04 : กฏของเพลิงกัลป์ [2]

หมับ!

อีกข้างก็ถูกคว้าไว้ด้วยมือหนาของคนที่มองตาขวางใส่น้องสาวเขาเช่นกัน

"ไม่มีมารยาท ฉันยังทำธุระไม่เสร็จ"

เสียงคุณเพลิงกัลป์ออกไปทางดุอีกคน แต่เหมือนหมอลิลณาจะไม่สะทกสะท้านทั้งสายตาเย็นชาและน้ำเสียงดุ ๆ นั่นของพี่ชายเธอเลยสักนิด

"ฟางเซียนไม่มีเงินจ่ายของพวกนั้นหรอก เฮียจัดการเสร็จค่อยตามพวกเรามาแล้วกัน"

"อ๊ะ!"

ร่างฉันเกือบจะลอยตามแรงกระชากของเธอ แต่ไม่ใช่กระชากให้เจ็บตัวอะไรนะ เธอแค่ดึงฉันให้เดินตามปกติ ผิดที่ฉันมัวแต่เหม่อจนเดินตามไม่ทันเอง

"ตกลงนี่คบกันเหรอ?"

"คะ?"

ไม่เข้าใจความหมายของคำถามนั้นจนคิ้วขมวดยุ่น

"ไม่มีอะไรหรอก"

หรือว่าเมื่อกี้ฉันจะหูแว่วไปเอง?

"อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม"

เราสองคนหยุดยืนอยู่ใจกลางโซนร้านอาหารที่มีให้เลือกหลากหลายร้านหลากหลายสไตล์

"นั่นเป็นไง"

หมอลิลณาชี้ไปยังร้านที่เป็นป้ายชื่อภาษาจีน

ฉันรีบขืนแรงไว้เพราะไม่อยากนึกถึงตัวตนของตัวเอง

"หนูว่ารอคุณเพลิงกัลป์ก่อนดีไหมคะ"

ยื้อเวลาไว้ก่อนฟางเซียน ไม่ใช่ว่ารังเกียจที่จะอยู่กับหมอลิลณาคนสวย แต่ฉันแค่รู้สึกว่าเธอมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ ถึงแม้จะไม่ได้รู้สึกถึงเจตนาไม่ดี แต่เธอกำลังมีลับลมคมนัยอะไรสักอย่างแน่ ๆ

"ห่างกันไม่ได้เลยนะ"

กำลังจะปฏิเสธสิ่งที่เธอว่า แต่อีกคนก็ขำพรืดออกมาทำลายบรรยากาศอึดอัดของฉัน

"ล้อเล่น"

"..."

"เรายังไม่ได้แนะนำตัวกันเลยใช่ไหม ฉันชื่อลิลณา เป็นน้องสาวเฮียเพลิง ต่อไปเรียกเจ้ลิลลี่แล้วกันนะ น้องฟางเซียน"

รอยยิ้มหวานของเธอยิ่งขลับให้ใบหน้าที่สวยเฉี่ยวอยู่แล้วสวยยิ่งกว่าเก่า

"สำหรับตระกูลวิสุทธิ์กมลเทพ ถ้านับญาติกับใครแล้วแปลว่าคนนั้นคือครอบครัวของพวกเราคนหนึ่ง"

ฉันไม่รู้ว่าเธอกำลังจะสื่ออะไร แต่ที่จับสัมผัสได้คือ คนตรงหน้าไม่ได้คิดร้ายอะไรกับฉัน

"ไม่รู้ใครห่างใครไม่ได้กันแน่"

สักพักเธอก็พูดขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย พร้อมมองไปทางด้านหลังฉัน

อดใจไม่ได้เลยมองตามสายตาของเจ้ลิลลี่ เห็นผู้ชายที่ออร่าโดดเด่นกว่าคนไหน ๆ ที่เดินสวนไปมากับเขากำลังย่างสามขุมมาทางนี้

น้องสาวก็สวย พี่ชายก็หล่อ อิจฉาคนบ้านนี้จริง ๆ

"เพิ่งนึกขึ้นได้ว่านัดเพื่อนไว้ ลิลลี่ไปก่อนนะคะ"

เอ้า! เมื่อกี้ไม่เห็นจะมีวี่แววแบบนี้เลยนี่

พอพี่ชายเธอมา ตัวเองก็ชิ่งซะงั้น

"คุยอะไรกัน"

เจ้ลิลลี่ทิ้งฉันไว้กับพี่ชายเขาตามเดิม ส่วนคนตัวสูงก็ไม่ได้สนใจน้องสาวตัวเองสักนิด หันมาคาดคั้นเหมือนฉันกับน้องสาวเขามีความลับอะไรกันงั้นแหละ

"เปล่าค่ะ เจ้ลิลลี่ให้หนูเลือกร้านอาหาร แต่ว่าตอนนี้..."

'คนลากฉันมาหนีไปเรียบร้อยแล้ว' ต่อประโยคในใจเงียบ ๆ

"ยัยแสบให้เรียกแบบนั้น?"

"คะ? อ้อ ใช่ค่ะ"

เขาคงหมายถึงที่ฉันเรียกน้องสาวเขาว่าเจ้ลิลลี่

"ถ้าไม่อยากกินอะไรก็กลับบ้านกัน"

ร่างสูงโปร่งสวมชุดสีดำแทบจะเป็นสีโปรดของเขาเดินนำออกไปแล้ว ฉันจำต้องรีบก้าวขาสั้น ๆ ให้ก้าวยาว ๆ จะได้ตามเขาทัน

ทุกพื้นที่ ๆ เดินผ่าน สาวน้อยสาวใหญ่มองคุณเพลิงกัลป์ตาเป็นมันเชียว

บางคนถึงกับแอบยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปไว้ก็มี

เฮ้อ! ฮอตจริง ๆ ผู้มีพระคุณของฉัน

+++++++