Masukเพียงผ่านไปไม่นาน ร่องรักของหญิงสาวก็เยิ้มไปด้วยน้ำหวานสีใสที่ชโลมไหลออกมามากมาย แอลฟ่าออกแรงบดขยี้อย่างหนัก ทำเอาเม็ดทรายรู้สึกจุก กระนั้นก็ยังมีความเสียวซ่านปะปนมาด้วยจนเธอเผลอครางออกมา “อ่า ๆ คุณขา..อื้อ เบาหน่อยค่ะ” เธอครวญครางดังลั่น ทว่าคนตัวหนายังคงรุนแรงไม่แผ่ว เขากระแทกบั้นเอวหนาเข้าใส่กล
“คืนนั้นฉันเป็นคนช่วยเธอจนตัวฉันเองแทบจะเอาตัวไม่รอด... เราสองคนโชคดีแค่ไหนแล้วที่นายมาช่วยไว้ทัน ไม่งั้นคนที่ตายก็คงจะเป็นฉันกับเธอ” ดาวเอ่ยพร้อมแสร้งร้องไห้ปาดน้ำตาเพื่อให้แอลฟ่าสงสาร และเชื่อในสิ่งที่เธอพูด “เธอไม่ได้ช่วยฉัน...เธอคือคนที่กระชากขาของฉัน และ...” เม็ดทรายมองดาวที่กำลังแสดงละครด้วย
“ใช่ ฉันเอง ขอโทษที่มาช้าไปนะ” หลังจากนั้นสติของเม็ดทรายที่เลือนรางเต็มทีก็ดับวูบไป...ตอนที่ 22 ไม่..อย่าทำ..อย่า หลายวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ นเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ปรากฏร่างของหญิงสาวที่ยังคงนอนหลับสนิท ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกอ่อนล้าจากเหตุการณ์ระ
“อะ...โอ๊ย” เม็ดทรายหลุดปากร้องลั่นเพราะทนความเจ็บไม่ไหวจริง ๆ เสียงฝีเท้าดังพร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดทรายพยายามฝืนตัวเอง เพื่อกระเถิบไปหลบอยู่หลังต้นไม้ และพยายามกลั้นหายใจเอาไว้ซ่อนตัวอย่างเงียบที่สุด แต่... “มันอยู่ตรงนี้!” ดาวแผดเสียงลั่น พร้อมกับบีบข้อเท้าของเม็ดท
“เงียบไว้เถอะน่า เราจะรอดแน่ ๆ เชื่อฉัน” แก้วตอบกลับเสียงต่ำ ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูห้องใต้ดินนี้ไม่ละ พร้อมกับกำปืนพกในมือเอาไว้แน่น ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้ ประตูไม้เก่าดูเหมือนจะสั่นตามแรงกระแทกของใครบางคนที่อยู่ด้านนอก “อื้อ อื้อ ๆ” จู่ ๆ ดาวที่นั่งเงียบมานานก็ร้องไห้ปล่อยโฮอ
“...” เม็ดทรายฟังและคิดตามสิ่งที่แก้วพูด ก่อนจะเห็นว่ามันเป็นตามนั้นจริง ๆ “ฉันบอกเลยว่าซื่อ ๆ ใส ๆ อย่างเธอตามเล่ห์เลี่ยมอีดาวไม่ทันแน่ ที่มันทำดีกับเธอ ก็เพราะมันจะหลอกให้เธอตายใจ แล้วมาตลบหลังเธอแบบที่ฉันโดน” “...” “ที่ฉันมาเตือน เพราะว่าเธอเป็นคนดี และมีบุญคุณกับฉันนะเม็ดทราย ฉันอาจจะร้ายกับ
"ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้านายทำให้ฉันมีความสุขไม่ได้....ฉันก็จะไปอยู่ดี""แล้วความสุขของเธอคืออะไร ฉันต้องทำยังไง..ให้เธอมีความสุข""บอกฉันมาดิ ฉันจะทำให้เธอทุกอย่างเลย""ความสุขของฉันคือการได้เห็นชีวิตของนาย...พังพินาศเหมือนกับที่นายและผู้หญิงคนนั้นเคยทำกับฉันเอาไว้""งั้นเธอก็ทำลายชีวิตของฉันตามที
"ไม่..ไม่อย่าไปกันเลยนะ ไม่!!" คุณหญิงรีบเดินตามพวกเขาไปจนถึงลานจอดรถที่หน้าบ้านหมับ!! คุณหญิงรีบเดินมาคว้าแขนของลิลิธไว้เพราะเธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว"ลิลิธบอกลูกไปสิว่าฉันกับเธอแค่..แกล้งกันเล่น ๆ มันไม่มีอะไรเลย" เธอพยายามพูดแต่น้ำเสียงก็เชิงข่มขู่อีกฝ่าย ไม่ได้อ่อนโยนใด ๆ เหมือนคนที่กำลังร้องขอ
"นี่อีนังลิลิธ เดี๋ยวนี้แกกล้าพูดแบบนี้กับฉันเลยเหรอ?" ลิลิธยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงใหญ่ สายตาของเธอจ้องไปที่คุณหญิงยุวดีด้วยแววตาไม่หวั่นเกรง รอยยิ้มบาง ๆ ที่แฝงความเย้ยหยันแต้มอยู่บนริมฝีปากหมับ!! คนรับใช้คนสนิทของคุณหญิงเดินเข้ามาล็อกตัวลิลิธเอาไว้แน่น"คุณให้เกียรติฉันยังไง ฉันก็ตอบแทนคุณอย่างงั้
"อีกอย่าง..ฉันไม่อยากให้ตัวเองขึ้นชื่อว่าฆาตกรฆ่าคนรักเก่าหรอกนะ""เดี๋ยวจะมีปัญหากับมรดกของลูกในอนาคตนะ""ถ้ารักกันจริง..อย่าเพิ่งรีบตายนะ" ลิลิธทำหน้าเศร้า ๆ พร้อมกับลูบใบหน้าของดราก้อนเบา ๆ"เข้าใจไหม?" เธอประคองกึ่ง ๆ ลากร่างของดราก้อนออกจากคฤหาสน์ เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังถี่ จนไปถึงรถที่จ




![ดวงใจคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


