“...เฮีย”
“อื้ม”
“...”
“เป็นอะไร”
“...”
“พริกไทย เป็นอะไร”
“เฮีย...ช่วยแกล้งเป็นแฟนให้พริกหน่อยสิ”
“...” ฉันไม่รู้ว่าที่เขาเงียบแล้วเอาแต่มองหน้าฉันอยู่ตอนนี้เขากำลังคิดอะไร อาจจะงง อึ้ง โมโห หงุดหงิด รำคาญ ไม่เข้าใจ หรืออะไรก็แล้วแต่ แต่ฉันรู้แค่ตอนนี้ฉันโกรธผู้หญิงพวกนั้นที่สุดเลย
ชอบแล้วไง? ชอบแล้วต้องร่านเหรอ? ชอบแล้วต้องแย่งเหรอ? ถ้าคัน ถ้าไม่มีศักดิ์ศรีฉันจับเขาปล้ำทพผัวตั้งแต่มัธยมไปแล้วพวกเด็กเปรต ถ้าฉันร่านฉันจะเก็บความซิงไว้ชิงโชคทำบ้าอะไรวะ!
“เฮียช่วยหน่อยได้ไหม” ฉันมองใบหน้าเรียบนิ่งของเขาแล้วขอร้องอีกครั้ง ยิ่งมองหน้าก็ยิ่งมั่นใจว่ามีแค่เฮียดีแลนนี่แหละที่จะทำให้ผู้หญิงพวกนั้นหน้าแตกหมอไม่รับเย็บโทษฐานที่กล่าวหาใส่ร้ายฉันจนแทบจะไม่เหลือความเป็นคน!
“...ไม่เล่น” เขามองฉันนิ่ง สายตาดุพอประมาณแล้วก็พูดออกมา
“ก็ไม่เล่นไงเฮีย พริกพูดจริง ๆ แกล้งเป็นแฟนให้หน่อย”
“บอกว่าไม่เล่นไงวะ”
“พริกก็ไม่ได้เล่น นะคะเฮียดีแลน ช่วยหน่อยได้ไหม ไม่ต้องออกสื่อ ไม่ต้องอะไรเลยแค่ช่วยเหลือด้วยการ... / ผู้หญิงคนเมื่อคืนเขาหึงผัวไม่จบรึไง”
จึก!
โดนคำถามกระแทกใจไปหนึ่งดอก แต่ต้องพยายามทำหน้าเข้มแข็ง ฝืนทำเหมือนไม่เป็นอะไร
“อื้อ น้องเขาไม่จบวันนี้ก็โพสระราน พริกรำคาญ”
หมับ!
“เฮ้ย!” ฉันนี่ล่ะที่อุทานเพราะเขาแย่งโทรศัพท์ในมือไป แต่กล้าแค่อุทานนะไม่กล้าแย่งกลับหรอก พอแย่งไปเขาก็อ่านโพสกับคอมเม้นท์ที่ฉันเปิดค้างไว้ แต่อ่านแค่แป๊บเดียวก็กดล็อกแล้ววางโทรศัพท์ฉันลง
“จะหาแฟนปลอม ๆ ไปหักหน้าคนพวกนี้งั้นสิ”
“ก็...มันหาว่าพริกไม่มีปัญญาหาผัว”
“ก็ไม่มีจริง ๆ ไม่ใช่เหรอวะ ถ้ามีต้องไปไหว้พระขอพรปล่อยปลาทำบุญอะไรแบบนั้นด้วยเหรอ?”
“...ชิส์!” พูดไม่ออก เถียงไม่ได้เลยสักคำ เออ ไม่มีก็ไม่มี
ครืด~
“เอ้า!” แล้วยังไงต่อ? ทำไมไม่พูดอะไรล่ะอยู่ ๆ ก็มาดึงจานเค้กฉันไปเฉยเลย นี่
“เฮียตกลงจะช่วย...อื้อ!”
“พูดมาก” ฉันร้องเพราะเขาตักเค้กป้ายเข้ามาที่ปากฉัน ฉันตกใจเลยร้องอุทานดังไปหน่อยแต่ดูเขาทำสิ!
ดูเขา...ทำ
“...” เฮียจะตักเค้กป้ายมาปากคนอื่นให้เลอะเทอะแล้วเอาคำนั้นเข้าปากตัวเองต่อหน้าตาเฉยไม่ได้นะ!
ดู...ดูเขาทำสิ!
“อร่อยดี ซื้อกลับไปกินอีกไหม” เขาตักเค้กเข้าปากเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเป็นคำที่สองแล้วหันมาถามฉันที่กำลังนั่งมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาอยู่ เขา...ประหลาดมากจริง ๆ
“ว่าไง?”
“...ไม่”
“กินต่อไหมล่ะ”
“...เฮียแกล้งแล้วใครจะมีอารมณ์กินต่อ กิน ๆ ไปเลย แล้วคราวหลังนะถ้าเฮียอยากกินก็สั่งไม่ใช่มาแย่งคนอื่นแบบนี้” หงุดหงิดนะเนี่ย ทั้งหงุดหงิดพฤติกรรมประหลาดของเขาทั้งหงุดหงิดที่โดนแย่งของกิน พอฉันบ่นเขาก็หันมามอง
“สั่งแล้วจะได้กิน?”
“แล้วใครมันสั่งแล้วไม่ได้กินล่ะ เฮียก็ลองสั่งสิ สั่งแล้วก็ได้กินเองนั่นแหละ!” นี่ไง หงุดหงิดไงเลยเผลอเสียงแข็งใส่ แต่หงุดหงิดจริง ๆ นะ เป็นอะไรชอบแกล้งฉัน ดูหน้าฉันด้วย คิ้วขมวดอัดกันแน่นเป็นขี้แข็ง ๆ ที่ติดอยู่ในลำไส้ใหญ่แล้ว
“อืม ถ้างั้นเอาพริกไทยมาให้กินหน่อย”
“...” เขา...พูดบ้าอะไร แล้วดูมองหน้าฉัน มองแบบนี้ทำไม
“ได้ไหม?” อย่ามามองหน้ากันแบบนี้เหมือนวันนั้นได้ไหม...
“...ประสาท”
“ฮึ ๆ ๆ ไปซื้อกลับบ้านไป เลือกให้หน่อยสักชิ้นวันนี้มีบอลจะเอาไว้กินตอนดู” เออดี กวนประสาทแล้วก็เปลี่ยนเรื่องหน้าตาเฉย
“นิสัยเสีย” ฉันเหน็บแนมแต่ก็ลุก ลุกแล้วคว้าโทรศัพท์เขามาเลยด้วย หมั่นไส้
แต่เดี๋ยวนะ...
เดินถึงหน้าแคชเชียร์แล้วแต่นึกอะไรขึ้นได้เลยเดินกลับไปหาพร้อมกับยืนข้างเขาแล้วชะโงกหน้าไปมองเขา
“ตกลงเฮียจะช่วยไหม?”
“เรื่องเป็นแฟนกันน่ะเหรอ”
“อาฮะ” ฉันรีบตอบแล้วพยักหน้าหงึกหงักรัว ๆ ไม่คิดว่าเฮียจะเข้าประเด็นได้เร็วขนาดนี้ พอฉันพยักหน้ารัว ๆ เขาก็มองฉันด้วยสายตาดุนิดหน่อยซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่าจะมองดุทำไมนักหนาวะ
“บอกว่าไม่เล่น”
“ก็ไม่ได้เล่นไงเฮียแค่ให้แกล้งปะ... / อืม เป็นก็เป็น ฉันตกลงเป็นแฟนกับเธอแล้วรีบไปเลือกเค้กให้แฟนเธอสักที”
-สองวันต่อมา-
“พริกไทย”
“...”
“พริกไทย”
“...”
“พริก อย่าทำแบบนี้ขอร้อง”
“...” ฉันไม่พูด ไม่ตอบ ฉันแค่เดินไปตามทางของฉัน
เหอะ! เหมือนน่าสงสารเลยเนอะ เดินไปตามทางของฉัน แต่มันก็จริง ๆ นั่นล่ะเพราะฉันจะเดินไปหน้ามหาวิทยาลัยเพื่อขึ้นบีทีเอสและแน่นอนว่าทางเดินมันมีทางเดียว ปริ๊นซ์ก็เดินตามไม่หยุดทำให้คนมองกันเยอะเพราะมันเหมือนนักศึกษาสองคนกำลังเดินตามง้อกันมาก
แต่ฉันไม่สนแล้ว ใครจะมองก็มอง คิดว่าตั้งแต่แฟนเขาโพสคนไม่นินทาเหรอ นินทาสิ นินทากันเยอะเลย น่าโมโหชะมัด วันนี้เป็นวันจันทร์ที่โคตรเฮงซวยเลยเพราะฉันต้องเดินเข้าคณะพร้อมสายตาคนมองที่โคตรจะไม่ทำให้แฮปปี้หัวใจ
“พริกไทยกลับบ้านพร้อมกันขอร้อง”
“...” เสียงเรียกชื่อฉันเริ่มอ้อนวอนมากขึ้น หัวใจฉันก็เจ็บจี๊ดขึ้นมาไม่หยุด
ตื๊ด ตื๊ด~
...เฮียดีแลน
ระหว่างกำลังเดินพยายามไม่สนใจเสียงปริ๊นซ์หรือสายตาของใครเสียงโทรศัพท์ฉันก็ดังแล้วคนโทรมาก็คือเฮียดีแลน
ติ๊ด!
“ค่ะ”
(อยากให้ช่วยไหม)
“คะ?”
(อยากให้ช่วยไหม)
“คือ?”
(ตอบ)
“ก็...เฮียจะช่วยอะไรอ่ะ”
(ที่โดนเดินตามเหมือนหมาขอข้าวกินอยู่นั่นไง)
“ฮะ!” เดี๋ยวนะ! รู้ได้ไง! ฉันถามแล้วมองซ้ายมองขาวแบบสะบัดหน้ามองไม่สนใจเลยว่าปริ๊นซ์จะยืนอยู่ข้างหลัง เพราะตอนนี้ฉันกำลังตกใจว่าเฮียรู้ได้ไง! แล้วพอหันไปที่มองถนนข้างหลังเลยเห็นรถหรูที่ไม่ใช่ Supercar เสียงเลยไม่ดังกระพริบไฟสูงตอนฉันหันไปมองพอดีเป๊ะ
“เฮียเหรอ?”
(เปล่า)
“แล้วใครเปิดไฟสูงใส่พริกอ่ะ”
(แฟนเธอไงยัยลูกหมา)
“แฟน?”
(...)
“อ้อ~ แหะ ๆ ๆ ลืมไปค่ะ เพิ่งเคยมีแฟน”
(ฮึ!)
ติ๊ด!
อ้าววางสายไปแล้ว แต่วางพร้อมกับที่รถเคลื่อนมาหยุดตรงนี้นะ แล้วยังไงต่อดีเอ่ย? พริกไทยคนสวยต้องเดินไปหาคนหล่อแถมรวยอีกต่างหากรึเปล่านะ
“รถใคร คนรู้จักเธอเหรอ” ปริ๊นซ์ที่ยืนอยู่ข้างฉันถามขึ้น ฉันกำลังจะตอบเพราะมันคนละเรื่องกับที่ปริ๊นซ์พยายามจะคุยแต่คนบนรถดันเปิดประตูลงจากรถซะก่อน
“บอกให้รอ”
“คะ?”
“บอกให้รอที่คณะไง”
“...อ๋อ พริกจะออกไปซื้อขนมกินรอเฮียเฉย ๆ” ตอนแรกงงแต่ตอนนี้รับมุขทันแล้วเลยตอบเนียน ๆ
“เราจะกินอะไร”
“...” เรา สรรพนามบุรุษที่สองที่ใช้เรียกพริกไทยอาจจะดูธรรมดาทั่วไปใคร ๆ ก็ใช้ แต่พอมันออกมาจากปากสุดหล่อแต่นิสัยเสียอย่างเฮียมันเลยกลายเป็นเฮียเรียกฉันว่าเราได้...อ่อนโยนพิลึกมาก ขนลุก~
“จะกินขนมอะไรไง”
“ก็...ยังไม่รู้เลยค่ะ ว่าจะเดินดูก่อนเผื่อมีอะไรให้กิน”
“ถ้างั้นไปกินขนมที่อื่น ข้างหน้าจอดลำบากโอเคไหม?”
“ก็... / หรือว่าอยากกินขนมข้างหน้าถ้างั้นเอารถไปจอดแล้วเดินไปด้วยกัน ยังไงก็ได้ตามใจเรา”
“...” เฮีย...
“พริกไทย ผู้ชายคนนี้คือคนเดียวกันกับที่ผับพี่เติ้ลไม่ใช่เหรอ แล้ว...เขาเป็นอะไรกับเธอทำไมต้องให้เขามารับด้วยพริกไทย” ปริ๊นซ์ที่ยังยืนข้างฉันถามขึ้น
“เป็น...” ฉันได้ยินคำถามของปริ๊นซ์นะคะ อ้าปากตอบออกมาหนึ่งวลีแล้วด้วยแต่ที่หยุดตอบเพราะสมองฉันกำลังคิดอีกอย่างต่างหาก
เขาเป็นอะไรไม่สำคัญหรอก ตอนนี้มันสำคัญที่เฮียดีแลนบางครั้งก็...น่ารักเหมือนกันเนอะ
Mag-log in
Petsa ng paglalathala:
2026-08-16 04:58:19
