Chapter 2

SA LABAS habang sakay ng Mercedes-Benz ay umikot sila sa pinakagitnang Bayan ng San Salvation. Kahit paano ay hindi na rin papahuli ang kinalakhan lugar. Marami na rin pasyalan, ngayon may mga hotels, amusement park at resorts.

“To that direction.” Turo niya sa driver sa isang katamtamang kainan mula sa may 'di kalayuan. Kaagad naman siyang sinunod nito.

Ngunit, malapit na siyang napasub-sub mula sa kinauupuan. Mabuti na lamang at naisangga niya ang kamay mula sa kanyang mukha.

“Anong ginagawa mo, balak mo ba akong untugin?” galit niyang sita sa driver.

“Naku! sorry senyorita, may bigla kasing tumawid kaya napakambyo ako,” pagrarason naman nito.

Naiiling naman siya, hindi siya naniniwala rito. Sa inis na nadarama ay kailangan na niyang lumabas at magpunta sa isang lugar na aalisin ang pagkasira ng mood niya.

Pabagsak niyang itinulak pabukas ang pinto. Nang makarinig siya ng nagsalita mula sa labas. Nagmadali na nga siyang bumaba.

At tama nga ang driver niya may isang lalaking nakasalampak mula sa sementadong daan ng parking lot na iyon.

“Are you hurt?” concern na tanong niya sa lalaking. Tinulungan naman niyang tumayo.

Kita niyang nagpapagpag ito ng pang-upo. Nang magkasalubong sila ng tingin ay natigilan siya.

“Ikaw na ba iyan, Kayt?” Pagsisino nito sa kanya.

Mataas na tao ito, matitipuno ang bisig, may pagka-mestiso. Nakasuot ito ng chief polo, bukas ang mga butones sa harap nito. Puting kamiseta ang pang-ilalim. Black slacks at socks and rubber shoes ang pansapin nito sa paa.

Pinagmasdan niya kung may mga suot itong alahas. Ngunit tanging nakita lang ay ang silver necklace nitong nakabitin sa may leeg nito, na may anong nakaukit sa pendant.

Nakapusod patalikod ang may kahabaan nitong buhok. May kakapalan ang kilay na gustong-gusto niya sa isang lalaki. Ang ilong nito ay parang balisong, manipis ang labi, ngunit may kaitiman naman ang kulay. Napaghahalataan naninigarilyo ito. May pagkakahawig ito sa  artistang lokal na si Daniel Padilla.

At katulad ng kanyang hula, kagagaling lamang nito roon. Umuusok pa iyon na hindi na pinagkaabalahan patayin ang sindi.

Muli niyang naalala ang itinawag nito sa kaniya kanina.

“Tinawag mo akong Kayt, huwag mong sabihin na i-ikaw ba si Kuya, Renton?” paniniguro niyang tanong mula rito.

“Mabuti naalala mo pa ako, Wow! It's been seven years magmula nang umalis ka rito. Akala ko hindi ka na babalik pa. But, when Dad told me na nakita ka niya sa airport kanina. Totoo nga!” Kinuha naman kaagad nito ang palad ng dalaga at mabilis na kinabig itong palapit padikit sa katawan nito.

Hindi naman niya nagawang mag-react sa ginawa nito ngayon.

Lalo at dama niya ang init na sumusungaw sa matitigas nitong muscle.

First year highschool siya noon. Habang ito ay nasa ikatlong taon na rin sa kursong kinukuha nito sa College. Madalas itong magbakasyon sa kanila, dahil family Doctor nila ang Ama nitong si Dr. Ruel Seneca. Kung hindi siya nagkakamali ay Bachelor of Science in Hotel Management Restaurant ang kinukuha nitong kurso dati. Dahil nakahiligan nito ang pagluluto noon pa man. Katulad na rin ng namayapang ina naman nito.

“Yeah, bakasyon lang naman ako ng ilang buwan dito,” sabi na lang niya. Wala siyang dapat ilihim sa kababayan, dahil totoo naman iyon. Ilang Buwan lamang siya San Salvation, saka siya babalik sa America.

“Oh, I thought you're back for good. Anyway, do you want to eat? You can try the specialty of my restaurant.” Mahihimigan ang dismaya sa tinig ng binata na kaagad napansin ni Kaytie. Ngunit mabilis naman napalitan ng sigla iyon sa tuluyan pag-akay sa kanya mula sa loob ng kainan.

“That's right, I'm hungry as well; you look like a good cook,” she added, meeting Renton's eyes.

Katulad ng gusto niyang mangyari, nakuha naman nito ang ibig ipakahulugan nito sa sinabi niya.

Ramdam niya ang pagdausdos ng palad nito mula sa likod ng siko niya at marahan dumadama roon.

“Don't worry, I'll serve the best menu on the table, sweetheart, just for you,” dagdag nito at inakay na siya papasok ng restaurant mula sa VIP table na inilaan nito sa kanya.

“SANA nagustuhan mo ang lahat ng mga pagkain na niluto ko. Kung alam ko lang na ganito tayo kaaga pagkikitain, marami pa akong ihahanda sa iyong masasarap na putahe kung nagkataon.” Pagmamalaki nito na umupo sa harapan niya.

“Thank you for you overwhelming gesture Kuya Renton. But there is no need to treat me like a princess. Hindi mo na kailangan pagsilbihan ako, matagal ng tapos ang tungkulin ng pamilya niyo sa amin. Wala ka ng utang na loob sa akin,” direkta niyang sabi. Habang nagpupunas ng napkin sa bibig.

Itinukod naman ng binata ang siko sa ibabaw ng lamesa habang matamis na nginigitian ang magandang dalaga.

Naiibahan talaga siya ngayon dito. Alam niyang maganda na ito kahit simple lamang itong mag-ayos at magdamit dati pa. Hindi niya aakalain na papansin siya nito pagkatapos ng naging pangyari sa buhay nito. Ngunit, naiiba ngayon, dahil mainit ang naging pagtrato nito. Hindi na ito mahiyain katulad ng dati.

Sa sobrang pagiging mahiyain ay halos ayaw nitong humarap at makipag-usap sa ibang tao. Pero ngayon sa nakikita niyang suot nitong flaunt v-neckline na bestida na may print na flowers. Lantad ang malulusog na dibdib. Ang pulang lipstick nito na bagay na bagay sa sedaktibong dating nito ay nakakapag-init sa kanya bilang lalaki. Kakaiba!

Naiiba na ito sa inosenting Anak mayaman na si Kaytie Aghubad.

Mapangahas niyang inabot ang palad ng dalaga na nakapatong sa may lamesa. Ikinatuwa niyang hindi ito umiwas man lang.

“Kung pahihintulutan mo, gusto sana kitang ligawan.”

Parang may bombilyang sumindi naman sa kasuluksukan ng utak ni Kaytie.

“Baka nabibigla ka lang Kuya, Renton,” naaliw niyang sabi na napahalakhak sabay takip sa bibig.

“Sigurado ako sa gagawin kong panliligaw sa iyo. Bueno! Hindi naman kita pipilitin magbigay ng sagot sa ngayon. But do you mind if I pay a visit to you?”

Hindi pa rin nasisiraan ng loob ito.

“Excuse me, I'll take the comfort room first.” She gracefully exited the dining table with a poignant smile on her lips. She deliberately swayed her hips.

Upang mapatuon lalo ang mata ni Renton sa maumbok niyang pang-upo. At ang makitang ilang beses itong napalunok sa inasta niya ay nabubudburan niyon ang pagnanasa niya sa kaibutoran bahagi ng puso niya.

Walang ibang taong nasa loob ng pumasok siya sa loob CR. Binuksan niya ang zipper ng dala niyang make up kit at ini-retouch ang kanyang sarili paharap sa salamin. Hinuli niya ang paglalagay ng pulang lipstick. She love that kind of shade.

“You look perfect Kaytie. Huwag ka ng kumontra pa. Dahil umaayon ang lahat sa ating balak.” She winked at her own reflection.

Ngunit naiiba ang reaksiyon ng mukha na nakikita niya sa mismong kaharap na salamin...