CHAPTER 2 — THE MARRIAGE PROPOSAL

LOVE WAS NEVER IN THE AGREEMENT

Some offers are too ridiculous to be true. Unfortunately for Calianna Salvador, the man sitting in front of her was not joking.

"Because, Miss Salvador, I believe you're exactly the woman I need."

Ilang segundo akong nakatitig kay Jacob De Marco. Hindi ko alam kung dapat ba akong matawa, magalit, o tumawag ng psychiatrist para sa lalaking nasa harapan ko.

Marriage?

Sa kaniya?

Ako?

"Sir, may itatanong lang po ako."

"Go ahead."

"Are you serious?"

"Completely."

Napapikit ako at huminga nang malalim. "Okay. Either napakaganda ng sense of humor ninyo o talagang may problema tayo rito."

Hindi man lang siya natinag.

"I'm not joking, Calianna."

Napatingin ako sa kaniya. Ngayon lang niya ako tinawag sa pangalan ko.

"Why me? Sa dami ng babaeng kilala ninyo, bakit ako?"

"Because I need someone independent. Someone who isn't interested in my wealth. And someone who won't hesitate to disagree with me."

Napataas ang kilay ko.

"Congratulations, sir. Nahanap ninyo na po ang babaeng kayang sumagot sa inyo. Pero hindi ibig sabihin no'n papakasalan ko kayo."

"That's why we're having this conversation."

Itinulak niya ulit ang dokumento sa harapan ko.

"Read it."

Dahan-dahan kong binuksan ang folder. May ilang pahina itong naglalaman ng mga kondisyon, responsibilidad, at legal arrangements.

Habang binabasa ko ang mga nakasulat, unti-unting nawawala ang ngiti sa mukha ko.

Hindi ito simpleng proposal.

Isa itong kasunduan.

"You want a contractual marriage?"

"Exactly."

Napatawa ako nang mahina. "Grabe. May business proposal na, may marriage proposal pa. Wala ba kayong ibang alam gawin kundi gumawa ng kontrata?"

"I prefer things to be clear."

"Obviously."

Ipinaliwanag niya na matagal nang pinipilit ng pamilya niya na mag-asawa siya. May ilang kamag-anak siyang naniniwalang dapat magkaroon siya ng asawang tutulong sa pagpapanatili ng imahe ng pamilya.

Mas komplikado pa ang sitwasyon dahil sa kaniyang pamangking si Hazel, ang anak ng namayapa niyang nakatatandang kapatid.

"After my brother died, I became Hazel's guardian," paliwanag niya. "She's my responsibility now."

"Does she live with you?"

"Yes."

Sandali akong natahimik.

"I need to secure her future. There are family arrangements involving the De Marco estate, and certain relatives are questioning my ability to maintain a stable family environment for her."

"So you need a wife to convince them?"

"I need a marriage that will prevent them from using my personal circumstances against me."

Napailing ako.

"Sir, hindi po ako gamit na puwedeng hiramin para lang mapatunayan ang isang bagay."

"I know."

"Then why are you asking me?"

"Because I wouldn't make this offer if I didn't think you could handle it."

Hindi ko alam kung compliment ba iyon o dagdag na responsibilidad.

"Still, my answer is no."

Tumayo ako at ibinalik ang folder sa kaniya.

"I appreciate the offer, but I don't want to marry someone just because his family expects him to."

Jacob remained silent.

"Then tell me what would make you reconsider."

Napahinto ako.

Hindi ko inaasahang ganoon kadali niyang tatanggapin ang pagtanggi ko.

"Nothing, sir. I don't want a marriage without love."

"Then don't expect love from me."

Diretso niyang sinabi iyon.

At hindi ko alam kung bakit bahagyang sumakit ang dibdib ko sa simpleng pangungusap na iyon.

Kinabukasan, bumalik ako sa opisina nang may mabigat na isip.

Hindi ko maalis sa utak ko ang alok ni Jacob. Hindi naman sa interesado akong pakasalan siya. Sino ba namang matinong babae ang basta-bastang papasok sa ganoong kasunduan?

Pero may mga bagay akong kailangang harapin.

Kailangan kong bayaran ang ilang gastusin sa bahay. May mga responsibilidad ako sa pamilya ko, at hindi rin naman kalakihan ang kinikita ko sa trabaho.

Bukod doon, kamakailan lang ay nalaman kong may bagong problema na naman sa dati kong relasyon.

Si Damien.

At si Asha.

Hindi ko na gustong maalala ang dalawang taong iyon.

"Miss Salvador."

Napalingon ako sa sekretarya ni Jacob.

"Mr. De Marco is requesting your presence."

Napabuntong-hininga ako.

Mukhang hindi pa tapos ang kabaliwan ko.

Pagpasok ko sa opisina niya, agad niyang isinara ang laptop.

"Good morning."

"Good morning, sir."

"Have you thought about my offer?"

"Unfortunately, yes."

Bahagyang umangat ang kilay niya.

Umupo ako at inilabas ang listahan ng mga kondisyon na ginawa ko kagabi.

"If we're going to discuss this, I have rules."

"Let's hear them."

Una, hiwalay ang kuwarto namin. Pangalawa, hindi niya ako maaaring kontrolin sa trabaho at personal kong desisyon. Pangatlo, mananatili akong financially independent. Hindi niya maaaring gamitin ang pera niya para diktahan ako.

At panghuli, kapag natapos ang kontrata, malaya kaming pareho.

Jacob listened carefully.

"Anything else?"

"Yes. No romantic expectations. No unnecessary physical contact. And no interfering with each other's personal lives."

"Agreed."

Napatingin ako sa kaniya.

"Just like that?"

"Would you prefer an argument?"

"Hindi. Nagulat lang ako na marunong pala kayong makinig."

For the first time, nakita kong bahagyang gumalaw ang gilid ng labi niya.

"You're becoming comfortable insulting your future husband."

"Future husband? Wala pa akong pinipirmahan."

"Noted."

Ilang minuto pa kaming nag-usap tungkol sa haba ng kontrata, legal responsibilities, at mga detalye ng kasunduan.

Habang abala ako sa pagbabasa, biglang kumalam ang tiyan ko.

Napahawak ako rito.

Napatingin si Jacob.

"When was the last time you ate?"

"Breakfast."

"What time?"

"Seven."

Tiningnan niya ang relo niya.

"It's almost three."

"Okay lang po. Busy lang."

Hindi siya sumagot. Kinuha niya ang telepono at may tinawagan.

"Bring lunch to my office. Something warm. Two servings."

Napatingin ako sa kaniya.

"Sir, hindi na kailangan."

"You're negotiating a marriage contract on an empty stomach. I need you to think clearly."

"May kinalaman po ba ang pagkain sa pagpirma ko?"

"It might improve your mood."

Napanguso ako.

"Ang yabang talaga."

"I heard that."

"Good. At least malinaw ang pandinig ninyo."

Makalipas ang ilang minuto, dumating ang pagkain. Tahimik niyang itinulak sa akin ang isang plato.

Hindi siya nagtanong kung gusto ko. Hindi rin niya ipinilit na magpasalamat ako.

Pero habang kumakain ako, napansin kong hindi pa niya ginagalaw ang sarili niyang pagkain.

"Aren't you eating?"

"I am."

"Then why are you staring at those documents?"

"I'm reading."

"Well, congratulations. The papers won't disappear if you eat."

Napatingin siya sa akin bago tuluyang kinuha ang tinidor.

Hindi ko alam kung bakit, pero may kakaibang gaan sa pakiramdam ko sa simpleng sandaling iyon.

Pagsapit ng hapon, nasa harapan ko na ang huling bersiyon ng kontrata.

Muli kong binasa ang bawat kondisyon.

Walang pag-ibig. Walang pangakong habang-buhay. Walang karapatang manghimasok sa personal na buhay ng isa't isa.

Isang kasunduan lamang.

"Are you certain?" tanong ni Jacob.

Tumingin ako sa kaniya.

"No. But I'm willing to take the risk."

Kinuha ko ang bolpen at nilagdaan ang dokumento.

Calianna Salvador.

Napabuntong-hininga ako matapos mailagay ang pangalan ko.

"Congratulations, Mr. De Marco. May asawa na kayo."

Jacob took the document and examined my signature.

"Likewise, Mrs. De Marco."

"Please don't call me that yet. Hindi pa ako sanay."

"You'll get used to it."

"Don't be so sure."

Isinara niya ang folder at tumayo.

"There is one more condition."

Napatingin ako sa kaniya.

"Excuse me? Akala ko tapos na tayo!"

"You'll live with me."

"WHAT?"

"And Hazel will be part of your life."

Napatayo rin ako.

"Sandali lang. Hindi kasama iyan sa pinag-usapan natin!"

Jacob walked around his desk and stopped in front of me.

"Hazel is not part of the agreement, Calianna. She's part of my family."

"Pero bakit kailangan akong tumira sa inyo?"

"Because my family will eventually discover that we're not living together. And I won't expose Hazel to unnecessary questions."

Napahawak ako sa noo.

Hindi lang pala isang CEO ang pinakasalan ko.

May kasama pa akong maliit na bata, komplikadong pamilya, at isang napakayabang na lalaking tila walang balak magpaliwanag nang maayos.

"Fine," mahina kong sagot. "Pero may sarili akong kuwarto."

"You'll have one."

"At bawal kayong basta-basta pumasok."

"Agreed."

"At huwag ninyo akong uutusan na parang empleyado ninyo."

He looked directly into my eyes.

"Then stop treating me like your boss."

Napairap ako.

"Ang hirap mong pakisamahan."

"Get used to it, Mrs. De Marco."

Bago pa ako makasagot, biglang nagliwanag ang screen ng telepono niya.

Isang larawan ng batang babae ang lumitaw.

May mahabang buhok, maliliit na ngiti, at hawak na teddy bear.

HAZEL: Daddy, when will I meet your new wife?

Nanlaki ang mga mata ko.

"Wait. Alam na niya?"

Jacob glanced at the message.

"Not yet."

"Then why is she asking?"

He stared at the photograph for a moment before answering.

"Because my family has already started planning our wedding."

Napatitig ako sa kaniya.

At doon ko napagtanto na ang pagpirma ko sa kontratang iyon ay hindi pala ang pinakamalaking problema.

Dahil sa susunod na araw, makikilala ko na ang batang babaeng magiging bahagi ng bagong buhay ko.

At hindi ko pa alam na siya ang unang taong tatawag sa akin ng Mommy.

END OF CHAPTER 2