03 : เพื่อนใหม่ [4]

วี้ดวิ้ว~

เสียงผิวปากดังลอยมาแต่ไกล จากนั้นก็ปรากฏกลุ่มผู้ชาย สูงยาวเข่าดี หน้าตาจัดว่าดีแต่ไม่เท่าลูกน้องคุณเพลิงกัลป์ที่ฉันรู้จัก

"พาสาวสวยที่ไหนมาเอ่ย"

ผู้ชายรูปร่างสูงผิวติดคล้ำนิด ๆ กระโดดมาขวางทางพวกเรา

"ถอยไปเลยอันธพาล"

ขอกลับคำนิดนึง

ตอนแรกบอกว่าพี่แก้มแกเหมือนกุลสตรี แต่ตอนนี้ฉันว่าไม่ใช่แล้วล่ะ เธอดูห้าวนิด ๆ แต่ไม่ถึงกับดีดกะโหลก

"น้องแก้มก็ตอบพี่เอสมาก่อนสิครับ"

ชลที่จับมือฉันอยู่รีบปล่อยทันทีแล้วเดินไปดึงพี่รหัสเธอถอยห่างคนกลุ่มนั้น

"พวกพี่ช่วยมีมารยาทหน่อยสิคะ"

ฉันไม่ค่อยชอบสถานการณ์แบบนี้เลย

"พี่ไม่มีมารยาทตรงไหน เมื่อกี้ก็ถามพวกเราดี ๆ"

ประโยคน่ะดี แต่การกระทำยอดแย่เลยล่ะ

"โอ๊ะโอ... นั่นใครหนอ พี่เอสสุดหล่อไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย"

คนที่เรียกตัวเองว่าเอส เปลี่ยนเป้าหมายมาทางฉันแทน

"นี่! อย่ามายุ่งกับเพื่อนน้องรหัสฉันนะ"

พี่แก้มรีบเข้ามาขวางไว้ แต่เหมือนอีกคนจะไม่ค่อยกลัวเกรง เขาผลักไหล่เธอจนเกือบเซล้ม

อันธพาลอย่างที่พี่เขาเรียกตอนแรกเลย

"เป็นไรไหมพี่"

ชลรับพี่รหัสเธอไว้ทัน ทว่าฉันที่มัวแต่เป็นห่วงคนที่ยื่นมือมาช่วยเลยลืมดูแลตัวเอง

ข้อมือถูกรั้งให้เซไปข้างหน้าจนใบหน้าชนเข้ากับแผงอกเขา

"ปล่อยนะ!"

การกระทำของเขาทำให้ฉันนึกถึงพวกมาเฟียที่ป้าเหยาขายฉันให้พวกมัน

หัวเริ่มมึนตื้อ เปลือกตาเริ่มหนักอึ้ง รู้สึกลมหายใจเริ่มติดขัดจนต้องใช้ปากช่วยหายใจ

"ปะ...ปล่อย"

แม้แต่เสียงยังเหมือนมีแค่ลมพ่นออกไปเลย

หมับ!

"มึงเป็นใครวะ โอ๊ย!"

รู้สึกเหมือนถูกใครอีกคนกระชากร่างเข้าไปกอดไว้

ตามมาด้วยเสียงเหมือนคนโดนรุม เพราะมีเสียงร้องเหมือนเจ็บปวดดังขึ้น

อยากลืมตาขึ้นมองแต่ยิ่งได้ยินเสียงเอะอะโวยวายชกต่อยกันฉันยิ่งหายใจไม่ออก

"พอแล้ว!" เสียงคุ้นหูดังขึ้น

ร่างกายรู้สึกถึงการกอดรัดที่แน่นขึ้นแต่กลับรู้สึกอบอุ่น

"ครับนาย"

คำว่า 'นาย' จากเสียงที่คุ้นหูเช่นกันทำให้ฉันตัดสินใจเงยหน้าขึ้นมอง

สันกรามได้รูป ใบหน้าคมเข้มแววตาเย็นชาแบบนี้มีแค่คนเดียวเท่านั้น

"ค...คุณเพลิงกัลป์"

เขามาได้ไง?

"กลับกันเถอะ"

ยังไม่ทันได้ตอบตกลง ฉันก็ถูกโอบไหล่ให้เดินตามแรงนำพาของเจ้าของอ้อมกอดนั้นไปเสียแล้ว

ฉันถูกคุณเพลิงกัลป์พาขึ้นรถหรูของเขาขับออกมาจากมหาลัย

ไม่รู้ว่าบังเอิญไปหาฉันที่มหา'ลัย แล้วเจอเหตุการณ์นั้นพอดี หรือว่าเขาตั้งใจตามไปตั้งแต่แรก แต่ที่แน่ ๆ คือ ฉันไม่กล้าถามความจริงเขาแน่นอน

"พวกนั้นเป็นใคร"

ความเงียบที่ปกคลุมมานานถูกคนตัวโตผมสีเงินถามขึ้น

"..." ฉันก้มหน้างุด สองมือพันกันไปมาด้วยความกลัวส่วนหนึ่งและไม่รู้ว่าเขาหมายถึงใครอีกส่วนเลยยังไม่ตอบ