04 : กฏของเพลิงกัลป์ [4]

ตุ้บ!

เห็นไหม มือฉันสั่นจนทำโทรศัพท์หลุดมือไปแล้ว

"หึ!"

ได้ยินเสียงขำเบา ๆ ดังลอดออกมา จากนั้นร่างกายฉันก็แข็งทื่อราวถูกสาป เมื่อมือแกร่งเอื้อมเหมือนโอบกอดฉันข้างหนึ่งเพื่อมาคว้ามือถือไปถือไว้

จากที่ตอนแรกมาแค่มือข้างเดียว แต่นาทีนี้เขาใช้มืออีกข้างเอื้อมโอบมาด้านหน้า กลายเป็นร่างบางของฉันอยู่กึ่งกลางแขนทั้งสองข้างของเขา

ใบหน้าเขายังคงวางตำแหน่งเดิมจนบางครั้งแอบเสียดสีแก้มฉันเบา ๆ แล้วก็ขยับออกห่างเล็กน้อย

ไม่ดี ๆ ตอนนี้ร่างกายฉันวูบวาบ หายใจไม่ทั่วท้องไปหมดแล้ว

"พูดตามสิ"

นึกว่าจะจบแล้ว แต่คนตัวโตที่ไม่รู้กำลังเล่นอะไรอยู่ออกคำสั่งให้ฉันอ่านตามสิ่งที่เขาพิมพ์

"ยะ...ย.ยักษ์"

นี่เขากำลังจะสอนพยัญชนะไทยให้อยู่หรือเปล่าเนี่ย

"สระเอ" เสียงฉัน

"อืม" ทำไมต้องครางตอบด้วย

ฉันถูกสอนเขียน สอนอ่านภาษาไทยมาตั้งแต่จำความได้จากแม่แท้ ๆ อยู่แล้ว ทำให้พื้นฐานแน่น ไม่ต้องมาหลอกวัดไอคิวฉันก็ได้ค่ะ

"พูดต่อสิ"

พอฉันเงียบเพราะรู้สึกสติสตังไม่ค่อยอยู่กับตัว คนด้านหลังก็ใช้ไหล่หนาเขาสะกิดไหล่บางฉันที่เหมือนถูกโอบกอดอยู่ให้อ่านพยัญชนะตัวต่อไป

"พ.พาน"

ทำไมต้องทำอะไรให้ยุ่งยากแบบนี้ก็ไม่รู้

"ล.ลิง"

"..."

"สระอิ"

"..."

"งะ...ง.งู"

เพียงแค่ฉันอ่านตัวสุดท้าย (คิดว่านะ) จบ คนตัวโตก็กดปุ่มบันทึกทันที

"ลองอ่านทวนเป็นคำให้ฟังหน่อยสิ"

นี่เขากำลังจะวัดความรู้ฉันจริง ๆ ใช่ไหม

"ไม่อ่าน? งั้นเดี๋ยวฉันอ่านให้ฟัง"

"..." ฉันได้แต่กลืนน้ำลายหนืด ๆ ลงคอ หายใจยังต้องค่อย ๆ และเบาที่สุดเพราะกลัวใบหน้าจะเฉียดถูกัน

"เฮียเพลิง" เสียงเขา

"ถ้าเบอร์นี้โชว์ที่เครื่องเธอเมื่อไร ต้องรับสายทันที ไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหนก็ตาม นี่คือกฏข้อแรกของฉัน"

ให้ตายสิ!

เขาบันทึกเบอร์ตัวเองว่า 'เฮียเพลิง' ไม่พอ ยังบังคับให้ฉันอ่านให้เขาฟัง พอฉันไม่อ่านคนเอาแต่ใจกลับออกเสียงอ่านเอง แถมยังตั้งกฏประหลาด ๆ นั้นไว้อีก

"ไหน ลองมาทวนคำพูดฉันเมื่อกี้ดูสิ"

"คะ!?"

นึกว่าจะรอดแล้วแท้ ๆ แต่เหมือนผู้มีพระคุณฉันจะไม่ยอมจบง่าย ๆ

"เอาสิ ฉันอยากฟังจากปากเธอ"

ฮือ ๆ วันนี้ฉันคงไม่ได้ไปเหยียบขาหรือทำอะไรให้เขาโกรธใช่หรือเปล่า ทำไมถึงรู้สึกว่ากำลังโดนแกล้งอยู่ก็ไม่รู้