ตอนที่2

อินทัชค่อยๆ ยื่นมือไปสัมผัสแก้มแดงๆ ของหญิงสาวที่ยิ้มหวานให้เขาตรงหน้า แววตาที่ใช้มองเธอช่างอ่อนโยนยิ่งนัก เขาสำรวจทั่วใบหน้าหญิงสาวประหนึ่งจะตรวจเช็กร่างกายเหมือนคุณหมอที่ตรวจคนไข้อย่างไงอย่างนั้น แก้มที่แดง หูที่แดงของกัญญาวีร์ทำให้อินทัชอดเอ่ยถามออกมาไม่ได้

“แก้วป่วยเหรอ ทำไมแก้มถึงแดง หูก็แดงแบบนี้ล่ะ ตัวก็ไม่ร้อนนะ” เขาเอ่ยถามหญิงสาวก่อนจะคลายมือที่โอบเอวบางของหญิงสาวออก

“โธ่! หมอ แก้วไม่ได้ป่วยสักหน่อย” กัญญาวีร์หน้ามุ่ยเล็กน้อย

“แล้วทำไมถึงพูดอะไรแบบนี้ล่ะ” อินทัชเลิกคิ้วสงสัย

“ก็แก้วชอบหมอจริงๆ นะ ที่หน้าแดงแบบนี้ก็เพราะว่าแก้วเขินหมอไง”

กัญญาวีร์บิดตัวเหนียมอายจนอินทัชต้องหลุดขำออกมาเล็กน้อย เขาเอื้อมมือไปกุมศีรษะของหญิงสาวเอาไว้ด้วยความเอ็นดู พร้อมกับก้มลงเล็กน้อยเพื่อสบตาหญิงสาวที่เหนียมอายอยู่ตรงหน้า

“แก้วจะมาชอบหมอได้ยังไง เราพึ่งรู้จักกันไม่ถึงวันด้วยซ้ำ” อินทัชคลายมือหนาที่กุมศีรษะนั้นออกก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ หมอไม่เคยได้ยินเหรอ…รักแรกพบไง”

กัญญาวีร์ไม่ละความพยายาม เธอรู้ตัวว่านี่อาจจะเป็นเรื่องบ้าบอก็ได้ที่คนพึ่งรู้จักกันจะชอบกัน สำหรับเธอนั้นถ้ารู้สึกดีกับใครแล้วก็ยากที่จะเก็บเอาไว้ และตอนนี้เธอเองก็เริ่มที่จะรู้สึกดีกับอินทัชแล้วด้วยสิ

“หมอคะ ฉันพูดเรื่องจริงนะ ฉันชอบหมอจริงๆ และฉันก็ไม่อายที่จะพูดด้วย หมอเองก็ยังไม่มีแฟนไม่ใช่เหรอถ้าอย่างนั้นฉันก็จีบหมอได้สิ”

“แก้วรู้ได้ไงว่าหมอยังไม่มีแฟน?” อินทัชชักสีหน้าสงสัย

“ก็ถ้าหมอมีแฟนหมอคงไม่ทิ้งแฟนหมอแล้วย้ายมาอยู่ที่นี่คนเดียวหรอก ดูสิหมอซื้อของเข้าบ้านยังกับคนจะมาอยู่ที่นี่ถาวร คงไม่มีผู้หญิงคนไหนทนรอแฟนได้นานขนาดนั้นมั้ง แก้วพูดถูกมั้ย?” กัญญาวีร์เม้มปากยักคิ้วหยั่งเชิงต่อชายตรงหน้า

“แฟนหมออาจจะตามมาทีหลังก็ได้นะ”

คำตอบของอินทัชทำให้กัญญาวีร์ชะงักพอสมควร นั่นสิ!เธอลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปได้ไง จากรอยยิ้มหวานของกัญญาวีร์เมื่อสักครู่ก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นใบหน้าเรียบเฉย กัญญาวีร์เหมือนคนอกหักเสียแล้ว

อินทัชเห็นสีหน้าและท่าทางของกัญญาวีร์แปลกไป เขาเลยเลิกที่จะหยอกล้อเธอทันที

“หมอล้อเล่นน่า หมอยังไม่มีแฟนเหมือนที่แก้วพูดนั่นแหละ”

คำพูดของอินทัชทำให้กัญญาวีร์กลับมายิ้มสดใสอีกครั้ง

“งั้น…ก็แปลว่าหมอก็ชอบแก้วเหมือนกันสิ หมอกลัวแก้วเข้าใจผิดใช่มั้ยเลยรีบอธิบายให้แก้วรู้”

“เปล่าสักหน่อย หมอก็แค่เห็นแก้วนิ่งไปก็เลยไม่อยากหยอกแก้วเล่นแล้วต่างหาก เอาเถอะตอนนี้ยังมีของอีกเยอะที่ยังไม่ได้เอาเข้าบ้าน งั้นเราไปช่วยกันจัดการของเหล่านั้นกันก่อนดีมั้ย” อินทัชยิ้มให้หญิงสาวอีกครั้ง

“ค่ะ” กัญญาวีร์ตอบรับทันที

จากนั้นอินทัชกับกัญญาวีร์ก็ช่วยกันยกของจากหลังกระบะเข้าไปในบ้านจนเรียบร้อย ที่เหลือก็ให้เจ้าของบ้านจัดการต่อว่าของแต่ละอย่างต้องวางไว้ที่ตรงไหนบ้าง ส่วนพวกของใช้ไฟฟ้าหรือสิ่งของที่มีน้ำหนักจะมีรถมาส่งให้ตามหลัง

กัญญาวีร์มองอินทัชที่กำลังยกจักรยานลงจากหลังกระบะด้วยใบหน้าครุ่นคิดและไม่ลืมที่จะเข้าไปช่วยชายหนุ่มอีกเช่นเคย

“จักรยานของหมอเหมือนของผู้หญิงเลย สีก็หวานแถมมีตะกร้าหน้าด้วย”

“ทำไมต้องแบ่งแยกชายหญิงล่ะ จะจักรยานแบบไหนก็ปั่นได้เหมือนกันนั่นแหละ ส่วนตะกร้าหน้าก็เอาไว้ใส่ของที่จำเป็นไง ไปไหนมาไหนจะได้สะดวก บางวันหมออาจจะต้องปั่นจักรยานไปตรวจคนไข้ตามบ้านด้วยแบบนี้ไม่ดีเหรอ” อินทัชอธิบาย

“หมอนี่..รอบคอบจังเลยนะคะ สมกับที่เป็นหมอจริงๆ”

“ยัยกัญญาวีร์นึกแล้วว่าต้องอยู่ที่นี่”

เสียงหญิงสาวคนหนึ่งตะโกนมาจากทางเข้าบ้านพร้อมจักรยานคู่ใจที่ปั่นมาด้วย เธอตามหาเพื่อนรักให้ทั่วหมู่บ้านก็ว่าได้ จนขบคิดได้ว่าเมื่อเช้าตรู่เพื่อนรักของเธอเข้าไปหาแล้วพูดเรื่องหมอคนใหม่ให้ฟังด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม จึงคิดว่าเพื่อนรักของเธอก็คงจะอยู่ที่นี่และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

“ชะเอม มีอะไรเหรอ” กัญญาวีร์หันไปถามเพื่อนรักที่กำลังจอดจักรยานอยู่

“อยู่นี่เองนะยัยตัวแสบ เจอผู้ชายไม่ทันข้ามวันก็ลืมเพื่อนซะแล้ว เธอลืมไปแล้วเหรอว่าวันนี้เรามีนัดขึ้นเขากัน”

“เออ..ใช่ด้วยลืมสนิทเลย” กัญญาวีร์ยิ้มแหยะๆ เธอรู้สึกผิดต่อเพื่อนรักอยู่เล็กน้อย

ชะเอมหรือธัญชนก คือเพื่อนรักของกัญญาวีร์ที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก พวกเธอมักจะตัวติดกันตลอด ชอบพากันปั่นจักรยานเล่นในเวลาที่เว้นว่างจากการช่วยเหลืองานที่บ้าน ธัญชนกกำลังเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยในตัวเมืองเชียงใหม่ชั้นปีที่2 ที่บ้านของเธอค่อนข้างมีฐานะและนี่ก็เป็นช่วงเวลาปิดเทอม เธอก็เลยกลับมาอยู่บ้านเหมือนเช่นทุกครั้ง

“นี่ใช่มั้ยหมออินที่เธอเล่าให้ฟัง หล่อจริงๆ ซะด้วย” ธัญชนกเดินไปกระซิบถามเพื่อนรักที่ยืนยิ้มอยู่

“อืมฮึ” กัญญาวีร์พยักหน้าตอบรับ

“หมออินคะ นี่ชะเอมเพื่อนรักแก้วเอง ยัยนี่เรียนอยู่ในตัวเมืองเชียงใหม่ นางปิดเทอมไม่มีที่ไปก็เลยต้องกลับมาอยู่ที่นี่” กัญญาวีร์เอ่ยแนะนำเพื่อนรักให้อินทัชรู้จัก แต่ก็ไม่วายจะกล่าวหยอกล้ออย่างที่ทำกับเพื่อนรักเป็นประจำ ทำให้อินทัชหลุดขำออกมาเล็กน้อย

“เธอก็พูดไป ก็บ้านฉันอยู่ที่นี่จะให้ไปไหนได้ล่ะ ว่าแต่เราไปกันได้หรือยังเดี๋ยวขากลับก็ค่ำมืดอีกหรอก เธอก็รู้ว่าแม่ฉันขี้บ่นขนาดไหน” ธัญชนกหันมาค้อนให้เพื่อนรัก

“ไปสิ! หมอคะ..งั้นแก้วไปก่อนนะเดี๋ยวแก้วจะแวะมาหาหมอใหม่”

เมื่อเสร็จสิ้นคำอำลา กัญญาวีร์ก็นั่งซ้อนท้ายจักรยานไปกับเพื่อนรักเพื่อมุ่งหน้าไปยังปลายทางที่ทั้งสองคนได้วางแผนเอาไว้

อินทัชมองหญิงสาวทั้งคู่ด้วยแววตาเอ็นดู และรู้สึกอิจฉาช่วงเวลาการใช้ชีวิตวัยนี้ของทั้งคู่นัก ถ้าเป็นเขาในตอนที่อายุเท่าพวกเธอก็คงจะคร่ำเครียดอยู่กับการเรียนหมอ แม้แต่จะออกไปหาที่ผ่อนคลายก็ยังทำไม่ค่อยได้

ระหว่างที่คิดถึงช่วงอดีตที่ผ่านมานั้นผู้เป็นแม่ก็โทรเข้ามาพอดี อินทัชไม่รีรอที่จะรับสายเพราะผู้เป็นแม่คงจะโทรมาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง เมื่อรู้ว่าลูกชายสบายดีก็ทำให้ผู้เป็นพ่อแม่คลายกังวลไปได้

กลอยใจกับสุทัศน์ เป็นพ่อแม่ของอินทัช ทั้งคู่ไม่ได้เห็นด้วยตั้งแต่แรกที่ผู้เป็นลูกชายจะย้ายมาเป็นหมออาสาอยู่ที่นี่ แต่เมื่อเป็นความต้องการของอินทัช ผู้เป็นพ่อแม่ก็ทำได้แค่ยอมรับในการตัดสินใจของลูกชาย เพราะถ้ายังฝืนยื้อให้อินทัชอยู่แบบเดิมก็รั้นแต่จะทำให้อินทัชต้องคิดมากและหลุดจากความคิดจมดิ่งเรื่องของผู้เป็นพี่ชายไม่ได้ อย่างน้อยอินทัชก็รับปากว่าช่วงที่อยู่แม่ฮ่องสอนนั้นถ้าพอมีเวลาก็จะกลับไปเยี่ยมผู้เป็นพ่อแม่บ้าง อะไรที่ทำให้ลูกชายที่เหลือเพียงคนเดียวมีความสุขทั้งคู่ก็ยินดี

_____________________________

ภริดานั่งอยู่ที่ห้องทำงานของผู้เป็นพ่อ เธอกวาดสายตาไปรอบๆ โต๊ะทำงานก็ไปสะดุดกับภาพถ่ายโปสต์การ์ดอันหนึ่งที่เป็นรูปท้องฟ้ากับทุ่งหญ้าเขียวขจีและข้างๆ ขอบโปสต์การ์ดมีต้นไม้ใหญ่แซมเข้ามาด้วย เธอหยิบโปสต์การ์ดออกมาด้วยแววตาสดใสพร้อมกับรอยยิ้มละมุนเล็กน้อย ก่อนจะหุบยิ้มนั้นลงเมื่อผู้เป็นพ่อเดินเข้ามาพอดี

“ลูกอยู่นี่เอง วันนี้จะออกไปข้างนอกมั้ย ถ้าอยากไปไหนก็ให้ลุงมั่นขับพาไปนะ”

ศรุทเอ่ยทักทายลูกสาวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ส่วนตัวเขาเองไม่ค่อยมีเวลาเท่าไหร่นักเพราะธุรกิจอสังหาที่ทำอยู่ค่อนข้างวุ่นวายอยู่พอสมควร ตอนนี้ก็คงทำได้แค่ให้คนขับรถอยู่รออำนวยความสะดวกเผื่อลูกสาวคนเดียวของเขาอยากจะออกไปข้างนอกบ้าน

“ไม่เห็นมีที่ไหนน่าไปสักที่ พ่อเองก็ไม่เห็นจะมีเวลาให้หนูสักหน่อยแล้วจะให้หนูกลับมาที่นี่ทำไมคะ อย่างน้อยอยู่ที่โน่นต่อให้แม่งานยุ่งแค่ไหนหนูก็ยังไปหาเพื่อนได้” ภริดาเบะปากงอแงเล็กน้อย

เมื่อศรุทได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจออกมา ก่อนจะเดินไปหาภริดาที่ยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานของเขา เขาใช้มือลูบศีรษะผู้เป็นลูกสาวด้วยความเอ็นดู แววตาอาวรณ์ต่อผู้เป็นลูกสาวยิ่งนัก

“พ่อขอโทษนะ พ่อรู้ว่าที่พ่อทำแบบนี้อาจจะชดเชยในสิ่งที่พ่อทำพลาดไปไม่ได้ แต่พ่ออยากให้หวานรู้นะว่าพ่อรักและคิดถึงหวานจริงๆ เอาอย่างนี้มั้ย เดี๋ยวพรุ่งนี้พ่อจะยกเลิกนัดทุกอย่างแล้วพาลูกสาวพ่อออกไปทานอะไรอร่อยๆ นอกบ้าน หวานอยากไปไหนบอกพ่อได้เลยนะ”

“ช่างเถอะค่ะ ก็หนูบอกพ่อแล้วไงว่าหนูไม่อยากไปไหน พ่อเองก็ไปทำงานเถอะค่ะหวานอยู่ได้ อย่างน้อยในห้องนี้ก็มีหนังสือให้หวานอ่านแก้เบื่อ”

“งั้น ตามใจหวานก็แล้วกัน พ่อไปทำงานต่อก่อนนะ”

“เดี๋ยวสิคะ!” ภริดาลุกจากเก้าอี้พร้อมโปสต์การ์ดในมือที่ถืออยู่ เธอเดินตรงไปหาศรุทที่ยืนชะงักอยู่เล็กน้อยเมื่อผู้เป็นลูกสาวเอ่ยเรียกเมื่อสักครู่

“ที่นี่ที่ไหนคะ?” ภริดายื่นโปสต์การ์ดดังกล่าวให้ผู้เป็นพ่อดู

ศรุทหยิบโปสต์การ์ดนั้นจากภริดาขึ้นมาพินิจครุ่นคิดอยู่สักพักถึงนึกออก

“อ๋อ..รูปนี้น่าจะเป็นที่แม่ฮ่องสอนนะ พอดีคำปูนที่เคยเป็นคนขับรถให้พ่อเป็นคนส่งโปสต์การ์ดนี้มาให้พ่อเมื่อปีใหม่ที่ผ่านมา ได้ข่าวมาว่าตอนนี้ก็เป็นผู้ใหญ่บ้านอยู่ที่นั่นแล้วด้วย ลูกถามทำไมเหรอ”

“เปล่าค่ะ หนูเห็นว่ามันสวยดีก็เลยอยากรู้ว่าเป็นที่ไหน”

ภริดาตอบกลับพร้อมเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ตามเดิม เธอยังคงให้ความสนใจกับภาพโปสต์การ์ดตรงหน้า ถ้าเธอได้เห็นของจริงคงต้องสวยกว่าในภาพมากแน่ๆ

“งั้นหนูขอได้มั้ยคะ” ภริดาเอ่ยถามอีกครั้ง

“ได้สิ เอาอย่างนี้มั้ย เดี๋ยวพ่อจะให้ลุงปูนส่งรูปพวกนี้มาให้ลูกอีกถ้าลูกชอบ”

ภริดาไม่ได้ตอบกลับอะไร เธอได้แต่พยักหน้าและยิ้มรับเล็กน้อย ก่อนจะหันไปให้ความสนใจกับโปสต์การ์ดดังกล่าวอีกครั้ง

________________________________

กัญญาวีร์กับธัญชนกสองสาวเพื่อนรักกำลังนั่งรับลมเย็นใต้ต้นไม้ใหญ่ที่เชิงเขาที่เต็มไปด้วยทุ่งหญ้าและดอกไม้ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านอองตองของพวกเธอนัก ที่นี่เป็นที่ที่กัญญาวีร์มักจะมาเพื่อผ่อนคลายคนเดียวเป็นประจำ แต่เมื่อไหร่ที่เพื่อนรักกลับมาบ้านก็ไม่ลืมที่จะพากันมานั่งชมวิวรับอากาศที่แสนจะบริสุทธิ์แบบนี้

“แก้ว ไม่อยากเรียนต่อจริงๆ เหรอ ไปอยู่กับฉันก็ได้นะ อย่างน้อยถ้าแก้วตัดสินใจเรียนต่อตอนนี้เราก็จะได้อยู่ด้วยกันนานขึ้น” ธัญชนกเอ่ยถามเพื่อนรักในเรื่องที่เธอก็รู้คำตอบดีอยู่แล้ว

“ก็ฉันบอกแล้วไงว่าไม่เรียน เธอก็รู้นี่ว่าถ้าเรียนต่อมันต้องยุ่งยากมากแค่ไหน ไหนจะค่าเรียน ค่าที่พักหรือค่ากินอีก ตากับยายกว่าจะหาเงินได้แต่ละบาทเลือดตาแทบกระเด็น ฉันไม่เอาเงินเก็บพวกนั้นของตากับยายไปใช้ฟุ่มเฟือยหรอกนะ”

“เอาอย่างนี้มั้ย..เดี๋ยวฉันให้แม่…”

“พอเถอะชะเอม” กัญญาวีร์เอ่ยขัด เพราะเธอรู้ดีว่าเพื่อนรักของเธอจะพูดอะไร

“ก็ฉันอยากให้เธอได้เรียนต่อนี่ คนฉลาดๆ อย่างเธอควรจะมีอนาคตที่ดีกว่านี้ คนโง่แบบฉันนี่สิที่ไม่ควรเรียนต่อ”

“ทำไมว่าตัวเองแบบนั้นด้วย ถึงเธอจะโง่แต่เธอก็มีเงินนะ เธอไม่เคยได้ยินเหรอมีเงินก็ชนะทุกอย่างแล้ว” กัญญาวีร์โน้มหน้าซบไหล่เพื่อนรักทันที

คำพูดหยอกล้อของกัญญาวีร์ทำให้ธัญชนกหัวเราะชอบใจ เวลาที่เธอได้อยู่กับกัญญาวีร์เป็นช่วงเวลาที่เติมเต็มความสุขเสียจริงๆ ถ้ามีเวลามากกว่านี้ก็คงดีเธอจะได้อยู่กับเพื่อนรักให้นานกว่านี้

“เฮ่อ…น่าจะปิดเทอมสัก6เดือนเนาะหรือไม่ก็1ปีไปเลย ฉันจะได้ขลุกอยู่กับเธอทั้งวันไง” ธัญชนกพิงศีรษะเพื่อนรักกลับ

“ถ้านานขนาดนั้นฉันว่าเธอลาออกเถอะ”

สองเพื่อนรักยังคงหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน เผยเสียงหัวเราะที่สดใสของคนทั้งคู่ ถึงฐานะที่บ้านของทั้งคู่จะต่างกันมากแต่ความเป็นเพื่อนของทั้งคู่ก็เท่าเทียมกัน บ้านของธัญชนกเป็นบ้านที่ค่อนข้างมีฐานะเป็น1ใน3หลังที่ตั้งอยู่ในหมู่บ้านอองตองแห่งนี้ อีกบ้านก็เป็นบ้านผู้ใหญ่คำปูน ส่วนอีกหลังก็เป็นบ้านของรุ่นพี่ที่รู้จักกันและยังเป็นคนที่กัญญาวีร์เคยแอบปลื้มสมัยเรียนอยู่มัธยมด้วย ซึ่งตอนนี้ก็พึ่งเรียนจบวิศวะจากมหาวิทยาลัยชื่อดังในกรุงเทพมหานคร

พ่อกับแม่ของธัญชนกมีไร่สตรอว์เบอร์รีขนาดใหญ่ที่ส่งออกทั่วประเทศ บางครั้งกัญญาวีร์ก็ไปเป็นคนงานที่สวนสตรอว์เบอร์รีของครอบครัวของธัญชนกอยู่บ้าง พ่อกับแม่ของเพื่อนรักเธอเป็นคนใจดีและเอ็นดูเธอไม่ต่างจากลูกสาวคนหนึ่ง เพียงแค่กัญญาวีร์เอ่ยปากอยากเรียนต่อทั้งคู่ก็พร้อมจะช่วยเหลือในทันที แต่กัญญาวีร์เป็นเด็กที่รู้จักการวางตัว เธอมักเจียมตัวอยู่เสมอว่าตัวเองอยู่ในฐานะไหน เลยไม่มีสักครั้งที่เธอจะฉกฉวยโอกาสพวกนี้มาเป็นของตัวเอง เพราะสำหรับกัญญาวีร์แล้วที่มีอยู่ตอนนี้เธอก็พอใจมากแล้ว

เมื่อเวลาล่วงเลยมาพอสมควร กัญญาวีร์กับธัญชนกก็รีบพากันกลับบ้าน เพราะถ้าถึงบ้านค่ำผู้เป็นแม่ต้องบ่นให้ธัญชนกเป็นอีกแน่ เธอรู้ดีว่าผู้เป็นแม่ขึ้นชื่อเรื่องขี้บ่นขนาดไหน เพราะฉะนั้นกลับบ้านให้ตรงเวลาเป็นดีที่สุด

______________________________

อินทัชยังคงจัดของใช้ส่วนตัวยังไม่เรียบร้อยเท่าไหร่ เขาล้มตัวนอนบนเตียงด้วยความเมื่อยล้า นี่ก็ค่ำมากแล้วยังไม่มีอะไรตกถึงท้องตั้งแต่เที่ยงเลย อินทัชดีดตัวนั่งที่เตียงใช้มือหนาลูบท้องเบาๆ เวลานี้คงต้องหาอะไรลงท้องเสียแล้ว ไม่ทันจะได้ลุกจากเตียงก็มีเสียงชายวัยหกสิบกว่าเอ่ยเรียกเขาจากด้านล่างของตัวบ้าน อินทัชไม่รีรอรีบลุกจากเตียงลงไปตามเสียงเรียกนั้นทันที เมื่อเห็นว่าเป็นใครก็ยิ้มด้วยความนอบน้อม

“ผู้ใหญ่ปูนนี่เอง มีอะไรเหรอครับ”

“คุณหมอยังไม่ได้ทานอะไรมาใช่มั้ย ผมเอาข้าวมาให้ครับเป็นกับข้าวพื้นๆ ประจำถิ่นไม่รู้คุณหมอทานได้มั้ย” เสียงคำปูนเอ่ยถามด้วยความสุภาพเช่นกัน

ปูนหรือคำปูน เมื่อหลายปีที่แล้วสมัยที่ยังพอมีเรี่ยวแรงทำงาน เขาได้ทำงานเป็นคนขับรถให้ศรุทเป็นเวลาหลายปี แต่พอแก่ตัวไปก็อยากใช้ชีวิตเรียบง่ายอยู่กับครอบครัวเลยลาออกแล้วมาทำไร่ทำสวนที่บ้านเกิด คำปูนยังเป็นที่เคารพของคนในหมู่บ้านอีกด้วย ชาวบ้านพ้องใจกันที่จะให้คำปูนทำหน้าที่เป็นผู้ใหญ่บ้านเพื่อดูแลหมู่บ้านเล็กๆ ที่นี่อีกด้วย

“ขอบคุณลุงผู้ใหญ่มากนะครับ ผมกินง่ายอยู่ง่ายครับ” อินทัชเอ่ยขอบคุณพร้อมเอื้อมมือไปหยิบปิ่นโตสำรับอาหารที่คำปูนเตรียมมาไว้ให้

“จริงๆ คุณหมออยู่ที่บ้านผมก็ได้นะครับ ที่สวนผักหลังบ้านผมมีบ้านสวนเล็กๆ พอให้อาศัยอยู่ได้ ที่นั่นมีของอำนวยความสะดวกทุกอย่างครบไม่ต้องลำบากมาหาซื้อบ้านอยู่เองเลยสิ้นเปลืองเปล่าๆ”

“ไม่เป็นครับลุงผู้ใหญ่ ผมเกรงใจ…อยู่แบบนี้ผมสบายใจมากกว่าด้วย เดี๋ยวอีกสัก2-3วันผมจะเข้าไปดูที่ศูนย์อนามัยนะครับ ตอนนี้ขอจัดของที่บ้านให้เรียบร้อยก่อน แต่ถ้ามีใครไม่สบายก็ให้มาหาผมได้ตลอดนะครับ”

“ได้ครับคุณหมอ ผมให้เด็กๆ ไปจัดการทำความสะอาดศูนย์อนามัยไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ส่วนอุปกรณ์การแพทย์ต่างๆ ก็ส่งเรื่องเบิกไว้ก่อนหน้านี้แล้วเหมือนกัน ถ้ามีอะไรขาดเหลือคุณหมอก็บอกผมได้นะครับ”

“ได้ครับลุงผู้ใหญ่ ขอบคุณมากๆ นะครับ”

เมื่อเสร็จธุระเรียบร้อยคำปูนก็ขอตัวกลับ อินทัชเดินเข้ามาในครัวเพื่อเปิดปิ่นโตอาหารที่คำปูนเอามาให้เมื่อสักครู่ เขาเป็นคนที่กินง่ายอย่างที่พูดไว้และดูเหมือนว่าอาหารที่นี่จะถูกปากเขาอยู่ไม่น้อย

เมื่อทานมื้อค่ำเรียบร้อยอินทัชก็เข้าห้องน้ำเพื่อทำกิจธุระส่วนตัวต่อ เขาใช้ผ้าเช็ดตัวที่พาดอยู่บนบ่ามาเช็ดผมให้แห้งและมองไปยังรูปถ่ายเขากับพี่ชายที่ตั้งอยู่ตรงโต๊ะทำงานที่เขาพึ่งจัดเสร็จไปเมื่อตอนเย็น เขายิ้มและมองไปที่รูปนั้นอย่างไม่ละสายตา

“พี่ครับ ผมว่าผมชอบที่นี่ซะแล้วสิ”

อินทัชเอ่ยต่อรูปถ่ายผู้เป็นพี่ชายที่ตั้งอยู่ เขายิ้มออกมาด้วยความอิ่มเอม การเริ่มต้นใหม่ของเขาที่นี่ก็เป็นการเริ่มต้นที่ดีเหมือนกัน เพราะที่นี่มีธรรมชาติบำบัดอย่างแท้จริง