CHAPTER 5 — THE BEST FRIEND WHO STOLE EVERYTHING

LOVE WAS NEVER IN THE AGREEMENT

“Of course. We're old friends.”

Napatingin ako kay Asha habang nakangiti siya sa harap ni Jacob. Para bang wala siyang ginawang kasalanan. Para bang hindi niya winasak ang pagkakaibigang pinangalagaan ko nang maraming taon.

Old friends.

Napakagaling niyang magsinungaling.

“That's good,” sagot ni Jacob. “I hope your previous connection won't affect our business arrangement.”

“Of course not, Mr. De Marco,” mabilis niyang sagot. “I'm a professional.”

Napangiti ako nang pilit.

Professional? Talaga?

“Calianna will be handling the initial project proposal,” dagdag ni Jacob. “She'll be your main contact throughout the negotiations.”

Sandaling nawala ang ngiti ni Asha bago niya ako muling tiningnan.

“Oh, that's wonderful. Congratulations on your new position, Calianna.”

“Thank you.”

“And congratulations on your marriage, too. I heard you married a billionaire.”

Hindi ko alam kung compliment ba iyon o insulto.

“Thank you, Asha.”

“Lucky you.”

Bago pa ako makasagot, nagsalita si Jacob.

“Luck had nothing to do with it. My wife earned her place here.”

Napatingin ako sa kaniya.

Hindi ko inaasahang ipagtatanggol niya ako sa ganoong paraan.

“Anyway,” sabi ni Jacob, “let's proceed to the conference room.”

Naunang naglakad ang lahat. Naiwan ako sandali sa hallway upang ayusin ang mga dokumentong hawak ko.

“Calianna.”

Napahinto ako.

Hindi ko kailangang lumingon para malaman kung sino ang tumawag sa akin.

“Can we talk?”

“May meeting tayo.”

“Just a minute. Please.”

Huminga ako nang malalim bago humarap sa kaniya.

“Anong kailangan mo?”

Nawala ang ngiti niya nang mapansin niyang wala akong balak makipagkamustahan.

“Wow. Ganyan na ba tayo ngayon?”

“Anong inaasahan mo? Yayakapin kita?”

“I'm just trying to be nice.”

“Then don't.”

Sandaling natahimik si Asha. Pagkatapos, muli siyang ngumiti.

“You really haven't changed.”

“Neither have you, apparently.”

Sa buong meeting, pilit kong itinutuon ang atensyon ko sa project. Ipinresenta ni Asha ang kanilang proposed partnership at ilang bagong investment opportunities.

Professional siya kung kumilos. Walang sinuman ang makakahalata na may personal kaming problema.

Pero ako, hirap na hirap na pigilan ang sarili kong maalala ang nakaraan.

Pagkatapos ng meeting, nagpaalam ako upang kumuha ng karagdagang dokumento sa opisina.

Paglabas ko sa conference room, narinig ko ang mga yabag sa likuran ko.

“Calianna, wait.”

Napapikit ako.

“Asha, sinabi ko nang may trabaho ako.”

“I just want to ask you something.”

“What?”

“Are you really happy?”

Napatawa ako nang mahina.

“Bakit? Concerned ka?”

“Of course. We used to be best friends.”

“Past tense. Tama ka naman.”

Napabuntong-hininga siya.

“I'm glad you found someone like Jacob. I mean, after what happened with Damien, you deserve something better.”

Nawala ang ngiti ko.

Ayan na.

Alam kong darating din kami sa pangalan niya.

“Don't mention him.”

“Why? Does his name still hurt?”

Tinitigan ko siya.

“Wala ka bang ibang topic?”

“I'm just asking. I thought you were already over him.”

“Hindi mo kailangang alamin kung naka-move on na ako o hindi.”

“Calianna, I didn't mean—”

“Enough.”

Humakbang ako palapit sa kaniya.

“Hindi ko alam kung bakit mo iniisip na puwede kang bumalik sa buhay ko na parang walang nangyari. Pero hindi na tayo magkaibigan, Asha.”

Sandali siyang natigilan.

“I know you're angry, but—”

“Hindi ako galit dahil nasa iyo na si Damien. Galit ako dahil pinagkatiwalaan kita. Ikaw ang taong alam ang lahat tungkol sa akin, pero ikaw rin ang unang gumamit ng mga kahinaan ko laban sa akin.”

Wala siyang naisagot.

“Excuse me. May trabaho pa ako.”

Tinalikuran ko siya bago pa niya makita kung gaano ako nahirapang sabihin ang mga salitang iyon.

Buong hapon akong naging tahimik.

Hindi ako nakipagbiruan kay Mara. Hindi rin ako nagreklamo nang magkaroon ng panibagong revisions sa proposal.

Napansin ko ring ilang beses akong tinawagan ni Jacob, pero hindi ko sinagot dahil ayokong mapunta na naman sa usapang personal ang araw ko.

Pagsapit ng alas-siyete, dumating ang mensahe niya.

Come to my office.

Wala akong nagawa kundi sumunod.

Pagpasok ko, nakaupo siya sa likod ng kaniyang mesa. Nakatupi ang mga manggas ng kaniyang puting polo at nakaluwag ang kaniyang kurbata.

“Sit down.”

Umupo ako sa harap niya.

“Is there a problem with the proposal?”

“No. The proposal is fine.”

“Then?”

He studied my face for a moment.

“What happened today?”

“Nothing.”

“Calianna.”

“Jacob.”

He sighed.

“You've been unusually quiet since the meeting.”

“Maybe I'm tired.”

“Is it because of Asha?”

Napatingin ako sa kaniya.

“Why would you think that?”

“Because I saw your expression when she arrived. And because you looked like you wanted to leave the room every time she spoke.”

Hindi ako nakasagot.

“Did she say something to you?”

“It's personal.”

“I know.”

“Then why are you asking?”

“Because I want to understand.”

Napayuko ako. Hindi ko alam kung paano sisimulan ang kuwento. Hindi rin ako sigurado kung gusto kong ikuwento sa kaniya ang lahat.

“She's my former best friend,” mahinang sabi ko.

Jacob waited.

“And she was involved with my ex-boyfriend.”

His expression changed.

“Damien?”

Napatingin ako sa kaniya.

“Paano mo nalaman ang pangalan niya?”

“I heard Asha mention it during your conversation. I didn't mean to listen, but you weren't exactly speaking quietly.”

Napailing ako.

“Great. So narinig mo lahat?”

“Enough to know that she hurt you.”

Sandali akong natahimik bago tumingin sa bintana.

“Akala ko noon, habang-buhay kaming magkaibigan. Siya ang unang taong tinatakbuhan ko kapag may problema ako. Alam niya ang mga sikreto ko, pati ang mga bagay na hindi ko kayang sabihin sa ibang tao.”

Huminto ako.

“Then I found out she was seeing Damien behind my back.”

Jacob remained silent.

“Masakit mawalan ng boyfriend. Pero mas masakit malaman na ang taong pinagkatiwalaan mo ang siyang dahilan kung bakit ka nasaktan.”

Hindi ko namalayang nangingilid na pala ang luha ko. Agad kong pinunasan ang mga iyon.

“I'm fine. It's already in the past.”

Jacob stood and walked toward my chair.

“You don't have to pretend you're okay when you're with me.”

Napatingin ako sa kaniya.

Walang pangungutya sa kaniyang mukha. Wala ring pilit na paghingi ng paliwanag. Tahimik lang siyang nakatayo sa tabi ko.

“Hindi ako sanay na may nakakaalam kapag nasasaktan ako,” bulong ko.

“Then you can start getting used to it.”

Napangiti ako nang bahagya.

“Ang yabang mo talaga.”

“I'm your husband. I'm allowed to be concerned.”

“Contract husband.”

His expression softened.

“Still your husband.”

Hindi ako nakasagot.

Kinuha niya ang tissue box sa mesa at inilapag sa harap ko.

“Go home. I'll have dinner prepared.”

“May trabaho pa ako.”

“Your work can wait.”

“Jacob—”

“That's not a request, Calianna.”

Napakunot ang noo ko.

“Excuse me? Akala ko ba independent ako?”

He paused, then nodded.

“Fine. Finish your work. But eat dinner first.”

Napatawa ako.

“Mas okay.”

“Stubborn woman.”

“Coming from you?”

For the first time that day, naging magaan ang pakiramdam ko.

Pag-uwi namin sa mansion, nauna akong umakyat sa kuwarto habang may tinatapos pang tawag si Jacob.

Hindi ko alam na may ibang taong abala rin sa pag-alala sa nakaraan ko.

Sa kabilang bahagi ng lungsod, nakaupo si Asha sa isang tahimik na restaurant habang hawak ang kaniyang cellphone.

Binuksan niya ang gallery at hinanap ang isang lumang larawan.

Larawan namin ni Damien.

Magkatabi kami, nakangiti, habang nakayakap siya sa akin. Kinunan iyon ilang buwan bago ko natuklasan ang pagtataksil nila.

Tinitigan iyon ni Asha bago ngumiti.

“Let's see how happy you really are, Calianna.”

Binuksan niya ang conversation list at hinanap ang pangalan ni Jacob Finn De Marco.

Matapos ang ilang segundo, ipinadala niya ang larawan.

Kasunod nito ang isang maikling mensahe.

Good evening, Mr. De Marco. I thought you should know a little more about your wife’s past.

Samantala, nasa study room si Jacob nang tumunog ang kaniyang cellphone.

Isang bagong mensahe.

Binuksan niya iyon at agad na napakunot ang noo nang makita ang larawan.

Si Calianna.

At isang lalaking nakayakap sa kaniya.

Binasa niya ang pangalan ng nagpadala.

Asha Taran.

Kasunod ng larawan ang isa pang mensahe.

That's Damien Delcastillo. The man Calianna was supposed to marry before she met you.

Dahan-dahang ibinaba ni Jacob ang cellphone.

Hindi niya alam kung bakit, pero may kakaibang bigat siyang naramdaman sa dibdib.

Muli niyang tiningnan ang larawan.

At sa unang pagkakataon, naisip niya kung may bahagi ba ng nakaraan ni Calianna na hindi nito kailanman ikukuwento sa kaniya.

“Who exactly were you to him, Calianna?”

END OF CHAPTER 5