บทที่ 2 : แรงดึงดูดด๊วบ ๆ

"โคตรแม่มเอ๊ย! กระหรี่เกินไปแล้ว! นี่แสดงว่าน้ำประปาไม่ได้ช่วยล้างความโสโครกออกไปจากสมองเลยใช่ไหมอีหนู!"

เจฟเฟอร์พลั้งปากพูดไปโดยไม่ยั้งคิด เขาทั้งหงุดหงิดและรับไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น

.

"แล้วฉันจะลงทุนเปียกเป็นลูกหมาไปเพื่ออะไร บัดซบเอ๊ย! อีหรอบนี้กลับไปถึงออฟฟิศ Parallel มีหวังโดนล้อแน่ อุตส่าห์คิดว่าจะปิดจ๊อบได้โดยไม่ต้องใช้สิ่งนี้แล้วแท้ ๆ"

หันซ้ายแลขวาเช็คความแน่ใจว่าไม่มีใครเห็น ว่าแล้วบุรุษลึกลับนามเจฟเฟอร์ก็ได้เอื้อมมือมาแตะที่หัวเข็มขัดทรงกลมที่มีสัญลักษณ์เป็นเส้นขนานสองเส้น รูปร่างมันคล้ายกับเครื่องหมายเท่ากับ ซึ่งก็เหมาะกันดีกับการใช้เป็นโลโก้ขององค์กร Parallel ที่เจ้าตัวสังกัดอยู่

.

ออกแรงกดเพียงเล็กน้อยปุ่มบนหัวเข็มขัดก็จมบุ๋มลงไป สลับกับการดีดพุ่งออกมาของสสารเหลวใสซึ่งไม่ใช่เซลล์อสุจิ ลักษณะมันเหมือนกับม่านเจลล์บาง ๆ ขนาดเท่าผืนเสื่อลอยคว้างอยู่กลางอากาศ และก่อนที่มันจะร่วงลงสู่พื้นตามแรงโน้มถ่วงโลก เจฟเฟอร์ก็ได้รีบกระโจนเข้าใส่มันทั้ง ๆ อย่างงั้น!

.

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่านี่ช่างเป็นวิทยาการอันล้ำสมัย เพราะเพียงแค่เสี้ยวอึดใจม่านเจลล์ดังกล่าวก็ได้ห่อหุ้มร่างของเจ้าตัวเอาไว้ทั้งหมด มันแทรกซึมไปตามพื้นผิว ซอกซอนชอนไชไปจนถึงจุดซ่อนเร้น ก่อนจะบีบรัดรวบตรึง! ส่งเสียงดังเปรี๊ยะ! แล้วก็ได้ออกมาเป็นเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ทั้งโก้และเท่ห์ แถมยังแห้งสนิทพร้อมปฏิบัติหน้าที่ต่อในทันที

.

"เวรเอ๊ย ๆ จะกี่ครั้งกี่ทีก็ไม่ชินสิน่า.. ผมพูดจริง ๆ นะบอสผมว่าให้ผมวิ่งแก้ผ้าเข้าไปเปลี่ยนในตู้โทรศัพท์แบบซุปเปอร์แมนยังจะดีซะกว่า เสร็จจากนังเด็กนี่เมื่อไหร่เราคงต้องคุยเรื่องนี้กันอย่างจริงจัง แม่งอย่างกับแฟชั่นชาวจีน "ไฝ่ ต๋ง คิด" ไหมล่ะกู"

.

หลังจากจัดแจงกับปัญหาในร่มผ้าของตัวเองเรียบร้อยแล้ว ก็ได้เวลาที่เจฟเฟอร์จะนำพาผู้อ่านกลับเข้าเรื่องเข้าราวสักที นัยน์ตาเขายังคงหมุนแกร๊ก ๆ ด้วยแกนใบพัด สมองประมูลผลกะระยะเตรียมใช้อาวุธหนักเพื่อยุติเรื่องบัดสีบัดเถลิงนี้ให้เร็วที่สุด เขายกมือข้างขวาที่ถนัดขึ้น พลางใช้นิ้วชี้เล็งไปที่หญิงสาวที่กำลังแบะขาให้ท่าผู้ชายอยู่

.

"โหมดจู่โจม! ล็อคออน!"

.

สิ้นเสียงคำสั่งด้วยมุมมองแบบ First Person ภาพที่เห็นอยู่เบื้องหน้าก็ถูกย้อมให้เป็นสีแดงฉานราวกับคนตกเลือด ข้อมูลตัวเลขององศาการยิงต่าง ๆ วิ่งยึกยือยั้วเยี้ยอยู่ริมขอบตา ศูนย์เล็งดิจิตอลรูปกากบาทกระพริบแปร๊บ ๆ เคลื่อนเข้าหาเด็กสาวชะเอมผู้เป็นเป้าหมาย

.

"หวังว่าคงไม่เจอเธอที่ซ่องนะนังหนู.. ลาก่อน"

.

"ยิง!!!"

.

ปลายนิ้วชี้ที่ล็อคเป้าไว้พับหักลงในทันใด เผยให้เห็นชิ้นส่วนจักรกลภายในที่กำลังชาร์จประจุ

.

"หวีดดด ๆ ๆ ๆ !!!"

ตามติดมาด้วยเสียงเล็กแหลมแสบแก้วหู แสงออร่าเปล่งเฉิดฉายที่ปลายน้ิว ไม่ถึงสามวิทุกอย่างก็จบสิ้น!

.

"จิ้ววว~!"

.

.

"โอ๊ยยย!"

หนังหัวแทบเปิด ปอยผมสะบัดกระชากคอแทบเคร็ด กระสุนพลังงานแสงพุ่งตรงเข้าขมับของชะเอมแบบไม่พลาดเป้า แต่เธอไม่ตาย! เพราะว่านั่นหาใช่จุดประสงค์ของเจฟเฟอร์ไม่

.

"เฮ้น้อง! น้อง! น้องเป็นอะไรไปเนี่ยะ! ทำไมจู่ ๆ ถึงตัวกระตุกแล้วสลบไปอีกล่ะ เมื่อกี้พวกพี่ปั้มหัวใจจนได้สติแล้วนี่นา?"

บรรดาเจ้าหน้าที่หน่วยกู้ภัยมองตากันปริบ ๆ ทำเป็นหาสาเหตุทั้งที่ความจริงอยากดูดปากเธอต่อ ไม่อยากให้ขาดช่วงซะมากกว่า

.

ซึ่งก็ไม่แปลกเพราะส่ิงที่เจฟเฟอร์ยิงออกมา คือกลุ่มพลังงานล่องหนที่มองด้วยตาเปล่าไม่เห็น มันถูกผลิตขึ้นจากสารประกอบไอออนลิกไนต์ ที่สังเคราะห์ขึ้นในห้องแล็บของ Parallel พอสันดาปเข้ากับคาร์บอนไดออกไซต์ในชั้นบรรยากาศ ก็เลยเกิดเป็นมวลพลังงานขนาดใหญ่ขึ้น ทันทีที่ยิงไปสัมผัสกับร่างกายมนุษย์ปฎิกิริยาเคมีก็จะทำงาน พลังงานดังกล่าวจะเข้าไปแทนที่กลุ่มก้อนความคิดในสมองเหยื่อ อนุมูลอิสระใต้จิตสำนึกจะถูกดันออกมา และจับตัวกันเป็นก้อนปรากฎตัวลอยตุ๊บป่องออกมาให้เห็น ผ่านทางม่านเรติน่าตาชนิดพิเศษที่เจฟเฟอร์กำลังใช้อยู่

.

"โอ้แม้เจ้าโว๊ย! ก้อนความคิดเป็นสีม่วงช้ำเลือดช้ำหนองเชียว! คิดไว้ไม่มีผิดว่านังเด็กนี่มันน่ารักแค่หน้าตา กลุ่มความคิดกับก้อนความทรงจำแม่งสำส่อนโคตร ๆ ถ้าใช้กล้องในแล็บส่องดูคงมีแต่ลีลาท่าเย็ดสินะ เชี้ยเอ๊ย! สงสารพ่อแม่ว่ะ!"

.

"เห็นทีถ้าไม่ใช่เราคงไม่มีใครช่วยเธอได้อีกแล้ว สังคมเละเทะแน่ถ้าปล่อยให้อนาคตของชาติมีค่านิยมเทือกนี้อยู่ในก้านสมอง"

.

"แบบนี้มันต้องใช้มือซ้าย! , ฮึบ!"

.

ชั่วขณะจิตที่ก้อนความคิดของชะเอมลอยตุ๊บป่อง ๆ อยู่นั่นเอง จากระยะทางไกลมากกว่า 300 เมตร เจฟเฟอร์ตัดสินใจกระโดดม้วนหน้าทำลังกาเกรียวหนึ่งรอบเพื่อความเท่ คุกเข่าลงกับพื้นก่อนจะยกมือซ้ายขึ้นมากางนิ้วทั้งห้าออก หันไปทางเป้าหมาย!

.

" Drian!"

.

เจ้าตัวออกคำสั่ง คราวนี้ไม่ใช่แค่นิ้วแต่เป็นทั้งฝ่ามือ ใบพัดขนาดพอเหมาะบนมือหมุนคลี่ตัวออก จากนั้นพลังลมดูดมหาศาลก็ได้ทำหน้าที่ของมัน จากมุมมองแบบ First person เจฟเฟอร์เห็นทุกอย่างเป็นสีเขียวตรงข้ามกับตอนแรก เขาเห็นก้อนความทรงจำของชะเอมค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ แต่ด้วยความที่ความเงี่ยนของเธอนั้นกระสันซ่านมาก น้ำหนักมันจึงมากเป็นพิเศษ กว่าเจฟเฟอร์จะดูดทั้งหมดเข้ามาในมือได้ก็เล่นเอาเหงื่อตก กามราคะทั้งก้อนหลุบบุ๋มเข้าไปในฝ่ามือราวกับเครื่องดูดฝุ่น ตดบุ๋งออกมา แก้มก้นเนื้อตัวเจฟเฟอร์ร้อนวูบวาบหวั่นไหว

.

"บรึ๋ยยย! วู้วววว! เกือบแย่เหมือนกันนะเนี่ยะเรา เสียวตูดชะมัด! เด็กบ้าอะไรวิปริตวิตถารเป็นบ้า เป็นสาวเป็นนางแท้ ๆ ตอนเด็ก ๆ แม่มึงบดแผ่นหนังโป๊คลุกกับข้าวให้กินรึไงวะ? อาฟเตอร์เอฟเฟคถึงได้รุนแรงถึงเพียงนี้"

.

"แต่ก็ช่างเถอะแบบนี้แหละดีแล้ว ทัศนคติแย่ ๆ ที่ถูกดูดออกไปฉันเชื่อว่าเธอจะต้องดีขึ้น อย่างน้อย ณ ตอนนี้ฉันก็เห็นแล้วล่ะว่ามันค่อนข้างได้ผล"

.

"ลาก่อนนะ หวังว่าคงไม่ได้เจอกันอีก"

.

".......!"

.

"อุ๊บ! ไม่ใช่สิ! ยังไงก็คงไม่เจอกันอยู่แล้วชัวร์ ๆ เพราะความทรงจำทั้งหมดของเธอ มันอยู่ในมือฉันแล้วนี่นา"

.

เจฟเฟอร์ท้ิงท้ายพลางหันหลังกระโดดขึ้นยานพาหนะสุดล้ำจากไปแบบเงีียบ ๆ ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าก้อนความทรงจำสุดเงี่ยนที่อุตส่าห์ดูดมานั้น เจ้าตัวจะเอาไปทำอะไรต่อ?