04 : กฏของเพลิงกัลป์ [3]

ตอนนี้ฉันกำลังถูกขนาบข้างด้วยบอดี้การ์ดของคุณเพลิงกัลป์ทั้งสองคน ส่วนด้านหน้ายังมีผู้ชายแสนเย็นชานั่งเฝ้าอีกต่างหาก

"อะ สมัครให้ครบทุกอย่างแล้ว"

เฮียเทพยื่นโทรศัพท์ที่คุณเพลิงกัลป์เพิ่งซื้อให้หมาด ๆ คืนฉัน

"ส่วนนี่ รหัสพร้อมพาสเวิร์ดสำหรับเข้าใช้งานแอปต่าง ๆ"

คุณเทชิเองก็ยื่นสมุดโน้ตขนาดเท่าฝ่ามือมาให้ฉันเช่นกัน

"ฝึกเล่นให้ชิน" คุณเพลิงกัลป์สั่ง

"จะพยายามค่ะ" ฉันตอบอย่างเรียบง่าย

นั่งดูเฮียเทพเล่นเมื่อกี้ก็ไม่เห็นจะยากอะไร

"เฮียครับ ได้เวลาแล้ว"

ฉันเหลือบมองดูเวลาที่ผนังห้อง บ่งบอกว่าเที่ยงตรงพอดี

เมื่อเช้าเขามีนัดนี่นะ...

"พวกมึงออกไปก่อน"

สิ้นคำสั่งทั้งสองคนก็ออกไปจากห้องนี้ทันที

ส่วนห้องที่ว่าก็ไม่ใช่ห้องไหน เป็นห้องนั่งเล่นที่อยู่ชั้นล่างนี่แหละ

Rrr...

เสียงริงโทนที่เฮียเทพเพิ่งตั้งให้ฉันหมาด ๆ ดังขึ้นจากโทรศัพท์เครื่องที่ถืออยู่

รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยว่าใครโทร.มา เพราะเครื่องเพิ่งเปิดใช้บริการ และในวินาทีต่อมาฉันก็กระจ่างแจ้งว่าเบอร์ที่ว่านี้คือเบอร์ใคร

"รับสิ นั่นเบอร์ฉันเอง"

เบอร์เขา?

แล้วทำไมต้องให้ฉันรับสายด้วย บอกแค่นี้ก็รู้แล้ว

"รับ" เสียงทุ้มดังขึ้นอีกรอบ

รีบลนลานสไลด์หน้าจอที่ปุ่มสีเขียวทันที

"ค่ะ" กรอกเสียงลงไปพร้อมสบตาเขาอย่างงง ๆ

"ต่อไปถ้าฉันโทร.หา ต่อให้ยืนอยู่ตรงหน้า เธอก็ต้องรับสายห้ามปฏิเสธเด็ดขาด!"

ดะ...เดี๋ยวนะ!

แบบนี้ก็ได้เหรอ?

ยืนอยู่ด้วยกันเขายังจะต้องโทร.หาฉันทำไมอีก

"ค่ะ" แต่ก็อย่างที่รู้ ๆ ไม่ว่าคำสั่งเขาจะแปลกพิสดารแค่ไหนฉันก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากน้อมรับคำสั่งพวกนั้น

"บันทึกไว้ด้วย"

เขาวางสายไปแล้ว

ฉันกำลังจะกดบันทึกเบอร์ ลำคอเนียนโล่งก็รู้สึกถึงลมหายใจอุ่น ๆ กระทบจนชวนขนลุก

"พิมพ์ตามที่ฉันบอก"

ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ลมหายใจฉันหยุดเฮือกไปชั่ววินาที ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจอีกครั้งแต่ยังไม่ปกติเท่าไรเมื่อใบหน้าคมเข้มที่แทรกมาจากทางด้านหลังอยู่ห่างแก้มเนียนฉันไปไม่กี่เซนฯ

ทะ...ทำไมต้องมายืนซ้อนด้านหลังแบบนี้ด้วย

"สระเอ" เสียงทุ้มเอ่ยช้า ๆ ในท่าเดิม

ฉันพยายามคุมมือไม่ให้สั่นทั้ง ๆ ที่ความเป็นจริงคือฉันสั่นไปทั้งตัวแล้ว ไม่ใช่ความสั่นกลัว แต่มันสั่นวูบวาบอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

"ฮ.นกฮูก"

ทำไมไม่บอกเป็นชื่อมาเลยจะให้พิมพ์ว่าอะไร

มาบอกทีละคำแบบนี้ ลมที่ออกจากปากเขาก็ยิ่งกระทบผิวแก้มฉันซ้ำแล้วซ้ำอีก

"สระอี"