FAZER LOGINChapter 59Sydney’s POVLumipas ang ilang buwan, lumalaki na ang anak namin.Hindi na halos pumupunta si Brandon sa Maynila para sa aming negosyo.Hindi naman siya nagpapabaya dahil araw-araw din ang kanyang mga meetings.Minsan nga, bitbit pa niya ang aming anak habang nakikipag-usap siya sa mga investor.Nakakatuwa siyang tingnan sa ganoong sitwasyon.Isang kamay ang nakahawak sa aming anak habang ang isa naman ay hawak ang cellphone o laptop habang nakikipag-meeting.Minsan ay nakaupo lamang ang anak namin sa kanyang kandungan habang seryoso siyang nakikinig sa mga reports ng kanyang mga tauhan.At kapag natapos ang meeting, bigla niyang hahalikan ang noo ng aming anak na para bang walang ibang bagay na mas mahalaga sa kanya.Nagtulungan kaming mag-asawa.Mabuti na lang ay posible na ang lahat.May mga transaksiyon na isinasagawa online.Kaya hindi naman naapektuhan ang kita ng aming pamilya.Masaya kaming lahat pati sa Casa Madrid, naging simple lang ang buhay namin.Hindi na nami
Chapter 58Sydney’s POVKabuwanan ko na noon.Malaki na ang tiyan ko at bawat kilos ko ay kailangan ko nang pag-ingatan. Kahit ang simpleng paglalakad mula sa kuwarto papunta sa sala ay mabagal na. Madalas din akong mabilis mapagod at kinakapos ng hininga.Pero higit sa lahat, hindi ko maiwasang matakot.Hindi para sa sarili ko kundi para sa anak namin.Kahit ayaw umalis ni Brandon sa tabi ko, napilitan siya. Nagkaproblema kasi sa kumpanya niya at napakahalaga na maayos niya iyon.“Honey, pasensya ka na pero babalik ako agad. Pangako, babalik ako agad. Kapag natapos ko na ang mga problema.”Tinitigan ko siya nang matagal.Totoo, nalungkot ako.Dahil nasanay na akong paggising ko pa lang ay katabi ko na siya. At pati sa pagtulog, siya pa rin ang huling nakikita ko. Kapag natatakot ako, siya ang unang hinahanap ko. Kapag may nararamdaman akong kakaiba, siya agad ang tinatawag ko.Naging overly dependent na ako sa kanya.Dati kasi ay wala akong inaasahang sinumang tao. Sanay akong mag-is
Chapter 57Sydney’s POVNapakasaya namin sa napakagandang regalong natanggap.Magkakaroon na ng maliit na Sydney o maliit na Brandon sa Casa Madrid.Sa tuwing naiisip ko iyon, hindi ko maiwasang mapangiti. Minsan ay napapahawak ako sa aking tiyan kahit wala pa naman akong makitang pagbabago. Wala pa roong makikitang umbok, pero sa puso ko, alam kong may maliit na buhay na unti-unting nabubuo.Isang buhay na bunga ng pagmamahalan namin ni Brandon.Isang munting biyayang hindi namin kailanman inakala na darating sa buhay namin sa panahong ito.Mas lalong nagingat si Brandon.Gusto niyang maging maayos ang aking pagbubuntis.Halos bawat kilos ko ay binabantayan niya.Kapag bumabangon ako, agad niya akong aalalayan.Kapag may inaabot ako, siya na ang kukuha.Kapag naglalakad ako nang medyo mabilis, agad niya akong pagsasabihan.“Honey, slowly.”“I can do it, Brandon.”“I know you can, but let me do it.”Napapangiti na lamang ako.Minsan nga ay sobra na ang pag-aalala niya.Pero sa totoo l
Chapter 56Sydney’s POV“Honey, hindi ba tayo babalik sa Maynila?”“Why? Naiinip ka na ba dito?”“Hindi noh, napakadaming trabaho dito. And I want it here.”“Mabuti naman, because this is our home, our refuge.”“I was just thinking of the company we left behind.”“Huwag ka nang magalala pa doon. May mga pinagkakatiwalaan tayong empleyado ngayon na hindi gagawa ng masama o ikakasira ng ating mga kumpanya.”“I have checked everything about them.”“At sila mismo ang pumupunta rito to report the company’s status.”Niyakap ko si Brandon. Sa simpleng yakap na iyon, naramdaman ko na naman kung gaano ako kaswerte dahil siya ang kasama ko sa buhay.Minsan talaga, hindi ko maiwasang isipin kung paano ako pinagpala ng buhay. Sa dami ng pinagdaanan ko, sa dami ng mga bagay na unti-unting nawala sa akin, hindi ko inakala na darating ang panahon na magkakaroon ako ng ganitong klaseng kapayapaan.At higit sa lahat, isang taong hindi ako iniiwan.“Thank you honey for always making things easy for me.
Chapter 55Sydney’s POVIpinagtapat sa akin lahat ni Brandon ang mga nangyari sa akin bago nawala ang ala-ala ko sa Sta. Inez.Nakidnap ako noon na hanggang ngayon ay hindi pa rin niya alam kung sino ang may gawa. Halos kakakasal lang namin nang magkalayo kami. Nakuha ako ng mga di kilalang lalaki na nagmanman sa Casa Madrid.Halos nadurog siya noong nawala ako.At hindi siya sumukong hanapin ako.Kahit inakala niyang patay na rin ako.Hindi ko maipaliwanag kung gaano kasakit marinig ang lahat ng iyon. Habang nagsasalita si Brandon, para bang unti-unting binubuksan ang isang bahagi ng buhay ko na matagal nang nakasara.Hindi niya alam ang dahilan kung papaano ako nakatakas sa mga kidnapper. Walang nakakaalam.Basta na lamang ako nakaalis.Nakita na lamang ako ni Brandon nang makabalik ako sa bansa. Maraming mga katotohanan ang hindi ko na rin maalala.Mga mukha na tanging sa panaginip ko na lamang nakikita.Mga mukhang walang pangalan.Mga pagkakataong hindi ko na matandaan.Minsan ay
Chapter 46Sydney’s POV“Sydney, Honey. The truth is, the one in that picture is YOU,” salitang binitawan ni Brandon na gumimbal sa buong pagkatao ko.Parang biglang tumigil ang mundo ko.Napatingin ako sa kanya, hindi ko alam kung paano ko tatanggapin ang sinabi niya. Paulit-ulit na umikot sa isip ko ang mga salita niya.Ako?Ako ang babaeng nasa picture?Ako ang asawa niya?“Ako ang asawa niya?” halos pabulong kong tanong habang pilit na hinahanap sa kanyang mga mata ang sagot.Tumango siya.“Paanong hindi ko man lang maalala?” Sunod-sunod na tanong ko. “Bakit hindi niya sinabi agad?”Huminga nang malalim si Brandon bago niya ako nilapitan.“Please calm down. Many times I felt and wanted to tell you the truth, but I got scared I might lose you. Sinabi kasi ng doktor na hindi mo pa kakayanin ang isang matinding katotohanan. Baka kapag sinabi ko sa iyo ay lalong lumalala ang kalagayan mo.”Umiyak na ako.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Hinayaan ko na lamang ang mga luha kong buma
Chapter 1:Sydney Panganiban POVNagsaayos ako ng isang malaking party. Alam ko kasi na magpo-propose na si Samuel sa akin. Tutal, ilang taon na rin kaming nagsasama at kulang na lang ay kasal.Mahal na mahal ko si Samuel dahil naging kakampi ko siya. Ipinagtatanggol niya ako sa mga taong nakaka
Chapter 5Sydney Panganiban POVDinalaw na naman ako ng mga panaginip ko. Marami akong nakikitang iba't ibang mga mukha. Hindi ko alam kung sino sila. Ang tanging kilala ko lamang ay ang mga magulang ko. Tinatawag nila ako at inaanyayahan akong sumama na sa kanila.“Halika ka na anak sa bukid,”
Chapter 4Sydney Panganiban POVUmaga na. Narinig ko ang napakalas na tunog ng isang sasakyan. Papalapit sa bahay na tinutuluyan ko. Galit na galit ako dahil ang gusto ay tahimik lamang. Iritang irita ako na para bang sasabog ako sa galit. Sino ba itong nagiingay na ito na walang pakundangan.Lum
Chapter 3Sydney Panganiban POVNang idilat ko ang mata ko, nasa maliit na silid ako. Hindi ito ang bahay ko. Nasaan ako? Naririnig ko na lamang ang tinig ng mga bata na naglalaro at nagtatawanan. Hinahabol ko ang mga tinig, pero hindi ko naman sila nakikita.Nang lumabas ako ng bahay, nakita kon







