิกเรียนฉันก็กลับมาทำแซนวิชและแพคคุกกี้ แน่นอนว่าใกล้เวลาจะได้ไปสนามแล้วดังนั้นเมืองเหนือส่งข้อความมาบอกว่ากำลังจะถึงฉันก็เลยเอาของใส่ตะกร้า

“ช่วงนี้ไอ้ตังมันติดซ้อมนี่นายาย หนูไปขายคนเดียวได้ ไม่ต้องห่วงนะ” ฉีกยิ้มให้กับยายนวลที่ขมวดคิ้วมองฉัน ยายนวลคงจะมีสงสัยบ้างนะที่ฉันกับไอ้ตังดูตึงๆ ใส่กัน

“เอ็งสองคนทะเลาะอะไรกันหรือเปล่า”

“เปล่ายาย” ปฏิเสธเสียงแข็งพลางยิ้มแห้ง “แค่งอนกันเฉยๆ”

“เฮ้อ เอ็งสองคนนี่นะ อยู่ด้วยกันมาตั้งนานยังจะทะเลาะกันเหมือนเด็กไปได้” หนูก็ไม่ได้ตั้งใจจะทะเลาะกับมันหรอกนะยาย แต่ไอ้ตังมันเป็นอะไรของมันก็ไม่รู้ เรื่องพี่เจคซึ่งพี่เขาก็ไม่ได้ทำอะไร มีแต่ฉันเนี่ยนะทำเวรทำกรรมไว้กับเขา

“เดี๋ยวก็ดีกันยาย ไอ้ตังมันโกรธหนูไม่นานหรอก”

“งั้นก็ไปดีมาดีล่ะ รถใกล้เสร็จยัง”

“เมืองเหนือบอกพรุ่งนี้ เดี๋ยวหนูให้เพื่อนรอรับ ไม่ต้องห่วงนะยาย” อันที่จริงตั้งใจจะให้เมืองเหนือไปส่งและจะอ้อนให้พี่เจคมาส่งเนี่ยล่ะ ถึงจะเขินเรื่องที่เขาหอมแก้มแต่ตอนนี้ฉันมีรถจะขับรถกลับ ฉะนั้นที่พึ่งเดียวก็คือพี่เจคแลคคนเดียว

สนามแข่งรถเถื่อนพัทยา เวลา 21.05 น.

เพื่อนมาส่งฉันที่สนามแข่งตั้งแต่ทุ่มกว่า ฉันก็มาทั้งชุดนักศึกษาและเดินขายของคนเดียววันนี้ ใช้เวลาไม่นานก็ขายเกือบจะหมดแล้วล่ะ จึงมีเวลายืนดูการแข่งขันรถแบบทางเรียบซึ่งนัมเบอร์วันที่เก่งที่สุดในการแข่งขันทางเรียบก็เป็นฝ่ายชนะไป ส่วนพี่เจคเหรอยังไม่เห็นเลยสงสัยคงไปหาที่นอนก่อนที่จะถึงคิวตัวเองแข่ง

“เพิร์ล”

“พี่... เงิน” เกือบหลับแต่กลับมาได้ของแท้ ฉันบังอาจลืมชื่อพี่เงินสุดหล่อและแสนเท่คนนี้ไปได้ยังไงกัน พอเห็นพี่เงินอยู่ในชุดแข่งสีกรมท่าฉันก็เสมองมายังหมวกกันน็อกที่เขาถืออยู่ “ซิลเวอร์”

“โค้ดเนมพี่ตอนลงแข่งน่ะ”

“ซะ ซิลเวอร์!” ชี้หน้าพี่เงินที่ตกใจกับเสียงตะโกนของฉัน บ้าน่า ไอ้ตังดีใจขี้หดตดหายแน่ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยด้วยซ้ำว่าพี่เงินคือซิลเวอร์ที่ไอ้ตังชอบนักชอบหนา “ไม่อยากจะเชื่อ น้องหนูติ่งซิลเวอร์สุดๆ”

“โห ดีใจนะเนี่ย”

[50%]

*-------------------------------------------------*