พริ้งงานเข้า

"มะ...ไม่ต้องค่ะ พริ้งเดินเองได้"

สองมือยกขึ้นห้ามคนที่ออกตัวไปส่งเธอเป็นพัลวัน ตอนนี้คนที่จนมุมคือเธอ จนมุมแบบ เฮ้อ!!อยากจะระเบิดตัวเอง หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่นด้วยความหงุดหงิด ยิ่งเธอได้ยินเสียงของเพื่อนผู้หญิงในรุ่นที่ลอยมาไกลๆ มันก็ยิ่งตอกย้ำว่างานนี้เธอทำให้พี่ซันดูโดดเด่น เปล่งประกายออร่าความหล่อความหลัว ถึงจะโหด แต่ก็ได้โปรดลงโทษฉันเถอะอะไรประมาณนี้

อิจฉาพริ้งจัง!

พี่ซันโคตรหล่อเลย

ฉันแกล้งเป็นตะคริวบ้างดีไหม

และอีก บลา บลา บลา.....

อิจฉาฉันเพื่อ?? ฉันไม่ได้อยากให้มันจบลงอย่างนี้สักหน่อย หญิงสาวโวยวายในใจแต่จะให้เธอออกตัวปฏิเสธความหวังดีของลุงรหัสที่พ่วงตำแหน่งประธานสโมสรก็ไม่ได้ พี่ซันแฟนคลับเยอะ เผลอๆ เธอจะตกเป็นขี้ปากว่ามั่นหนัา สวยแล้วหยิ่ง นู่น นี่ นั่น เอเวอรี่ติง ซึ่งเธอไม่ได้โง่ถึงขนาดจะทำลายภาพพจน์ที่สร้างขึ้นมาด้วยมือตัวเอง เพราะกว่าเธอจะมายืนในจุดที่ทุกคนยอมรับว่ามีตัวตนไม่ใช่เรื่องง่าย เธอต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองตั้งเยอะกว่าจะสวยเปล่งประกายได้มีชีวิตเจิดจ้าเหมือนคนอื่นๆ เธอไม่อยากกลับไปอยู่ในคราบของหนอนหนังสือที่ขี้กลัวเอาแต่แฝงตัวอยู่ในห้องสมุดมืดๆ อีกแล้ว

หญิงสาวส่ายหน้าไปมาสลัดภาพในอดีตหลายปีก่อนที่ส่วนใหญ่จะมีแต่คำว่า "เหงา" แต่เอาเถอะเรื่องก็ผ่านมานานแล้ว จะไปคิดให้หมองหม่นใจก็ใช่เรื่อง

"ตะคริวกินไม่ใช่เหรอ"

เสียงทุ้มดึงพริ้งพราวให้หลุดออกมาจากภวังค์ความคิด คนถามหรี่ตาลงเล็กน้อยมองหน้าสวยๆ หวานๆ ของหญิงสาวราวกับต้องการจับผิด

"ค่ะ ตะคริวกิน"

พริ้งพราวตอบคำถามพร้อมกับแสร้งนวดๆ คลึงๆ ข้อเท้าตัวเองให้สมบทบาท ชายหนุ่มแค่นยิ้มมองหลานรหัสตัวแสบที่นั่งแหมะกับพื้น เสียงร้องของเธอทำเอาเพื่อนๆ ของเขาพากันตำหนิว่าทำเกินไป ซึ่งเขาก็ได้แต่รับฟังไปงั้นๆ เมื่อคืนเขาอุตส่าห์เป็นห่วงในฐานะลุงรหัส แต่เธอกลับแผลงฤทธิ์ใส่จนน่าโมโห เป็นพวกชอบความรุนแรงหรือไง ตำแหน่งดีๆ มีให้เตะตั้งเยอะตั้งแยะ ทำไมต้องเจาะจงในตำแหน่งที่ไม่สมควรจนทำให้เขาทั้งจุกทั้งเจ็บจนหัวร้อน แค่ให้ยืนสำนึกผิดนิดแค่นี้ถือว่าน้อยไปด้วยซ้ำ เพราะถ้าเขาเป็นหมันขึ้นมาใครจะมารับผิดชอบ

"ดะ...ดีขึ้นแล้ว"

หญิงสาวตอบโดยไม่มองสบตา เพราะรู้สึกถึงไอความเกรี้ยวกราดบางอย่างกำลังแผ่ออกมาจากดวงตาสีนิลของรุ่นพี่ แน่นอนว่าเธอกำลังโดนเขาจ้องจับผิด และเธอก็จะให้เขารู้ไม่ได้ ไม่งั้นคงได้ซวยยิ่งกว่าซวย แค่นี้ความสัมพันธ์ก็นะ....เกินจะเยียวยา

"เดินไหว??"

คิ้วเข้มเลิกสูงเป็นเชิงตั้งคำถาม พริ้งพราวพยักหน้ายืนยันว่าไหวก่อนจะค่อยๆ ดันตัวเองให้ลุกขึ้นยืน แต่ทว่า...มันไม่เป็นอย่างที่ใจคิด ความรู้สึกเจ็บแปล๊บๆ ที่ข้อเท้าลามมาถึงน่องทำให้เธอต้องเม้มปากแน่นข่มเสียงร้อง "โอ้ย" ขณะทรงตัวยืน หญิงสาวสบถออกมาเพราะรู้ตัวว่าขาของเธอตอนนี้กำลังโดนตะคริวเล่นงานของจริง ซึ่งครั้งนี้ไม่ใช่ตะคริวทิพย์อย่างแน่นอน

อนิจจา....

นี่คือผลของการโกหกใช่ไหม

หญิงสาวได้แต่กรีดร้องในใจ แค่จะก้าวขาเดินตามพี่ซันที่เดินนำไปก่อนเธอยังทำไม่ได้ แล้วอย่างนี้จะให้ทำยังไงในเมื่อเธอโดนตะคริวกินขาจนเดินไม่ไหวขึ้นมาจริงๆ

"ทำไมยังไม่เดินมาอีก"

คนตัวโตหันหน้ามาถามเมื่อไม่ได้ยินฝีเท้าของอีกฝ่ายเดินตามมา นัยน์ตาสีนิลมองไปยังรุ่นน้องเจ้าปัญหาที่ปากดีบอกว่าเดินเองได้ แต่ตอนนี้กลับใช้มือข้างหนึ่งยันผนังเพื่อทรงตัว ก้าวแต่ละก้าวนั้นเชื่องช้ายิ่งกว่าเต่าคลาน ภาพที่เห็นทำให้เขาพ่นลมหายใจร้อนๆ ออกมา ก่อนจะตวัดตัวหันหลังตรงดิ่งมายังเธอ

"ระ...รุ่นพี่จะทำอะไรคะ"

ดวงตาคู่สวยเบิกโตเมื่ออยู่ๆ ร่างของเธอก็ลอยขึ้นจากพื้นกลับเข้าสู่แผงอกแข็งแรงเต็มไปด้วยมัดกล้ามนั้นอีกครั้ง นี่มันเหตุการณ์ซ้ำเดิมกับเมื่อคืนเป๊ะๆ

อย่าบอกนะว่า.....

รุ่นพี่จะสานต่อเรื่องเมื่อคืน

หญิงสาวคิดเอง มโนเอง แต่จะให้เธอดีดดิ้นแล้ววิ่งหนีไปเหมือนเมื่อคืนก็คงทำไม่ได้ เพราะแค่เดินยังไม่ไหว แล้วจะเอาแรงที่ไหนไปเตะแล้วฉวยโอกาสหนี

"ผมไม่ทำอะไรหรอก"

เสียงทุ้มพูดขึ้นมาเบาๆ เมื่อเห็นสีหน้าของคนในอ้อมกอด แววตาที่เต็มไปด้วยความระแวงเหมือนไม่ไว้ใจนั้นมันชวนให้เขานึกสนุกอยากเย้าแหย่ให้เธอตกใจจนดวงตาคู่สวยนั้นเบิกโตยิ่งกว่าไข่ห่าน

"แต่ถ้าทำตัวแย่ๆ เตะไม่ดูหัวดูหางเหมือนเมื่อคืนอีกล่ะก็ไม่แน่...."

นะ...นี่มันคือคำเตือนใช่ไหม!!

หญิงสาวได้แต่ลอบกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอด้วยความกลัว แววตาดุดันและน้ำเสียงที่จริงจังทำให้เธอเสียวสันหลัง บุคคลิกพี่ซันไม่ได้เป็นคนพูดเล่น พี่ซันพูดจริง และพี่ซันก็เอาคืนจริงแบบทบต้นทบดอกเน้นๆ คืนนั้นที่โดนตบหน้าไปสองที พี่ซันก็เล่นเธอซะเสียงแหบเสียงแห้ง แถมคืนนี้ยังโดนสั่งให้ยืนขาแข็งท้าทายความเย็นจากน้ำแข็งก้อนบิ้กเบิ้มอย่างไร้ความปราณีอีก ไม่ต้องอธิบายก็รู้ว่าการลงโทษครั้งนี้ ไม่ใช่เพราะเธอจำชื่อรุ่นพี่สายรหัสไม่ได้ แต่มันเป็นการเอาคืนที่เธอใช้ขาเรียวสวยเตะผ่าหมากพี่เขาไปจุกๆ ต่างหาก

ไอ้รุ่นพี่ใจร้าย!!!

ไอ้รุ่นพี่บ้าอำนาจ!!

"มือยังใช้การได้ใช่ไหม"

คำถามนั้นทำเอาคนในอ้อมแขนเงยหน้าขึ้นมาสบตาคมเข้มสีนิลแบบงงๆ

"มือไม่ได้เป็นตะคริวนี่คะ!!"

เธอกระแทกเสียงแหลมใส่ ก็นะถามอย่างนี้เหมือนจงใจหาเรื่องชัดๆ ไม่พอยังทำหน้าอย่างกับว่าเธอตั้งใจเรียกร้องความเห็นใจอย่างไรอย่างนั้น ถ้าไม่เป็นตะคริวขึ้นมาจริงๆ อย่าคิดหวังจะได้อุ้มเธอบอกเลย

"งั้นล้วงให้หน่อย"

ห๊ะ!! ล้วง ล้วงอะไร

คำว่า "ล้วงให้หน่อย" ทำเอาพริ้งพราวถึงกับสำลักน้ำลายตัวเองดัง "แค่ก" หน้าขาวนวลเนียนน่ามองตอนนี้แดงระเรื่อ แน่นอนว่าในหัวของเธอกำลังตีความหมายของคำๆ นั้น รุ่นพี่จะให้เธอล้วงอะไร บอกตามตรงว่ามันทำให้เธอคิดในแง่ดีไม่ได้เลยจริงๆ

ดวงตาคู่สวยสั่นไหวขณะกวาดมองรอบตัวที่ทั้งมืดและเงียบ เธอมัวแต่คิดระแวงจนไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าพี่ซันพาเธอมายังโรงจอดรถหลังคณะที่โค-ตะ-ระ จะเงียบแถมยังไม่มีใครเดินผ่านสักคนเพราะติดทำกิจกรรมอยู่ตรงลานคณะ ยกเว้นจะมีก็แต่ไอ้ด่างหมาประจำคณะสองตัวที่นั่งจ้องเธอตาแป๋ว

"เอ่อ....จะดีเหรอคะ"

พริ้งพราวถามปลายเสียงสั่น สองมือน้อยๆ ตอนนี้กำแน่นจนชื้นเหงื่อ หัวใจเธอเต้นแรงด้วยความตกใจ ถึงจะเป็นลุงรหัสแต่จะสั่งให้เธอมาจก มาล้วง มาระบายความใคร่ในที่สาธารณะอย่างนี้มันไม่ได้ นี่หรือคือผู้ชายในฝัน หญิงสาวกรอกตาวนก่อนจะพึมพำออกมาเบาๆ ว่า "ตัวอันตรายชัดๆ"

"เร็วๆ สิ หรือจะให้ผมล้วงเอง"

คำเร่งเร้าที่ติดหงุดหงิดหน่อยๆ นั้นทำเอาหญิงสาวในอ้อมแขนสะดุ้ง คำว่า "ล้วงเอง" ที่หลุดมาจากริมฝีปากนั้นทำเธองกๆ เงิ่นๆ ทำตัวไม่ถูก ถ้าไม่ทำจะเป็นเธอที่ถูกล้วง ไม่นะ!! ถ้าใครมาเห็นเข้าคงได้ตกเป็นข่าวซุบซิบดังไปทั่วมหาวิทยาลัยแน่ๆ

"มะ ไม่ค่ะ เดี๋ยวพริ้งจะล้วงเอง"

ในเมื่อมีทางเลือกให้เธอแค่สองทาง เธอก็คงจะต้องเลือกสักทาง ไม่งั้นจุดจบคงเหมือนคืนนั้น คืนที่เธอเมา โอ้ยๆๆๆ ช่างมันเถอะ!! รีบๆ ล้วง รีบๆ จบ ถ้าขาหายเป็นตะคริวเมื่อไหร่ เธอจะได้วิ่งหนีให้ไกลจากรุ่นพี่ที่ในหัวมีแต่เรื่องอย่างว่าตลอดเวลานี่สักที

มือเรียวบางที่กำแน่นค่อยๆ คลายออก เธอสูดลมหายใจเข้าปอดไปเฮือกใหญ่เพื่อรวบรวมความกล้า เธอหลับตาปี๋ ก่อนจะทิ้งมือลงข้างตัวจับๆ แตะๆ คลำๆ กางเกงส์ยีนส์ของรุ่นพี่ที่เอาแต่เร่งว่า "เร็วๆ ยุงเยอะ"

พริ้ง เธอต้องทำได้

คิดซะว่ามันเป็นกล้วยหอม!!

หญิงสาวบอกกับตัวเองที่กำลังเอามือหาตำแหน่งล้วงเข้าไปในกางเกงยีนส์เพื่อควานหาบางสิ่งในนั้น ซึ่งตำแหน่งที่เธอล้วงก็ทำเอาคนที่เร่งเร้าว่า "เร็วๆ" ถึงกับเงียบไป คิ้วเข้มเลิกสูง มองหน้าคนตัวเล็กที่หลับตา แต่มือกลับซุกซนตรงเป้ากางเกงเขา

"พริ้งพราว"

เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มเรียกชื่อของอีกฝ่ายอย่างชัดถ้อยชัดคำ นัยน์ตาคมมองผู้หญิงในอ้อมแขน เขาแค่สั่งให้เธอล้วงเอากุญแจรถในกระเป๋าเสื้อช็อปให้เพราะสองมือติดอุ้มเธออยู่ แต่เธอกลับชวนให้เขาทำเรื่องอย่างว่ากลางแจ้งนี่นะ ใจกล้าดี และแน่นอนว่าเขาชอบผู้หญิงบุคคลิกอย่างนี้ด้วยสิ ชายหนุ่มคิดก่อนแสร้งกระแอมไอเบาๆ ในลำคอให้คนตัวเล็กรู้สึกตัว

"คะ!!!"

หญิงสาวตอบทั้งๆ ที่หลับตาแน่น

"ผมให้ล้วงเอากุญแจ"

คำพูดทุ้มๆ นั้นทำเอาหญิงสาวถึงกับเบิกตาโพลง รีบชักมือกลับด้วยความเขินอาย ในใจก็ได้แต่โทษตัวเองที่แปลความหมายผิด เอาตรงๆ ตอนนี้เธออยากเอาหน้าสวยๆ แดงๆ นี้มุดดินหนีให้มันรู้แล้วรู้รอด

"พริ้ง คือพริ้ง...."

โอ้ย มาติดอ่างอะไรตอนนี้ช้านนน!!

หญิงสาวล่ะล่ำล่ะลัก คือมันเกิดจากความเข้าใจผิด ทำไมรุ่นพี่ไม่อธิบายให้ชัดกว่านี้ ทำไมรุ่นพี่ไม่ขยายความดีๆ แล้วทำไมรุ่นพี่ไม่หยิบเอง เธออยากจะพูดตอกใส่หน้ารุ่นพี่ไปอย่างนั้น แต่เพราะโดนอ่อร่าความหล่อตก รอยยิ้มที่แฝงด้วยความซุกซนทำใจของเธอเต้นรัว หัวตื้อสมองตัน พูดง่ายๆ ก็นะใบ้กินไปชั่วขณะ

"ถ้าพริ้งอยาก บอกผมตรงๆ ก็ได้"

"พริ้งไม่..."

"เรื่องนี้ผมไม่บอกใครแน่นอน"

โอ้ย!!! มันไม่ใช่อย่างนั้น หญิงสาวถอนหายใจออกมา ดูท่าพี่ซันต้องเข้าใจผิดอะไรอยู่แน่ๆ ปากที่กำลังจะอ้าเพื่อพูดคำแก้ตัวร้อยแปด ตอนนี้กลับเป็นเหมือนเชิญชวนให้ริมฝีปากหยักได้รูปของอีกฝ่ายนั้นประกบจูบลงมาตรงๆ และนั่นก็ทำเอาหญิงสาวถึงกับตาโต ทำตัวไม่ถูก จะร้องเอะอะโวยวายก็ไม่ได้เพราะอยู่ในคณะ ทำได้แค่เหล่มองไอ้ด่างสองตัวที่นั่งมองเธอตาแป๋ว ไม่หง ไม่เห่า พูดง่ายๆ ก็นะช่วยเหี้ยอะไรเธอไม่ได้เลย

อนิจจา...

พี่ซันเข้าใจผิดอยู่จริงๆ ด้วย!!!!!